මහාචාර්ය නිර්මාල් මහතා මහාවංශයේ මහින්දාගමනය පිලිබඳව ඇති විස්තරය “මිත්‍යාවක්” යැයි හඳුන්වමින් එය ලංකාවේ බුදුදහම පැතිරුණු පසු පසුකාලීනව තනාගන්නා ලද ප්‍රබන්ධයක් යැයි ඍජුව හෝ ව්‍යංගයෙන් පවසන නිසා ඉහත ලියූ ප්‍රශ්නවලට ඓතිහාසික සාධක ඉදිරිපත් කිරීමේදී මහාවංශයේ මහින්දාගමනය පිළිබඳව ඇති කිසිදු සඳහනක් මේ ලිපිපෙලේ භාවිතා නොකෙරේ. මේ ලිපි පෙලේ භාවිතාකරනු ඇත්තේ මහාවංශයෙන් පිටත ඇති මහින්දාගමනය ඔප්පුකරන ඓතිහාසික සාධක පමණි. එසේම මේ ලිපිපෙලේදී භාවිතාකරනු ලබන සියළු සාධක පාඨකයන්ටද සොයා බැලිය හැකිවන පරිදි මූලාශ්‍ර සහිතව පලකෙරෙනු ඇත.

උතුරු ඉන්දියාවේ නැගෙනහිර දෙසට වන්නට ක්‍රි.පූ හයවෙනි සියවස වනවිට මගධ නම් රාජ්‍යයක් තිබිණි. බුදුරජානන් වහන්සේගේ සූත්‍ර දේශනාවලද සඳහන්වන මේ රාජ්‍යය උන්වහන්සේ පිරිනිවන්පාන කාලයේදී පමණ තමන් අවට රාජ්‍යයන් යටත්කර ගනිමින් අධිරාජ්‍යයක් බවට පත්වෙමින් තිබිණි. මුලින් රජගහ නුවර තම අගනුවර ලෙස පැවති මේ අධිරාජ්‍යයේ අගනුවර පසුව පාඨලීපුත්‍ර (වත්මන් පැට්නා) විය. මේ අධිරාජ්‍යයේ රාජවංශ කිහිපයක් පැවති අතර එහි තිබූ නන්ද රාජවංශය බලයෙන් පහකොට මෞර්ය රාජවංශයේ ප්‍රථම රජුවූ චන්ද්‍රගුප්ත මෞර්ය පාඨලීපුත්‍ර නගරයේ බලයට පැමිණියේය. ග්‍රීසියේ සිට පැමිණි මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් රජු ක්‍රි පූ 324 දී ඉන්දියාව ආක්‍රමණය කලේ මෞර්ය රාජවංශයත් එයට පෙර පැවති නන්ද රාජවංශයත් අතර වකවානුවේදී පමණය.

අන් සියළු කරුණු අමතක කලත්, ඇලෙක්සැන්ඩර් රජුගේ  ඉන්දියානු ආක්‍රමණය ඉතිහාසය හදාරන්නන්ට වැදගත් වන එක් හේතුවක් ඇත. ඒ වනවිටත් ග්‍රීකයෝ තමන්ගේ වැදගත් සිදුවීම් ඉතා සැලකිල්ලෙන් ඔවුන්ගේ වර්ෂ ක්‍රමයකට ලේඛනාරූඪ කරමින් සිටියහ. පසුව රෝමානු වර්ෂ ක්‍රමයටත් ඉන්පසු ක්‍රිස්තු වර්ෂ ක්‍රමයටත් පරිවර්තනය වූයේ බටහිරයන්ගේ මේ වර්ෂ ක්‍රමයයි. ඇලෙක්සැන්ඩර් රජුගේ ආක්‍රමණයෙන් පසු මේ දෙපිරිස අතර සිදුවූ අන්තර් ක්‍රියා නිසා, ඉන්දියාවේ සිදුවූ සිදුවීම් බටහිර වර්ෂ ක්‍රමයෙන් ගණනය කිරීමේ හැකියාව ලැබිණි. ලෝකයේ  දැනට ව්‍යවහාර වන වර්ෂ ගණනය කිරීමේ ක්‍රමය වන ක්‍රිස්තු වර්ෂ ක්‍රමයෙන් ඉන්දියාවේ හා  ඒ හා බැඳුණු රටවල සිදුවූ සිදුවීම් යම් පමණකින් හෝ විග්‍රහ කිරීමේ හැකියාව ලැබුනේ ඉන්පසුය. මෙය පැහැදිලි කිරීම මහින්දාගමනය සිදුවූ වසර නිර්ණය කරගැනීමට ඉවහල්වේ.

අශෝක රජු චන්ද්‍රගුප්ත මෞර්ය රජුගේ මුණුබුරාය. ඔහු රජ පැමිණ වසර  අටකට පසු නැගෙනහිර ඉන්දියාවේ කාලිංග දේශය ආක්‍රමණය කලේය. මේ ආක්‍රමණයේදී සිදුවූ ජීවිත හා දේපොල හානිය දුටු ඔහු මහත් කම්පාවට පත්විය. ඉන්පසු තමන් තවදුරටත් ආක්‍රමණවල නොයෙදී ධර්මය පැතිරවීමට තීරණය කල බව ඔහු ඉන්දියාව පුරා පිහිටවූ සෙල්ලිපි රාශියක ඇත. මෙයින් අශෝක රජුගේ 13 වෙනි සෙල්ලිපිය ලෙස පුරාවිද්‍යාඥයන් නම්කොට ඇති සෙල්ලිපිය අපගේ මාතෘකාවට අතිශයෙන් අදාලය.

