ඇල්ෆ්‍රඩ් දොරේඅප්පා ඝාතනය කරනු ලැබුවේ මීට වසර 50කට පෙර, 1975 ජූලි 27 වන දින, මාගේ මුල්කාලීන මිතුරා වූ සහ පසු කලෙක එල්ටීටීඊ (LTTE) නායකයා බවට පත් වූ ප්‍රභාකරන් විසින් තවත් තරුණයන් කිහිප දෙනෙකු සමඟය. මා මෙම ඝාතනයට සම්බන්ධ නොවූ නමුත් ඉන් මා ගැඹුරු තෘප්තියක් ලැබුවේ, “ද්‍රෝහියෙකු” ඉවත් කිරීම අපගේ ජනතාවගේ විමුක්තිය සඳහා අවශ්‍ය යැයි මා විශ්වාස කළ බැවිනි.

ඝාතනයෙන් පසු, ප්‍රභාකරන් මාගේ ගම වන පුන්නලායික්ඩ්ඩුවාන් [Punnalaikadduvan] වෙත පැමිණි අතර, මම මාගේ මිත්තණියගේ නිවසේ වසරකට ආසන්න කාලයක් ඔහුට රැකවරණය දුන්නෙමි

එහෙත්, අඩ සියවසකට පසු ආපසු හැරී බලන විට, මෙය දෙමළ ජනතාවට කිසිදු තේරුමක් හෝ ප්‍රතිලාභයක් ගෙන නො දුන් බව මට පෙනේ.

1975 දී ඇල්ෆ්‍රඩ් දොරේඅප්පාගේ ඝාතනය දෙමළ ජාතිකවාදී කතිකාව තුළ “ද්‍රෝහීන්” ඉවත් කිරීමේ ආරම්භය ලෙස පුළුල්ව සලකනු ලැබීය.

1970 දශකයේ දෙමළ ජාතිකවාදයට ප්‍රධාන බාධාවක් ලෙස සැලකූ ඔහු, දෙමළ ජාතිකවාදීන් තමා නියෝජනය කළ ආසනයේ සංවර්ධනය තහවුරු කර ගැනීම සඳහා ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යය සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම තෝරා ගත්තේය.

දොරේඅප්පා, 1960 සිට 1965 දක්වා යාපනයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයා ලෙස කටයුතු කළේය. ඔහු 1971 දී ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට සම්බන්ධ වූ අතර, 1970 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී ෆෙඩරල් පක්ෂයේ සී. එක්ස්. මාර්ටින් සහ දෙමළ කොංග්‍රසය සමඟ පැවති තුන්කොන් සටනේ ප්‍රධාන තරඟකරුවෙකු විය. ඔහු 1970 දී යාපනයේ නගරාධිපති ලෙස තේරී පත් වූ අතර, 1975 දී ඝාතනය වන තුරුම එම තනතුරේ සිටියේය.

ඔහුගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රවේශය අනුව මැතිවරණ ජයග්‍රහණ සහ යාපනය පුස්තකාලය, නව වෙළඳපොළ සහ අනෙකුත් ව්‍යාපෘති ඇතුළු සංවර්ධනය සඳහා රජයේ අරමුදල් ලබා ගැනීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කළේය. කෙසේ වෙතත්, දෙමළ ජාතිකවාදී දෘෂ්ටිවාදයෙන් යුත් අයට—විශේෂයෙන් එල්ටීටීඊයට—දොරේඅප්පා දෙමළ අරගලයට එරෙහි “ද්‍රෝහියෙකු” ලෙස පෙනුණි. එබැවින් ඔහුගේ ඝාතනය වීර ක්‍රියාවක් ලෙස පිළිගැනිණ.

“ද්‍රෝහියා” යන යෙදුම දෙමළ ජාතිකවාදී දේශපාලනයට අනන්‍ය වූවක් නොවේ. එය බොහෝ භාෂාවන්හි පවතින පැරණි යෙදුමකි. එහි අර්ථය නිශ්චිත නැත; ඒ වෙනුවට, එය නිශ්චිත සමාජ-දේශපාලනික හා ඓතිහාසික සන්දර්භයන් මගින් හැඩගැස්වූ ගතික නිර්මිතයකි. ෂාරිකා තිරණගම සහ ටෝබියස් කෙලී Traitors: Suspicion, Intimacy, and the Ethics of State-Building නම් කෘතියේ මෙසේ සඳහන් කරති:

“..සමහර විට වඩාත් ම වැදගත් දෙය නම්, ද්‍රෝහීන් දුරස්ථ ‘අන්‍යයන්‘ නොව ඇතුළත සිටින සතුරන් වන බැවින් ඔවුන් විශේෂිත පිළිකුලක් එල්ල වන බවට තර්ක කළ හැකි ය..”

