පහත පලවන්නේ තිසරණී ගුණසේක්ර The Island Online වෙබ් අඩවියට සැපයූ ලිපියක Ai පරිවර්තනයකි. සංස්කරණය ‘විවරණ’ විසිනි.

“..මෙම රටේ අපට තවමත් සිංහල පොලිසියක් තියෙනවා; අපට තවමත් සිංහල හමුදාවක් ඉන්නවා. අදින් පසු එක් මරක්කලයෙකු හෝ වෙනත් පරයෙකු එක සිංහලයෙකුට හෝ අත තැබුවහොත්… එය ඔවුන්ගේ අවසානය යි..”
-ගලබොඩඅත්තේ ඥානසාර (අලුත්ගම 15 .6 .2014)

භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ විනය විරෝධී හැසිරීම් බුදුන් වහන්සේගේ සමයේ පවා පැවතිණි. අතීත ලංකාවේ ද ඒවා නොඅඩුව තිබුණි. වෙනස නම්, අපේ කාලයේ දී ඒවා සාමාන්‍යකරණය වී තිබීමත්, එවැනි ක්‍රියාවල යෙදෙන්නන්ට අද ලැබෙන මුක්තියත් ලබා ගැනීමේ හැකියාවත් ය.

‘..භික්ෂූන්ගේ විනය විරෝධී සිදුවීම් පිළිබඳ ප්‍රථම ලේඛනගත වාර්තාව හමුවන්නේ සද්ධාතිස්ස රජ සමයේදී ය. අනුරාධපුරයේ භික්ෂූන් වහන්සේලා විනය නොසලකා වැඩ කිරීමට පටන්ගත් විට, රජතුමා උන්වහන්සේලාට දන් දීම නතර කළ බව ආචාර්ය ඊ.ඩබ්ලිව්. අදිකාරම් මහතා, අභිධර්ම පිටකයේ බුද්ධඝෝෂ හිමියන්ගේ අට්ඨකථාව වන සම්මෝහවිනෝදනී පදනම් කරගනිමින් ලියයි. ‘ඒ පිළිබඳව ජනතාව රජුගෙන් හේතු විමසූ විට, උන්වහන්සේ ඊළඟ දිනයේ අනුරාධපුරයේ භික්ෂූන් වහන්සේලාට දානය පිරිනමා, භික්ෂූන් වහන්සේලා දානය පිළිගැනීමේදී හැසිරුණු නොමනා ආකාරය පෙන්වා දෙමින් තම තීරණය සාධාරණීකරණය කළේය..’ – (ලංකාවේ මුල් කාලීන බුද්ධ ශාසන ඉතිහාසය).”

විනය විරෝධී හැසිරීම් මගින් රජුගේ බලයට සහ අයිතිවාසිකම්වලට තර්ජනයක් හෝ මැදිහත්වීමක් සිදු වූ විට, ඊට වඩා දරුණු දඬුවම් හිමි විය. අංගුත්තර නිකායේ බුද්ධඝෝෂ හිමියන්ගේ අට්ඨකථාව වන මනෝරථපූරණියට අනුව, එක්තරා තරුණ භික්ෂුවක් සද්ධාතිස්ස රජුගේ අන්තඃපුරයේ කාන්තාවක කෙරෙහි රාග සිතක් ඇති කරගත්තේය. ‘..එම කාන්තාව තුළ ද එවැනිම හැඟීම් ඇති වූ අතර, එම අධික රාගය නිසා දෙදෙනාම මියගිය බව දක්වා ඇත..,’ යනුවෙන් ආචාර්ය අදිකාරම් මහතා ලියයි . කණිරජාණු-තිස්ස රජුට (ක්‍රි.ව. 89-92) එරෙහිව කුමන්ත්‍රණය කළ බවට චෝදනා ලැබූ භික්ෂූන් පිරිසක් සමූහ වශයෙන් ඝාතනය කිරීම පිළිබඳව මහාවංශය ප්‍රසාදයෙන් වාර්තා කරයි. ‘..රාජද්‍රෝහී නමැති බරපතල වරදට සම්බන්ධ වූ භික්ෂූන් හැටනම, ඔවුන් සතු සියල්ල ද සමඟ චේතියපබ්බතයේදී (මිහින්තලයේදී) අත්අඩංගුවට ගැනීමට රජු නියෝග කළ අතර, මෙම දුර්ජනයන් කණිර නම් වූ ගුහාවලට හෙළන ලෙස කළේය..’ මෙම භික්ෂූන් වහන්සේලා සිවුරු පිටින්ම ඝාතනය කළාද නැද්ද යන්න මහාවංශයේ සඳහන් නොවේ. බොහෝ විට ඊට හේතුව වන්නට ඇත්තේ එම දඬුවමේ ඇති භීෂණකාරී ස්වභාවය තිබියදීත්, වංශකතාව එම දඬුවමෙහි කිසිදු වරදක් නොදැකීම විය හැක.

