පන්ති භේදය දෙමළ ජාතිකවාදී පක්ෂ විසඳීමට අරගල කළ තවත් සංකීර්ණ සාධකයකි. උතුරේ ගැඹුරින් මුල් බැස ගත් පන්ති මත පදනම් වූ වෙනස්කම් කිරීම් පැවති අතර, ඊට එරෙහිව බලවත් ම අරගල 1960 ගණන්වල කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (පීකිං කණ්ඩායම) විසින් මෙහෙයවන ලදී. 1970 මැතිවරණයේදී, කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (මොස්කව් කණ්ඩායම) වී. පොන්නම්බලම්, එස්. ජේ. වී. චෙල්වනායගම්ට එරෙහිව තරඟ කළ අතර, පීඩිත පන්ති සහ කම්කරු පන්තියෙන් සැලකිය යුතු සහයෝගයක් ලබා ගනිමින් දෙවැනි ස්ථානයට පත් විය.

FP හෝ පසුකාලීන TUF, පන්ති අරගලය සමඟ ක්‍රියාශීලීව කටයුතු නොකළ අතර පුළුල් සමාජ යුක්ති දෘෂ්ටියක් අනුගමනය නොකළේය. ඔවුන් දෙමළ සමාජය බෙදූ පන්ති, වර්ග සහ ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය පිළිබඳ මූලික අසමානතා විසඳීමකින් තොරව දෙමළ එකමුතුවක් ඉල්ලා සිටියහ. මෙම පටු ප්‍රවේශයට භූගෝලීය සීමාවන් ද තිබුණි: උතුරේ FP හි ආධිපත්‍යය තිබියදීත්, දකුණේ දේශපාලන පක්ෂවලට දිගටම සහාය දුන් නැගෙනහිර පළාතේ තම බලය තහවුරු කර ගැනීමට අසීරු විය. සියලු ම දෙමළ ජනතාව ස්වයංක්‍රීය ව දෙමළ ජාතිකවාදී අරගලයට සහාය දුන් බව මිථ්‍යාවක් විය.

TUF හි සීමාවන් සමාජ ප්‍රශ්නවලින් ඔබ්බට ගොස් මූලික දේශපාලන උපාය මාර්ග දක්වා ව්‍යාප්ත විය. ඔවුන්ට තිරසාර සිවිල් විරෝධතා ව්‍යාපාරයක් දියත් කිරීමට, සාර්ථක පක්ෂ ජාලයක් ගොඩනැගීමට, හෝ ප්‍රගතිශීලී දක්ෂිණ බලවේග සමඟ අර්ථවත් සන්ධාන ඇති කර ගැනීමට නොහැකි විය. පුළුල් “දෙමළ කතා කරන ජනතාව” යන බැනරය යටතේ මුස්ලිම් සහ මලයහ දෙමළ ජනතාව එක් කිරීමට ඔවුන්ට හැකියාවක් නො තිබුණු නිසා  සියලු දෙමළ ජනතාව නියෝජනය කිරීමේ හැකියාව තවදුරටත් දුර්වල කළේය.

මේ අතර, අනාගත සටන්කාමීන් සඳහා බලපෑම් ඇති කළ හැකි විකල්ප දෙමළ දේශපාලන දැක්මක් මතුවිය. 1968 දී FP ඉවත් වූ වී. නවරත්නම්, ස්වයං පාලන පක්ෂය ආරම්භ කළ අතර, එය ජනවාර්ගික සුවිශේෂත්වය සමඟින් දෙමළ ස්වයං නිර්ණය වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය. ඔහු තර්ක කළේ, දෙමළ කතා කරන මුස්ලිම් දෙමළ ජාතියේ කොටසක් නොවන බවයි. යුදෙව් රාජ්‍යයට ප්‍රශංසා කළ නවරත්නම්, නික්මයාම (Exodus) නවකතාව දෙමළට පරිවර්තනය කළ අතර එය විදුතලෙයි පුවත්පතේ කොටස් වශයෙන් පළ විය. ඔහුගේ දෘෂ්ටිවාදය පසුකාලීනව ප්‍රභාකරන් ඇතුළු දෙමළ සටන්කාමීන්ට බලපෑම් කළේය.