“ද්‍රෝහියා” යන්නෙහි අර්ථය නිශ්චිත දේශපාලන සන්දර්භයක් තුළ රාජ්‍ය සහ රාජ්‍ය නොවන ක්‍රියාකරුවන් විසින් සමාජීය හා දේශපාලනික වශයෙන් ගොඩනගනු ලබයි.

දෙමළ ජාතිකවාදී කතිකාව තුළ, “ද්‍රෝහියා” යන යෙදුම ප්‍රසිද්ධියේ හෙළා දැකීම් සහ දේශපාලන ක්‍රියා ඔස්සේ යථාර්ථයක් බවට පත් වන අතර, අවසානයේදී කතිකාව තුළ සාමාන්‍යකරණය වී තහවුරු වේ. ද්‍රෝහීන්ට කිසිදු අනුකම්පාවක් නොලැබේ; ඔවුන්ගේ ඉවත් කිරීම ජාතියේ පරිශුද්ධිය ආරක්ෂා කිරීමට අත්‍යවශ්‍ය දෙයක් ලෙස පිළිගැනේ.

ඔවුන්ගේ විනාශය සමාජ පවිත්‍ර කිරීමක් ලෙස නිරූපණය කෙරේ.

පිළිගත් දෙමළ ජාතිකවාදී කතිකාව අනුව, ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යය සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කරන ඕනෑම අයෙකු දෙමළ අරගලයට ද්‍රෝහියෙකි. නිදහසෙන් පසු, ශ්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍ය ගොඩනැගීමේ ව්‍යාපෘතිය විසින් ජනවාර්ගික සුළුතරයන් කොන් කරන ලද අතර, උතුරේ හා නැගෙනහිර ප්‍රමුඛ දේශපාලන දෘෂ්ටිවාදය ලෙස දෙමළ ජාතිකවාදය මතුවීමට මෙය හේතු විය.

1949 දී ෆෙඩරල් පක්ෂය සමඟ ආරම්භ වූ දෙමළ ජාතිකවාදය, මුලදී මුස්ලිම් සහ ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත දෙමළ ජනතාව (මලයාග දෙමළ) ඇතුළත් සමඟි සම්පන්න දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රයක් ගොඩනගමින් “දෙමළ කතා කරන ජනතාවක්” යන අදහස ප්‍රචාරය කළද, 1976 දී දෙමළ ඊළාම් ප්‍රකාශ කිරීමෙන් සහ සාම්ප්‍රදායික දෙමළ නිජබිම් පිළිබඳ ප්‍රකාශ කිරීමෙන් පසු මෙම සමඟි සම්පන්න බව වෙනස් විය. ඉන් පසු ජනවාර්ගික ජාතිකවාදය ප්‍රමුඛ කතිකාව බවට පත් විය.

මුලදී, ෆෙඩරල් පක්ෂය (FP) එක්සත් ශ්‍රී ලංකාවක් තුළ ෆෙඩරල්වාදී ඉල්ලීම් පසුපස හඹා ගියේය. ඔවුන්ගේ ආදර්ශ පාඨය වූයේ දෙමළ ජනතාව වෙනම ජාතියක් ලෙස අවධාරණය කිරීම වෙනුවට “දෙමළ කතා කරන ජනතාවගේ” අයිතිවාසිකම් ය. 1970 වන තෙක්, “ද්‍රෝහියා” යන යෙදුම FP හි වචන මාලාවේ කොටසක් නොවීය. ඔවුන් රජය සමඟ ගනුදෙනු කිරීමෙහි නිරත වූ අතර, ඉල්ලීම් ඉටු නොවූ විට අවිහිංසා විරෝධතා සහ සත්‍යග්‍රහ භාවිතා කළේය. උදාහරණයක් ලෙස, 1965 දී, FP විසින් එක්සත් ජාතික පක්ෂයට සහාය දුන් අතර, එම්. තිරුචෙල්වම් ඇමති තනතුරක් භාර ගත්තේය. මේ අනුව, දෙමළ ඊළාම්ට දේශපාලන විරෝධය හෝ ඉවත් කිරීම සමඟ “ද්‍රෝහියෙකු” යන සංකල්පය තවමත් සම්බන්ධ වී නොතිබුණි.