අතීත රජවරු ද විනය විරෝධීන්ගෙන් ශාසනය පිරිසිදු කිරීමට දැඩි ලෙස ක්‍රියා කළහ. ශාසනය මෙලෙස පිරිසිදු කිරීම, බුද්ධාගම සුරැකීමේ රාජකීය වගකීමේ ප්‍රධාන අංගයක් ලෙස සංඝයා මෙන්ම ජනතාව ද පිළිගත්හ. ‘ලාභ ප්‍රයෝජන තැකීමේ අරමුණින් ශාසනය විනාශ කරන’ භික්ෂූන් සිය ගණනක් පළමු පරාක්‍රමබාහු රජු විසින් සිවුරු හරවන ලද බවත්, ඔවුන්ට ආදායම් මාර්ග සහිත රැකියා ලබා දුන් බවත් ආර්.ඒ.එල්.එච්. ගුණවර්ධන මහතා සඳහන් කෙළේය. නිශ්ශංකමල්ල රජු, වරප්‍රසාද භුක්ති විඳීම සඳහා පමණක් සිවුරේ රැඳී සිටි විනය විරෝධී භික්ෂූන් උදෙසා දිගටම බදු සහන ලබා වැනි ආකර්ෂණීය තිළිණ පිරිනැමීය (සිවුර සහ නගුල). පොළොන්නරුවේ පළමු වික්‍රමබාහු රජු, ශාසන ශෝධනයක කොටසක් ලෙස ආරාමික දේපළ රාජසන්තක කළේය. භික්ෂූන් වහන්සේලා මෙම පියවරට විරුද්ධ වූහ. බොහෝ පිරිසක් දන්තධාතූන් වහන්සේ සහ පාත්‍රාධාතූන් වහන්සේ ද රැගෙන රුහුණට පලා ගියහ. නමුත් ගිහියන් මෙම පියවරට විරුද්ධ වූ බවට හෝ ඊට එරෙහිව කැරලි ගැසූ බවට කිසිදු වාර්තාවක් නොමැත. ‘..ආරාමවල ධනය වර්ධනය වීම සහ භික්ෂූන් වහන්සේලා නුවණට හුරු නොවන ලෙස දේශපාලන කටයුතුවලට මැදිහත් වීම, ගිහියන් තුළ යම් නොසතුටක් ඇති කිරීමට හේතු වන්නට ඇත. එබැවින් රජුගේ ක්‍රියාකලාපය ඔවුන් අනුමත නොකළ ද, ඔහුට එරෙහි වීමට තරම් හේතුවක් නොදකින්නට ඇත… පළමු පරාක්‍රමබාහු රජු වැනි බොහෝ රජවරුන් සංඝයා වහන්සේලාගේ පරම දායකයන් වූව ද, ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයින් විසින් ද මෙම ධනය නැවත ලබා නොදෙන ලදී..’ මේ සියල්ලෙන් පෙන්වා දෙන්නේ භික්ෂුවක් මැනිය යුත්තේ සිවුරෙන් නොව, එය දරා සිටින අතරතුර ඔහුගේ හැසිරීමේ සම්ප්‍රදායෙන් යන්නයි.