1970 දශකයේ සිට, දෙමළ සටන්කාමීහු “ද්‍රෝහීන් විනාශ කිරීමේ” මාරාන්තික මූලධර්මයක් ගොඩ නැගූහ. මෙම සංකල්පයෙන් දෙමළ දේශපාලනය මූලික වශයෙන් පරිවර්තනය කෙරිණ. මෙම අන්තවාදී දෘෂ්ටිවාදය හෙළා දැකීම වෙනුවට, FP සහ පසුව TUF විසින් සහයෝගීතා නිහඬතාවයේ මාර්ගය තෝරා ගන්නා ලදී. ශ්‍රී ලංකා රජය සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කළ අය හැඳින්වීමට දේශපාලන රැස්වීම්වලදී ඔවුන් දිගටම “ද්‍රෝහියා” යන ලේබලය භාවිතා කිරීම මගින් දේශපාලන ඝාතන සඳහා වාතාවරණය නිර්මාණය කිරීමේදී  ක්‍රියාකාරීව දායක වූහ.

පරිවර්තනය සියුම් මෙන්ම ගැඹුරු විය. 1970 න් පසු, “ද්‍රෝහියා” සහ “විනාශය” යන සංකල්ප FP හි කලින් පැවති වචන මාලාවේ නොතිබූ ආකාරයෙන් දෙමළ ජාතිකවාදී කතිකාව තුළ මුසු  විය.

TUF නායකත්වයේ මධ්‍යස්ථ ප්‍රවේශය සහ ප්‍රතිපත්තිමය කැපවීමක් නොමැතිකම ගැන දෙමළ සටන්කාමීන් වඩ වඩාත් කලකිරිමත් සමඟ, ඔවුහු සන්නද්ධ අරගලය එකම ශක්‍ය මාර්ගය ලෙස වැළඳ ගත්හ.

මෙම විෂ සහිත කතිකාවේ වඩාත්ම සිත් සසල කරවන ප්‍රකාශනය දක්නට ලැබුණේ සාහිත්‍යය තුළය. පක්ෂ ප්‍රකාශන, සහ කාසි ආනන්දන් වැනි බලගතු පුද්ගලයන්, මෙම ඉවත් කිරීමේ කතිකාව ක්‍රියාශීලීව ප්‍රවර්ධනය කළහ. ආනන්දන්ගේ කවිය මෙම දෘෂ්ටිවාදය දෙමළ ජාතිකවාදී චින්තනයට කෙතරම් ගැඹුරට විනිවිද ගොස් ඇත්ද යන්න පිළිබඳව විශේෂයෙන් දැඩි උදාහරණයක් ලෙස පවතී:

නැගිටිමු නැගිටිමු—
ද්‍රෝහීන් වනසා දමමු..!
දෙමළ ජනතාව පාවා දෙන්නන්,
දැනගන්න: නැගිටීම ආරම්භ වන්නේ
ඔවුන්ගේ හිස සිඳ දැමීමෙනි…
අපේම මව වුවත්… අපේම පියා වුවත්…
ඔවුන් අපේ සතුරන් ගේ මිතුරන්නම්…
අනුකම්පා විරහිත පහර දෙන්න..!

1974 ජනවාරි මාසයේ යාපනයේ පැවති හතරවන ජාත්‍යන්තර දෙමළ පර්යේෂණ සම්මේලනය සටන්කාමීන් විසින් ඔවුන්ගේ නැගී එන ප්‍රචණ්ඩත්වයේ මූලධර්මය සාධාරණීකරණය කිරීමට යොදා ගත්   ඛේදනීය උත්ප්‍රේරකයක් විය. ජනවාරි 10 වන දින පැවති අවසන් මහජන උත්සවය දෙමළ භාෂාව හා සංස්කෘතිය සැමරීමක් විය යුතුව තිබූ ස්ථානයට විශාල ජනකායක් කැඳවීය. සංවිධායකයන් පොලිසිය සමඟ උත්සවය සඳහා වාචික එකඟතාවකට පැමිණ සිටියද, නිල නියෝජිත කණ්ඩායමේ කොටසක් නොවූ ජනාර්දන් සිටීම අනපේක්ෂිත සංකූලතා ඇති කළේය.