1970 මැයි මාසයේදී ශ්‍රීලනිපය, කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සහ ලංකා සමසමාජ පක්ෂය (LSSP) එක්ව එක්සත් පෙරමුණ (UF) පිහිටුවා පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය ජය ගත්තේය. ෆෙඩරල් පක්ෂය ආසන 13ක් ද, දෙමළ කොංග්‍රසය ආසන තුනක් ද දිනා ගත්තේය. එක්සත් පෙරමුණ ස්වයංපෝෂිතභාවය සහ ජනරජවාදය වෙනුවෙන් පෙනි සිටි අතර, සිංහල බහුතරවාදය පිළිගත්තේය. ෆෙඩරල්වාදය ප්‍රතික්ෂේප වූ විට, FP ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදක මණ්ඩලයෙන් ඉවත් වූයේය.

1972 දී, රජය කරුණු හයකින් යුත් සංදේශය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් පසු දෙමළ එක්සත් පෙරමුණ (TUF) පිහිටුවන ලදී. චෙල්වනායගම් විරෝධය පළ කරමින් පාර්ලිමේන්තුවෙන් ඉල්ලා අස් වූ අතර, එය වෙනම දෙමළ රාජ්‍යයක් සඳහා වූ ඉල්ලීම්වලට තව දුරටත් ශක්තියක් විය. ප්‍රධාන වශයෙන් යාපනය දිස්ත්‍රික්කයේ දෙමළ ජාතිකවාදී තරුණයින් අතර වැඩෙන නොඉවසීම, සුළුතරයේ දුක්ගැනවිලි විසඳීමට රාජ්‍යය අසමත් වීම සමඟ එක් වී, 1976 මැයි මාසයේදී ද්‍රවිඩ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණ (TULF) පිහිටුවීමට හේතු වූ අතර, ඔවුන් නිල වශයෙන් ඊළාම් ඉල්ලීම ප්‍රකාශ කළහ.

ඒ සමඟම, සත්‍යසීලන් විසින් නායකත්වය දුන් දෙමළ ශිෂ්‍ය සභාව, විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රවේශයන්හිදී සිංහල සිසුන්ට වැඩි අවස්ථාවක් ලැබුණ 1970 “ප්‍රමිතිකරණ” ප්‍රතිපත්තියට එරෙහිව විරෝධතා සංවිධානය කළේය. ෆෙඩරල් පක්ෂයේ සහ පසුව ද්‍රවිඩ එක්සත් පෙරමුණේ තරුණ අංශ මෙම විරෝධතාවලට සහාය දුන්නද, ඔවුන් එහි මුල් අවධියේදී දෙමළ සටන්කාමීත්වය විවෘතව අනුමත කළේ නැත. රජය පසුව ප්‍රතිපත්තිය වෙනස් කළ අතර, ප්‍රමිතිකරණය සහ දිස්ත්‍රික් කෝටා ක්‍රමය මගින් වන්නි සහ නැගෙනහිර පළාත වැනි අඩු සංවර්ධිත ප්‍රදේශවල දෙමළ සිසුන්ට ප්‍රතිලාභ ලබා දුන්නද යාපනයේ ජාතිකවාදීන් ඉන් සෑහීමට පත් වූයේ නැත.

දෙමළ සටන්කාමිත්වයේ පුරෝගාමීන්ගෙන් කෙනෙකු වූ සිවකුමාරන් මෙම වෙනස්වීමට නිදසුනකි. 1970 ජූලි මාසයේදී, දෙමළ හා සිංහල අතර සංස්කෘතික සමීපත්වය ගැන කතා කළ නිසා, ඔහු ඇමති සෝමවීර චන්ද්‍රසිරිගේ මෝටර් රථය යටට බෝම්බයක් තැබීය. දෙපැත්තෙන්ම ජනවාර්ගික ජාතිකවාදය වඩ වඩාත් දැඩි වෙමින්, පරිශුද්ධිය සහ විශේෂත්වය ඉල්ලා සිටියේය. චන්ද්‍රසිරි සිංහල ඇමතිවරයෙකු වූ අතර දැඩි අර්ථයෙන් “ද්‍රෝහියෙකු” නොවූවත්, මෙම සිද්ධිය සටන්කාමිත්වයේ මුල් අවධිය සහ දෙමළ හා සිංහල අතර සංස්කෘතික බැඳීම් පිළිබඳ ඕනෑම යෝජනාවකට ඇති නො ඉවසීම සනිටුහන් කළේය.