මෙම ඉතිහාසය දෙස බලන විට, ගලබොඩඅත්තේ ඥානසාර වැනි අය අතීත සිංහල රජවරුන් යටතේ ජීවත් වූයේ නම් ඔවුන්ට සිදුවන්නේ කුමක්දැයි සිතා ගත හැකිය. ඔවුන්ගේ ඉරණම බලහත්කාරයෙන් හෝ සහනයක් ලෙස ඔස්සේ සිවුරු හරවනු ලැබීමේ සිට, සිරගත කිරීම හෝ මරණ දඬුවම දක්වා වීමට ඉඩ තිබුණි. දැනට සිදුවන්නාක් මෙන්, විනය මෙන්ම රටේ නීතිය ද නැවත නැවතත් කඩ කරමින්, කිසිදු දඬුවමකට යටත් නොවී ශාසනය තුළ රැඳී සිටීමට ඔවුන්ට කිසිසේත්ම ඉඩක් ලැබෙන්නේ නැත.

ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමියන් හෝමාගම මහේස්ත්‍රාත් රංග දිසානායක මහතා ලබා දුන් අවවාද නොසලකා හරිමින්, එම අධිකරණයේ කටයුතුවලට බාධා කළ අවස්ථාවේදී, එය සාධාරණීකරණය කරමින් ප්‍රකාශ කළේ ‘මේක සුද්දාගේ නීතිය. අපි ඕක පිළිගන්නේ නැහැ’ යනුවෙනි. නමුත්, ඔහුව සහ ඔහුගේ සිවුරුධාරී සගයන්ව ඒකාධිපති පාලනයක දරුණු දඬුවම්වලින් ආරක්ෂා කරන්නේ ද හරියටම මෙම ‘සුද්දාගේ නීතිය’ විසිනි.

2026 ජූනි මාසයේදී, මානසික පීඩාවකින් පෙළෙමින් සිටි වයසින් බාල ගැහැණු දරුවෙකුට ලිංගික අතවර කිරීම සම්බන්ධයෙන් කොළඹ මහාධිකරණය විසින් හිමිනමක වරදකරු කරනු ලැබීය. වසර 10 ක බරපතල වැඩ සහිත සිරදඬුවමක් (සහ දඩ මුදල්) නියම කරමින් මහාධිකරණ විනිසුරු රශ්මි සිංගප්පුලි මහත්මිය ප්‍රකාශ කළේ, මෙම හිමිනම අඩු ආදායම්ලාභී ප්‍රජාවක් වෙසෙන ප්‍රදේශයක පන්සලක් පිහිටුවාගෙන ශාන්තිකර්ම කරන්නෙකු ලෙස පෙනී සිට ඇති බවයි. වින්දිත දැරිය තම අසනීපයට සහනයක් පතා ඇගේ මිත්තනිය සහ සොහොයුරා සමඟ මෙම හිමිනම වෙත පැමිණයාය.. තමන් කෙරෙහි තබා ඇති විශ්වාසය මෙලෙස පළුදු කරන ආගමික නායකයින්ට තදබල දඬුවම් පැණවීම සමාජයට ප්‍රබල පණිවිඩයක් නිකුත් කරන බව විනිසුරුවරිය නිරීක්ෂණය කළාය [https://whatnews.lk/2026/06/15/colombomonkcase0615/]

එම හිමිනම දැන් සිටිය යුත්තේ බන්ධනාගාරයේය. රෙගුලාසිවලට අනුව, උන්වහන්සේගේ සිවුර ඉවත් කර බන්ධනාගාර ඇඳුම අන්දවනු ඇත.

මෙම සිදුවූ අපරාධය පළමු විනය ශික්ෂාපදය පවා උල්ලංඝනය කිරීමක් වන නමුදු, මෙම  අපචාරකයාට තම සිරදඬුවම විඳින අතරතුර සිවුර දරා සිටීමට ඉඩ දිය යුතුද?