දොරේඅප්පා පොලිස් පහරදීමට සම්බන්ධ වූ බවට හෝ සහාය දුන් බවට කිසිදු සාක්ෂියක් නොමැති වුවද, TUF නායකත්වය ඇතුළු දෙමළ ජාතිකවාදීන් පොලිස් ප්‍රචණ්ඩත්වය ගැන ඔහුට දොස් පැවරීය. මෙම බිල්ලට දීම තීරණාත්මක හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් නියෝජනය කළේය: තම ඡන්දදායකයන්ගෙන් පැහැදිලි වරමක් ඇති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව තේරී පත් වූ නායකයෙකුට, ඔහු නියෝග නොකළ හෝ අනුමත නොකළ ක්‍රියා සඳහා වගකිව යුතු බවට චෝදනා කරන ලදී, එය ඔහු දෙමළ ජාතිකවාදී දේශපාලනයට තර්ජනයක් වූ නිසා පමණි.

දෙමළ පර්යේෂණ සම්මේලන ඛේදවාචකයෙන් පසුව, ඇල්ෆ්‍රඩ් දොරේඅප්පා දෙමළ ජාතිකවාදී සටන්කාමීන්ගේ ප්‍රමුඛතම ඉලක්කය බවට පත් විය. තරුණයන් කිහිප දෙනෙක් ඔහුගේ ඝාතනයට සැලසුම් කළහ. ඔවුන් අතරින්, සිවකුමාරන් කෝපායි බැංකුවක් කොල්ලකෑමෙන් තම කණ්ඩායමට මුදල් සැපයීමට උත්සාහ කළ නමුත් එය අසාර්ථක විය . 1974 ජූනි 4 වන දින ඔහු පොලිස් අත් අඩංගුවට පත් විට සියදිවි නසා ගත්තේය.

දෙමළ ජාතිකවාදී දේශපාලඥයන් සහභාගී වූ ඔහුගේ අවමංගල්‍යය හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් සනිටුහන් කළේය. මෙම දේශපාලඥයන්ගේ පැමිණීම—සහ ඔවුන්ගේ කථා—වෙනසක් පෙන්නුම් කළේය. TUF නායකත්වය ඔවුන්ගේ දේශපාලන මාර්ගය අවිහිංසාව වුවද,  සිවකුමාරන්ගේ සහ අනෙකුත් සටන්කාමීන්ගේ කැපවීම වෙනුවෙන් ගෞරවය ප්‍රකාශ කළහ. ඔවුන් තර්ක කළේ, තරුණයින් අරගලය වෙනුවෙන් සටන් කරන බැවින් පිළිගත යුතුය යන්නයි. භගත් සිං උපුටා දක්වමින්, ඉන්දියානු ජාතික කොංග්‍රසය බ්‍රිතාන්‍යයන්ට එරෙහිව අවිහිංසා විරෝධය දැක් වුවද, සන්නද්ධ අරගලය ඉවසූ බව සඳහන් කළහ.

1975 ජූලි 27 වන දින, ප්‍රභාකරන් සහ තවත් තිදෙනෙකු පොන්නාලෙයි වරදරාජා පෙරූමාල් කෝවිලේදී දොරේඅප්පා ඝාතනය කළහ. කිතුනුවෙකු වුවද, දොරේඅප්පා පෙරූමාල් හින්දු දෙවියන් කෙරෙහි විශ්වාසය තැබීය. එකල, එල්ටීටීඊය තවමත් පිහිටුවා නොතිබුණි; එම කණ්ඩායම එවකට දෙමළ නව කොටින් (TNT) ලෙස හැඳින්වූ එල්ටීටීඊය විධිමත් ලෙස පිහිටුවනු ලැබුවේ 1976 මැයි 5 වන දින ය.

1981 දී, PLOTE විසින් හිටපු මන්ත්‍රී ත්‍යාගරාජා ඝාතනය කරන ලදී. උතුරේ ශ්‍රීලනිප සංවිධායකයන් කිහිප දෙනෙකු එල්ටීටීඊය සහ TELO වැනි වෙනත් සටන්කාමී කණ්ඩායම් විසින් ද ඝාතනය කරන ලදී.