දොරේඅප්පා මුලින්ම 1971 පෙබරවාරි මාසයේදී සිවකුමාරන් විසින් ඉලක්ක කරන ලදී. ඔහු වෙම්බඩි බාලිකා විද්‍යාලය අසල නවතා තිබූ ඔහුගේ මෝටර් රථය ට බෝම්බයක් තබන ලදී. ඔහු තම මෝටර් රථයට පැමිණීම ප්‍රමාද වූ නිසා දිවි ගලවා ගත්තේය.

මේ අතර, සී. එක්ස්. මාර්ටින් වැනි FP සාමාජිකයන් සහ සී. අරුලම්පලම් සහ ඒ. ත්‍යාගරාජා වැනි දෙමළ කොංග්‍රස් සාමාජිකයන්—ඔවුන් FP බැනරය යටතේ (පසුව TUF) තේරී පත් වූවන්—නව 1972 ජනරජ ව්‍යවස්ථාවට සහාය දීමට තීරණය කර රජයට එක් විය. මෙම පුද්ගලයන් ද්‍රෝහීන් ලෙස නම් කරන ලද අතර, දෙමළ ශිෂ්‍ය සභාව විසින් කොළඹ, බම්බලපිටියේ පිහිටි ත්‍යාගරාජාගේ නිවසේ දී ඝාතන උත්සාහයක් ගන්නා ලදි.  එකල TUF විසින් ප්‍රචණ්ඩත්වය අනුමත නො කළ අතර, TUF භාෂාවෙන්, “ද්‍රෝහියා” යන යෙදුම විනාශ කිරීමේ කැඳවීමක් වෙනුවට දේශපාලන ලේබලයක් ලෙස පැවතුනි.

1972 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන භූ දර්ශනය මූලික වශයෙන් වෙනස් කළේය. එය බුද්ධාගමට “ප්‍රමුඛ ස්ථානය” ලබා දුන් අතර, සිංහල එකම නිල භාෂාව බවට පත් කළේය. (දෙමළ භාෂාව 1958 දෙමළ භාෂා පනතේ සීමිත විධිවිධානවලට යටත් විය). 1946 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ අන්තර්ගතව තිබූ සුළුතර ආරක්ෂාවන් ඉවත් කළේය. රජයේ ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ සහ ජනසතු කිරීම් තිබියදීත්, සුළුතර දුක්ගැනවිලි ක්‍රමානුකූලව නොසලකා හරින ලද අතර, උතුරේ ශක්තිමත් ජාතිකවාදී බලමුලු ගැන්වීමකට එය මග පෑදීය.

TUF සංවිධානාත්මකව ප්‍රතිචාර දැක්වූ අතර, උපවාස ව්‍යාපාර දියත් කිරීම, විරෝධතා රැලි සංවිධානය කිරීම සහ කළු කොඩි එසවීම මගින් ඔවුන් වෙනස්කම් කිරීමක් ලෙස දුටු ව්‍යවස්ථාවට විරෝධය පළ කළහ. එහෙත් දේශපාලන යථාර්ථය සරල දෙමළ-සිංහල බෙදීමකට වඩා සංකීර්ණ විය. උතුරේ දෙමළ ගොවීන් රජයේ ආනයන ආදේශන ප්‍රතිපත්තිවලින් ප්‍රතිලාභ ලැබූ අතර එක්සත් පෙරමුණට (UF) යම් දුරකට සහයෝගය දැක්වූහ.

සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මහත්මිය 1974 දී යාපනයට පැමිණි විට ඇයගේ රැස්වීමට විශාල ජනකායක් එක් වීමෙන් මෙය පැහැදිලි විය. කෙසේ වෙතත්, ජාතීන් පිළිබඳ යටත් විජිත රාමුව—සහ පශ්චාත් යටත් විජිත ජාතික රාජ්‍ය ගොඩනැගීමේදී එහි අඛණ්ඩ පැවැත්ම—හේතුවෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනය බහුතරය–සුළුතරය පිළිබඳ කතිකාවක් විසින් ආධිපත්‍යය දරනු ලැබීය.

සටහන: චින්නියා රාජේෂ්කුමාර් [රාඝවන් ]

රාඝවන් ලෙස වඩාත් ප්‍රකට චින්නියා රාජේෂ්කුමාර් එල්ටීටීඊයේ සමාරම්භකයෙකු වන අතර, දැන් නීති උපදේශකයෙකු සහ ක්‍රියාකාරියෙකු ලෙස කටයුතු කරයි.

පරිවර්තනය Ai ආධාරයෙනි. ‘විවරණ’ මගින් සංස්කරණය කරන ලදි.

දෙමළ දේශපාලනයට අනාගත දැක්මක් අවශ්‍යයයි..[අවසන් කොටස]