අතීත ලංකාවේදී, විනය විරෝධී හිමිවරුන්ගේ සිවුරු හැරවීම රජවරුන් විසින් සිදු කරන ලදී. හිමිනමකගේ සිවුරු හැරවීමේ අයිතිය ඇත්තේ නිකායයන්හි මහා නායක හිමිවරුන්ට පමණක් බව පවසමින් අලුත් සම්ප්‍රදායක් නිර්මාණය කරමින් ඇත. විනය පිටකයට අනුව, ස්ත්‍රියක සමඟ ලිංගික සේවනයේ යෙදෙන හිමිනමක (එය දෙදෙනාගේම කැමැත්තෙන් සිදුවූවද) පාරාජිකා වන අතර, උන්වහන්සේට තවදුරටත් භික්ෂුවක් ලෙස සිටිය නොහැක. මෙම පළමු විනය ශික්ෂාපදය කඩ කිරීම වෙනුවෙන් කිසියම් නිකායක මහා නායක හිමිවරුන් භික්ෂූන් වහන්සේලා කී දෙනෙකු ශාසනයෙන් නෙරපා හැර තිබේද?

2012 මැයි 3 වන දින, ලන්ඩනයේ අයිස්ල්වර්ත් ක්‍රවුන් අධිකරණය මගින්, තේම්ස් බෞද්ධ විහාරයේ විහාරාධිපති සහ එක්සත් රාජධානියේ ප්‍රධාන සංඝනායක පහලගම සෝමරතන හිමි, නව හැවිරිදි දැරියකට එරෙහිව ලිංගික අතවර කිරීමේ චෝදනා හතරකට වරදකරු කරන ලදී. උන්වහන්සේ ඉදිරිපත් කළ අභියාචනය 2013 දී ප්‍රතික්ෂේප විය. වසර හයක සිරදඬුවම යහපත් හැසිරීම මත වසර තුනහමාරක් දක්වා අඩු කොට ජීවිතාන්තය දක්වා ළමුන් සමඟ වැඩ කිරීම තහනම් කළ අතර, ඔහුගේ නම ලිංගික අපරාධකරුවන්ගේ ලැයිස්තුවට ද ඇතුළත් කෙරිණි.

බන්ධනාගාරය තුළදී ඔහුගේ සිවුර ඉවත් කෙරිණ. සිරදඬුවම ගෙවා දැමුවේ බන්ධනාගාර ඇඳුමෙන් ය. එසේ සිරදඬුවම් විඳීමෙන් පසු, ඔහු නැවතත් සිවුරෙන් සැරසී ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි අතර, අද වන විට සාමණේර භික්ෂූන් උදෙසා පිරිවෙනක් පවත්වාගෙන යාම වැනි කටයුතුවල නිරත වන පූජනීය චරිතයක් බවට පත්ව ඇත.

බන්ධනාගාර දඬුවම් කාලය බන්ධනාගාර ඇඳුමෙන් ගෙවා දමා, ඉන් පසුව නැවත සිවුරෙන් සැරසී පරිපූර්ණ භික්ෂුවක් වීමට හැකිනම්, ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමිට එසේ විය නොහැක්කේ මන්ද?

විද්‍යුත් සහ සමාජ මාධ්‍ය හරහා විශාල ප්‍රචාරයක් ලබා දීමට උත්සාහ කළද, නුවර සිට කොළඹ දක්වා පැවැත්වූ භික්ෂු පාගමන කෙරෙහි මහජනතාවගෙන් හිමි වූයේ උදාසීන ප්‍රතිචාරයකි.  ඥානසාර හිමියන් උදෙසා වහාම ජනාධිපති සමාව ලබා දෙන ලෙසත්, සියලුම භික්ෂූන් වහන්සේලාට නීතියෙන් සහ සමාජ සම්මතයන්ගෙන් පූර්ණ නිදහසක් ලබා දෙන ලෙසත් ඉල්ලා සිටින භික්ෂූන් පිරිසක් වෙනුවෙන් මහජනතාවට වැය කිරීමට කාලයක් නොමැති බව පැහැදිලිය. ‘සිවුරට අත නොතබනු’ යන සටන් පාඨයේ තේරුම, විනයෙන් මෙන්ම රටේ නීතියෙන් ද නිදහස් වීමේ ඉල්ලීමක් හැර වෙන කුමක්ද?