1983 න් පසු, ප්‍රභාකරන් සහ එල්ටීටීඊය දෙමළ ජනතාවගේ එකම නියෝජිතයන් ලෙස පෙනී සිටි අතර, ඕනෑම විපක්ෂයක් දේශද්‍රෝහීන් ලෙස නම් කරන ලදී.

“විරුද්ධත්වය” සහ “ද්‍රෝහියා” යන වචන සමාන පද බවට පත් විය. මෙම ක්‍රියාවලියේදී, ප්‍රභාකරන් උත්තරීතර නායකයා ලෙස තම තත්ත්වය තහවුරු කර ගත් අතර, ඔහුගේ දෘෂ්ටිවාදයට විරුද්ධ වූවන් විනාශ කිරීම සාමාන්‍යකරණය විය.

1986 වන විට, එල්ටීටීඊය බලකායක් ලෙස මතු විය. දෙමළ දේශපාලන පක්ෂ සහ ප්‍රතිවාදී  කණ්ඩායම් තහනම් කරන ලද අතර ඔවුන් ද්‍රෝහීන් ලෙස නම් කරන ලදී. බොහෝ ඒවා විසුරුවා හරින ලද අතර, ඔවුන්ගේ නායකයින් සහ සාමාජිකයන් ඝාතනය කරන ලදී. එල්ටීටීඊයේ දෘෂ්ටිවාදයට අභියෝග කිරීමට එඩිතර වූ බුද්ධිමතුන් ද ඝාතනය කරන ලදී. එතැන් වන විට “ද්‍රෝහීන් විනාශ කිරීම” දෙමළ දේශපාලන සංස්කෘතිය තුළට ගැඹුරින් කාවැදී තිබුණි.

එල්ටීටීඊයට පක්ෂපාතී ඉංග්‍රීසි භාෂා වෙබ් ප්‍රකාශනයක් වන ටැමිල්නෙට් හි, සිවරාම්, නොහොත් තාරකී, ඝාතනයට ලක් වූ පුද්ගලයන් බොහෝ විට රජය සමඟ කටයුතු කරන  නියෝජිතයන් ලෙස නම් කෙරිණ—ඉන් ඔවුන් ඉවත් කිරීම සාධාරණීකරණය කෙරිණ. මෙම කථාව ද්‍රෝහීන් ඉවත් කිරීම හා සමාන විය.

2009 මැයි මාසයේදී එල්ටීටීඊයේ හමුදා පරාජයෙන් පසු, ද්‍රෝහීන් ශාරීරිකව විනාශ කිරීමේ පිළිවෙත අවසන් විය. කෙසේ වෙතත්, එවැනි ප්‍රචණ්ඩත්වය සක්‍රීය කළ දෘෂ්ටිවාදී පදනම දෙමළ ජාතිකවාදී මානසිකත්වය තුළ නැවත නැවත හොල්මන් කරයි. අද පවා, එල්ටීටීඊය විවේචනය කිරීමට හෝ දෙමළ ජාතිකවාදී අංග ප්‍රශ්න කිරීමට එඩිතර වන අය නිරන්තරයෙන් ද්‍රෝහීන් ලෙස නම් කරනු ලබන අතර, මෙම දුෂ්ට කතිකාව දෙමළ දේශපාලන සංස්කෘතියට කෙතරම් ගැඹුරට විනිවිද ගොස් ඇත්ද යන්න පෙන්නුම් කරයි.

ද්‍රෝහීන් නම් කිරීම දැන් තමන් තුළටම යොමුව ඇත. එල්ටීටීඊයේ අනුගාමිකයන් අතරම, විශේෂයෙන් ඩයස්පෝරාව තුළ, විරුද්ධ කණ්ඩායම් එකිනෙකාට ද්‍රෝහීත්වය ගැන චෝදනා කරමින් බෙදීම් මතුවී ඇත.