දකුණු පළාතෙන් වාර්තා වූ මෑතකාලීන සිදුවීමකින්, එවැනි නීති විරෝධී අනාගතයක් කෙබඳු විය හැකිද යන්න පිළිබඳ යම් ඉඟියක් සපයයි.

2026 ඔක්තෝබර් මාසයේදී ප්‍රංශ ජාතික සංචාරක කාන්තාවක් චෝදනා කළේ තංගල්ල කඳුරුපොකුණ රජමහා විහාරයේ තරුණ හිමිනමක තමන්ට ලිංගික අතවර කිරීමට උත්සාහ කළ බවයි. ඇය සමාජ මාධ්‍යවල සටහන් තබමින් මෙසේ පැවසුවාය:

‘..මම අද උදෑසන පිරිත් ශ්‍රවණය සඳහා පන්සලකට ගියෙමි. මා කාමරය සොයාගත නොහැකිව අතරමං වී සිටිනු දුටු භික්ෂුවක්, මා කිසියම් ස්ථානයකට යොමු කළේය. එම කාමරය ඉතා සැකකටයුතු එකකි… මම එතැනින් පිටවීමට උත්සාහ කරන විට ඔහු මගේ මැණික් කටුවෙන් අල්ලා… තාප්පයට තබා මාව තද කිරීමට උත්සාහ කළේය… මම ඔහු තල්ලු කර පහර දී ගැලවී හැකි තරම් වේගයෙන් පලා ආවෙමි..’

දැන් මම පොලිසියේ සිටින අතර, උන්වහන්සේගේ කමා ඇයැදීම පිළිගැනීමට මාව පොළඹවා ගැනීමට ඔවුහු සෑම උත්සාහයක්ම දරති.

අවසානයේදී ඇයට අධිකරණය හමුවේ ගත කිරීමට ලැබුණේ මිනිස්සු දෙකක් පමණි. වචනයේ පරිසමාප්තාර්ථයෙන්ම එය එසේ විය.

‘..අද අපි අධිකරණයට ගියා. විනිසුරුවරිය ඔහු සහ මාව කැඳවා, ඔහුගෙන් ඇසුවා ඔබ වරදකරු ද කියා, ඔහු නැතැයි පැවසුවා. ඉන්පසු ඔවුන් මගෙන් ඇසුවා මට මේ ප්‍රශ්නය සමථයකට පත්වීමට අවශ්‍යද නැතහොත් නඩු කටයුතු ඉදිරියට ගෙන යාමට අවශ්‍යද කියා. නඩුවට ගත වූයේ විනාඩි දෙකක් පමණි..’
[https://www.reddit.com/r/ask_srilanka/comments/1wzq5zl/monk_who_attempt_to_rpe_me_update/?embed_host_url=https%3A%2F%2Fwww.thesricom.lk%2Fforeign-national-alleges-attempted-sexual-assault-by-monk-at-sri-lankan-temple%2F]

මීළඟ නඩු විභාගය 2027 පෙබරවාරි මසට නියම විය. පැමිණිලිකාරියට නිසැකයෙන්ම පෙනී සිටීමට නොහැකි වනු ඇත. පැමිණිලිකාර පාර්ශ්වය දිගින් දිගටම පෙනී නොසිටීම හේතුවෙන් අවසානයේදී මෙම නඩුව නිෂ්ප්‍රභ වනු ඇත.

වින්දිත තැනැත්තිය දුගී හෝ බලය අහිමි තැනැත්තියක නොවූවත්, ශ්‍රී ලංකාව තුළ භික්ෂූන් වහන්සේලා දැනටමත් දඬුවම් නොලබා සිටීමේ මුක්තියක් භුක්ති විඳිති. දැන් ඔවුන්ට අවශ්‍ය වී ඇත්තේ නීතියට සම්පූර්ණයෙන්ම විධිමත්ව ඉහළින් ඔසවා තැබීමටය. මේ අනාගත පරපුරට අප ප්‍රාර්ථනා කරන අනාගතය ද?

මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා,

‘..ආණ්ඩුව දඩයම් කරන්නේ භික්ෂූන් වහන්සේලා විතරක් නෙවෙයි. ඔවුන් බුද්ධාගමත් දඩයම් කරනවා. සහජීවනය කියන සටන් පාඨය පිටුපස හැංගිලා, ආණ්ඩුව බුද්ධාගමට අපකීර්තියක් ගෙන දීමේ වැඩසටහනක් ක්‍රියාත්මක කරනවා..’ යි කියයි.
[https://www.facebook.com/watch/?v=275004103111217]

රාජපක්ෂ මහතා එම ප්‍රකාශය කළේ 2026 ඔක්තෝබර් මාසයේදී නොව, 2018 අගෝස්තු මාසයේදීය. එය සිදු කළේ ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමිට නියම වූ වසර 6 ක සිරදඬුවමට එරෙහිව අභියාචනයක් ඉදිරිපත් කිරීමට අභියාචනාධිකරණය විසින් අවසර ලබා නොදීමට එරෙහිව ය. මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා එදා සඳහන් කෙළේ වර්තමාන ජාතික ජන බලවේග පාලනය නොව, සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුවයි.

අද වන විට එම පාලනයේ සිටි සෑම නායකයෙකු සහ අමාත්‍යවරයෙකුම පාහේ ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමියන් වෙනුවෙන් කිඹුල් කඳුළු හෙළමින්, උන්වහන්සේව වහාම නිදහස් කරන ලෙස ඉල්ලා සිටිති. සමගි ජන බලවේගය කෙතරම් දුරට තම ප්‍රතිපත්ති අමතක කර ඇත්ද යත්, එහි නායකයින් වත්මන් පාලනයට චෝදනා කරන්නේ සුළුතර ඡන්ද ලබා ගැනීම සඳහා භික්ෂුවක් සිරගත කර ඇතැයි කියමිනි.

ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමි සිරගත කර, රෙගුලාසිවලට අනුව සිවුර වෙනුවට ජම්පරයක් අන්දවන ලද අවස්ථාවේදී, කොටපිටියේ රාහුල හිමියන් එවකට අධිකරණ අමාත්‍ය තලතා අතුකෝරළ මහත්මිය වෙත ලිපියක් යවමින් උන්වහන්සේට විශේෂ සැලකිල්ලක් දක්වන ලෙස ඉල්ලා සිටියහ. ඊට ඇය දුන් පිළිතුර ජාතික ජන බලවේගය ද අනුගමනය කළ යුතුව තිබූ, නමුත් එසේ නොවිණ. හිමිනමකගේ සිවුරු ගැලවීමේ අයිතිය ඇත්තේ මහා නායක හිමිවරුන්ට පමණක් බවට වූ රාහුල හිමියන්ගේ ප්‍රකාශයට පිළිතුරු දෙමින්, 2018 ජූනි 19 වන දින අතුකෝරළ අමාත්‍යවරිය මෙසේ කීවාය:

‘..මෙය රටේ ස්ථාපිත නීතිය නොවන බව මම ඔබට ගෞරවයෙන් දැනුම් දෙමි… තවද, ස්වාධීන අධිකරණයක් යටතේ රටේ සියලුම පුරවැසියන් රටේ නීතියට අවනත වීමට සහ ඊට ගරු කිරීමට බැඳී සිටින බව ද මම ඔබට දැනුම් දීමට කැමැත්තෙමි..’

අද වන විට එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ මහලේකම්වරිය ලෙස ඇයගේ නව භූමිකාව තුළ සිටිමින් මෙසේ ප්‍රකාශ කරයි: ‘..ඔහු සිරගතව සිටියදී සිවුරෙන් සිටි බව මම වගකීමෙන් ප්‍රකාශ කරමි..’ එමෙන්ම එම භික්ෂුවට පොදු සමාවක් හිමි වූ බව ද ඇය පවසයි නමුත් එය සත්‍යයක් නොවේ. ඒ වන විටත් රාජපක්ෂ කඳවුරට නැවත එක්ව සිටි මෛත්‍රීපාල සිරිසේන විසින් 2019 මැයි මාසයේදී ඔහුට ලබා දෙනු ලැබුවේ ජනාධිපති සමාවකි.