TUF නායකත්වය ‍දොරේඅප්පාගේ ඝාතනයට සෘජුවම නියෝග කළ බවට නිශ්චිත සාක්ෂි නොමැති වුවද, ඔවුන්ගේ වගකීම ඔවුන් ගොඩනැගූ ආකෘතියි. ඔවුන්ගේ “ද්‍රෝහියා” යන කතිකාව නොනැසී පැවතීම පසුකාලීනව ඝාතන සාධාරණීකරණය කිරීමට භාවිතා කළ දෘෂ්ටිවාදී උණ්ඩය විය. කටුක හාස්‍යය නම්, එල්ටීටීඊය අවසානයේදී එම ආයුධයම TUF වෙතට හැරවීමය: සාකච්ඡාමය විසඳුම් සෙවීමට යෝජනා කළ ඒ. අමිර්තලිංගම් සහ නීලන් තිරුචෙල්වම් වැනි මධ්‍යස්ථ TUF නායකයන් ද ඝාතනය කෙරිණ.

ද්‍රෝහි කතිකාවේ අවසාන නිෂ්ඵලභාවය සහ දුෂ්ටකම වඩාත් බලවත් ලෙස ප්‍රකාශ වන්නේ සිවසේගරම්ගේ දෙමළ කවියකිනි, එය මෙම දෘෂ්ටිවාදය මුදා හැර ඇති නොනවතින ප්‍රචණ්ඩත්වයේ චක්‍රය ග්‍රහණය කරයි:

“..වරෙක, එක් අයෙකු වෙඩි තබා ද්‍රෝහියෙකු ලෙස හෙළා දකින ලදී..
ඉන්පසු, ඔහුට වෙඩි තැබූ තැනැත්තාට ද
වෙඩි තැබීම දුටු තැනැත්තාට ද
වෙඩි තැබීමට නියෝග කළ තැනැත්තාට ද
චෝදනා කළ තැනැත්තාට සහ නඩු පැවරූ තැනැත්තාට ද
සාක්ෂි දුන් තැනැත්තාට සහ තීන්දුව ලබා දුන් තැනැත්තාට ද
තීන්දුව පිළිගත් තැනැත්තාට ද වෙඩි තැබූ අතර,
පසුව ඊට විරුද්ධ වූ කිසිවක් නොකළ තැනැත්තාට ද වෙඩි තැබූහ..”

මා මෙම විශ්ලේෂණය ලියන්නේ දුරස්ථ නිරීක්ෂකයෙකු ලෙස නොව, වරක් මෙම දෘෂ්ටිවාදය තුළ ගැඹුරින් මුල් බැස සිටි අයෙකු ලෙසය. 1972 දී, ශිෂ්‍යයෙකු ලෙස සිටියදී, දෙමළ ජාතිකවාදී චින්තනයෙන් උදම් වූ මම ද “ද්‍රෝහීන් විනාශ කිරීමේ” කතිකාවට සහයෝගය දුන්නෙමි. මා ප්‍රභාකරන් දැන සිටියේ 1974 සිටය. දොරේඅප්පාගේ ඝාතනයෙන් පසු, මම ප්‍රභාකරන්ට සහ පත්කුනම්ට (දොරේඅප්පා ඝාතන කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙකු ඔහු පසුව ප්‍රභාකරන් විසින්ම ඝාතනය කරන ලදී) මාගේ මිත්තණියගේ නිවසේ රැකවරණය ලබා දුන්නෙමි. මම TNT ජාලයේ කොටසක් බවට පත් වූ අතර 1976 දී එල්ටීටීඊයේ ආරම්භක සාමාජිකයක් වූයෙමි.

මා 1984 අප්‍රේල් මාසයේදී එල්ටීටීඊයෙන් ඉවත් වීමෙන් පසුව, ජනවාර්ගික ජාතිකවාදී දෘෂ්ටිවාදය ප්‍රශ්න කිරීමට සහ එහි මූලික වශයෙන් විනාශකාරී ස්වභාවය හඳුනා ගැනීමට පටන් ගතිමි. භක්තිකයෙකුගේ සිට විචාරකයෙකු දක්වා වූ මෙම පුද්ගලික ගමන මා උගන්වා ඇත්තේ, වඩාත්ම දැඩි දෘෂ්ටිවාදී රාමු තුළ පවා ස්වයං ආවර්ජනයට සහ වෙනස් වීමට ඇති හැකියාව පවතින බවයි—ඒ අපගේ අතීතය පිළිබඳ කටුක සත්‍යයන්ට මුහුණ දීමට අපට ධෛර්යය තිබේ නම් පමණි.

අවසාන වශයෙන්, දෙමළ දේශපාලනය විසින් දෙමළ ජාතිකවාදී දෘෂ්ටිවාදය තුළ තවමත් තැන්පත් වී ඇති අනතුරුදායක හා දුෂ්ට “ද්‍රෝහී” කතිකාව පිළිබඳව විවේචනාත්මක ආවර්ජනයක යෙදිය යුතුය. “ද්‍රෝහියා” ජනවාර්ගික ජාතිකවාදී කතිකාවෙන් වෙන් කළ නොහැක. ජනවාර්ගික ජාතිකවාදය යටත් විජිතවාදයේ අතුරු ඵලයකි. අප යටත් විජිතවාදී මානසිකත්වය අත්හළ යුතුය.

Neither Settler nor Native හි, මහ්මූද් මම්දානි මෙසේ පෙන්වා දෙයි: “වැදගත් වන්නේ ටයත් විජිතවාදී බෙදීම් නැතිව දේශපාලන ප්‍රජාව නැවත සිතීම සහ එම පදනම මත දේශපාලනය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමයි.” ඔහු අවධාරණය කරන්නේ “එවැනි ප්‍රචණ්ඩත්වය හුදෙක් අපරාධයක් ලෙස නොව දේශපාලනික ලෙස වටහා ගත යුතු” බවයි. එබැවින්, ප්‍රමුඛ දේශපාලන කතිකාව ප්‍රශ්න කිරීම සහ සාම්ප්‍රදායික නිජබිම, දේශසීමා, අද්විතීය සංස්කෘතිය සහ අනන්‍යතාව වැනි සංකල්ප බැහැර කොට දේශපාලනය නැවත සිතිය යුතුය. මම්දානි පවසන පරිදි, “ජාතිකත්වය යනු ආධිපත්‍යය සඳහා සංස්කෘතිය උපයෝගී කර ගැනීමයි… අපට ජාතික-රාජ්‍යය නොමැතිව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පමණක් තිබිය හැකිය.” මෙම අවබෝධය සුවිශේෂත්වය මත පදනම් වූ සිංහල බෞද්ධ ජාතික-රාජ්‍ය ගොඩනැගීමට ද අදාළ වේ. අප ජනවාර්ගික ජාතිකවාදී රාමුවක් තුළ සිතීම නැවැත්වූ විට, “ද්‍රෝහියා විනාශ කිරීමේ” අදහස අතුරුදහන් වේ.

ඇල්ෆ්‍රඩ් දොරේඅප්පාගේ ඝාතනය ජනවාර්ගික ජාතිකවාදී රාමුවක් හරහා නොව, මූලික මානවවාදී මූලධර්ම, විවේචනය ඉවසීම, බහුත්වවාදය සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වටිනාකම් හරහා නැවත සලකා බැලිය යුතුය. මෙම අඳුරු පරිච්ඡේදයට අවංකව මුහුණ දීමෙන් පමණක්, දෙමළ සමාජයට වඩාත් සමඟි සම්පන්න සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අනාගතයක් ගොඩනගා ගැනීම ගැන බලාපොරොත්තු තැබිය හැකිය.

සටහන: චින්නියා රාජේෂ්කුමාර් [රාඝවන් ]

රාඝවන් ලෙස වඩාත් ප්‍රකට චින්නියා රාජේෂ්කුමාර් එල්ටීටීඊයේ සමාරම්භකයෙකු වන අතර, දැන් නීති උපදේශකයෙකු සහ ක්‍රියාකාරියෙකු ලෙස කටයුතු කරයි.

පරිවර්තනය Ai ආධාරයෙනි. ‘විවරණ’ මගින් සංස්කරණය කරන ලදි.

දෙමළ ජාතිකවාදී දේශපාලනයේ “ද්‍රෝහීන්” පිළිබඳ කතිකාව.. [පළමු කොටස]