හිටපු අගවිනිසුරු සරත් එන්. සිල්වා මුළු ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර වෘතාන්තයම කුමන්ත්‍රණයක් (බොහෝ විට ක්‍රිස්තියානි කුමන්ත්‍රණයක්) ලෙස හැඳින්වීමට උත්සාහ කරයි. ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාරට දැඩි සිරදඬුවමක් නියම කිරීම සඳහා මැදිහත් වන ලෙස ඉල්ලා මහේස්ත්‍රාත් රංග දිසානායක විසින් අභියාචනාධිකරණයේ සභාපති ප්‍රීති පද්මන් සූරසේන වෙත ලිපියක් යැවූ බව ඔහු ප්‍රකාශ කරයි. අභියාචනාධිකරණයේ සභාපති වැනි අතිගෞරවනීය තැනැත්තකුට සාමාන්‍ය මහේස්ත්‍රාත්වරුන් කිසිදා ලිපි නොයවන බැවින්, මෙය අතිශයින්ම අසාමාන්‍ය පියවරක් වූ බව ද සිල්වා පවසයි.

ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර 2016 ජනවාරි 25 වන දින හෝමාගම මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයේ කටයුතුවලට බාධා කළේය. අධිකරණයට බාධා කිරීම සම්බන්ධයෙන් එම හිමිනම සහ ඔහුගේ සගයන් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලෙස මහේස්ත්‍රාත්වරයා වහාම හෝමාගම පොලිසියට ලිඛිතව දැනුම් දුන්නේය. ඊළඟ දින හිමිනම අත්අඩංගුවට ගෙන, අධිකරණයට ඉදිරිපත් කිරීමෙන් පසු රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කරන ලද අතර, එය අධිකරණ භූමිය ඇතුළත සහ පිටත ඔහුගේ ආධාරකරුවන් විසින් තවත් විශාල නාඩගමක් ඇති කිරීමට මග පෑදීය.

2016 මාර්තු 18 වන දින, රංග දිසානායක මහතා අභියාචනාධිකරණයේ සභාපතිවරයා වෙත ලිපියක් යැවීය. නමුත් එම අවස්ථාවේදී එහි සභාපතිවරයා වූයේ සූරසේන මහතා නොව විජිත් මලල්ගොඩ මහතාය. ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමිට එරෙහි නඩුව මලල්ගොඩ මහතාගේ මූලිකත්වය යටතේ ආරම්භ වූයේ 2016 අගෝස්තු 10 වන දිනදීය. සූරසේන මහතා අභියාචනාධිකරණයේ සභාපතිවරයා ලෙස පත් කරනු ලැබුවේ 2018 ජනවාරි 15 වන දින ය.

දිසානායක මහතා, අභියාචනාධිකරණය වෙත ලිපියක් යවා ඇත්තේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 105(3) වගන්තියට අනුකූලවය. එමගින් පහළ අධිකරණවලට සිදුවන අධිකරණයට අපහාස කිරීමේ සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් දඬුවම් කිරීමේ බලය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට සහ අභියාචනාධිකරණයට හිමි වේ. [https://www.parliament.lk/files/pdf/constitution.pdf] තවද, පහළ අධිකරණ මෙන් නොව, අධිකරණයට අපහාස කිරීමේ නඩුවලදී තමන්ට සුදුසු යැයි හැඟෙන තරම් දීර්ඝ හෝ කෙටි සිරදඬුවමක් නියම කිරීමේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාපිත බලය මෙම ඉහළම අධිකරණ ද්විත්වයට ඇත. එම නිසා, ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමියන්ට අභියාචනාධිකරණය මගින් ලබා දුන් වසර හයක සිරදඬුවම නීති විරෝධී එකක් බවට ප්‍රකාශ කිරීමේදී සිල්වා ට වැරදී ඇත, නැතහොත් බොරැ කියා ඇත.

සිල්වා ගේ මෙම ගෙතූ කතාවලට හේතුව සිතා ගැනීම අමාරු නැත. ඔහු ප්‍රකාශ කරන්නේ තමන් ද ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමි ද යන්නේ එකම ගමනක බවයි. වෙනස් වන්නේ ඔවුන්ගේ ක්‍රමවේදයන් පමණි.

මියගිය කොටි සංවිධානය වෙනුවට අලුත් සතුරෙකු නිර්මාණය කිරීම සඳහා මහින්ද රාජපක්ෂ පාලන සමය විසින් ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාරව ජාතික දේශපාලන කරළියට ගෙන එන ලදී. ඔහු සහ බොදු බල සේනා සංවිධානය එක්ව 2012 වසරේදී හලාල් ප්‍රශ්නය කරළියට ගෙන ආවේය. 2014 ජූනි මාසයේදී ඔහු අලුත්ගම ප්‍රදේශයේ ඉස්ලාම් විරෝධී ගින්නක් ඇවිළවීය. මුල් සිදුවීම – එනම් සිංහල බෞද්ධ හිමිනමකට සහ උන්වහන්සේගේ රියදුරාට මුස්ලිම් තරුණයන් තිදෙනෙකු විසින් පහර දුන්නේ යැයි කියන සිද්ධිය – එය අහඹු අනතුරකි. ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර සහ බොදු බල සේනාව, රාජපක්ෂ පාලනයේ පූර්ණ අනුග්‍රහය ඇතිව අලුත්ගම නගරයේදී ජාතිවාදී හා කුපිත කරවන රැලියක් පැවැත්වීමට මැදිහත් නොවූයේ නම් කිසිවක් සිදු නොවන්නට තිබුණි. එම රැස්වීමෙන් පසුව, සුදු වතින් සැරසී සිටි ඔහුගේ පිරිස අලුත්ගම ගිනි තබන මැර පිරිසක් වූහ. එම විනාශය – සහ මෙම ප්‍රකට හිමිනම ප්‍රධාන භූමිකාවක් හෙබවූ 2018 දිගන ප්‍රදේශයේ සිදු වූ හිංසන – රැඩිකල් වූ මුස්ලිම් අන්තවාදීන් පිරිසක් විසින් එල්ල කරන ලද පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයට බලපෑ ප්‍රධාන හේතු සාධකයි. එම ප්‍රහාරය මගින් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා ලෙස පත් කොට රාජපක්ෂලාට නැවත බලයට පැමිණීමට මග පෑදිණ.

‘ද වර්ක් ඔෆ් කිංග්ස්’  නම් කෘතියේදී මහාචාර්ය එච්.එල්. සෙනෙවිරත්න මහතා මෙසේ නිරීක්ෂණය කරයි:

‘..සංඝයා වහන්සේලාට බලයේ කේන්ද්‍රස්ථානය විය නොහැක. උන්වහන්සේලාට විය හැක්කේ බලයේ සේවකයෙකුවීම පමණි..’

ඇතැම් අන්තවාදී භික්ෂූන් වහන්සේලා, භික්ෂූන් සැබෑ බලධාරීන් වන අලුත් රාජ්‍යයක් උදෙසා කටයුතු කරන බව විශ්වාස කරනවා විය හැක. නමුත්, අතීතයේදී මෙන්ම ඔවුන්ට හිමි වන එකම භූමිකාව වන්නේ, මීළඟ පාලකයාගේ (සිවිල් හෝ හමුදාමය හෝ රාජපක්ෂ හෝ වේවා) අනුබලදෙන්නන්, බලපෑම්කරුවන් සහ අවසානයේ එහි ඉත්තන් බවට පත්වීමයි. කනගාටුවට කරුණ නම්, බලය සහ මුක්තිය උදෙසා උන්වහන්සේලා ගෙන යන මෙම ගමන ලාංකේය ශාසනයට අතිමහත් හානියක් සිදුකිරීමයි.

‘ගණින්නාන්සේලාගේ’ නැවත පැමිණීම වැඩි ඈතක නොවනු ඇත.

-තිසරණී ගුණසේකර