මේ සෙල්ලිපිය පකිස්ථානයේ ශාබාසාර්ගි හා මන්සේරාහි කරෝස්ති අක්ෂරයෙන් ද, ඉන්දියාවේ උත්තරකාන්ද්, ගුජරාට් හා ආන්ද්‍රා ප්‍රදේශ් හි බ්‍රාහ්මී අක්ෂරයෙන්ද, ඇෆ්ගනිස්ථානයේ කන්දහාර්හි ග්‍රීක් අක්ෂරයෙන්ද පිහිටුවා තිබී සොයාගෙන ඇත. මේ 13 වෙනි සෙල්ලිපිය ගැන විශාල වශයෙන් පොත් හා ලියැවිලි පළවී ඇතත් යමෙකුට ඒ ගැන ඉතා ඉක්මනින් හැදෑරීමට අවශ්‍යනම් “Puratattva: Inscriptions of Ashoka” නම් විද්වත් විමසුමට පාත්‍රවන (Peer Reviewed) වෙබ් අඩවියට පිවිසීමෙන් එසේ කල හැක.

මේ සෙල්ලිපියේ අශෝක රජු තමන් යවන දේශයේ අම්ටියෝග, ටුලමායා, අන්ටෙකිනා, මාකා හා අලික්ශුන්ඩලා යන රජවරුන් හමුවීමටද, චෝල, පාන්ඩ්‍ය, තම්‍රපානියා, කාම්බෝජ, නභපක්ම්කි, නබාක, භෝජ, ආන්ද්‍ර හා පුලින්ද දේශයන්ටද ධර්මය පිලිබඳ පණිවිඩය රැගෙන දූත පිරිස් යැවූ බව ලියයි.  

මේ ලිපියේ සඳහන් අම්ටියෝග සිරියාව පාලනය කල ඇන්ටියෝකස් නම් ග්‍රීක රජු ලෙසත්, ටුලමායා ඊජිප්තුව පාලනය කල ටොලමි නම් ග්‍රීක රජු ලෙසත්, අන්ටෙකිනා මැසිඩෝනියාව පාලනය කල ඇන්ටිගෝනස් නම් ග්‍රීක රජු ලෙසත්, මාකා ලිබියාව  පාලනය කල මාගාස් නම් ග්‍රීක රජු ලෙසත් හා අලික්ශුන්ඩලා ග්‍රීසිය පාලනය කල ඇලෙක්සැන්ඩර් නම් ග්‍රීක රජු ලෙසත් ඉතිහාසඥයන් විසින් හඳුනාගෙන ඇත. මොවුහු මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් රජු මියයාමෙන් පසු කොටස්වලට කැඩීගිය ග්‍රීක අධිරාජ්‍යයේ රජවරු වූහ. සමකාලීන ග්‍රීක ලේඛනවල මේ රජවරුන් රජකම් කල වර්ෂ සඳහන්ව ඇති නිසා ඒ රාජ්‍යකාල සැසඳීමෙන් මේ දූත පිරිස් ධර්මදූත ගමන් ගිය කාලවකවානුව කුඩා වෙනස්කම් සහිතව විවිධ ඉතිහාසඥයන් විසින් ක්‍රි. පූ. 250 ත් , ක්‍රි. පූ. 255 ත් (ක්‍රි පූ 3 වෙනි සියවස)  අතර කාලයකට සසඳා ඇත.

මේ දූත පිරිස් ඉන්දියාවෙන් යැවූ කාලය ඒ ඒ ග්‍රීක රජවරුන් රජකම්කල කාල වකවානු අනුව මාගේ කෘතියේ Finding Sinhabahu 28 වනි පිටුවේ වගුවකින් මෙසේ සඳහන්කර ඇත. මාගේ නිගමනය වූයේ මේ ධර්මදූත මෙහෙවරන් සිදුවූයේ ක්‍රි පූ 250-240 වැනි කාලවකවානුවක බවයි.

මේ 13 වෙනි සෙල්ලිපියේ ඇති වැදගත්ම සටහන නම් අශෝක රජුගේ දූත පිරිස්  “තම්‍රපානියා”  නම් දේශයකටද ඒ වකවානුවේදීම ගිය බවයි. ලංකාවට මිහිඳු මහරහතන්වහන්සේ වැඩි වර්ෂය ලෙස මහාවංශය, දීපවංශය හා නිකාය සංග්‍රහය ග්‍රන්ථයන්හි සඳහන්වන්නේ ක්‍රි.පූ 308 යි (බුද්ධ වර්ෂ 236). එනම් අශෝක රජුගේ 13 වෙනි සෙල්ලිපියේ සඳහන්වන ඔහු ධර්මදූත පිරිස් යැවූ වර්ෂ හා අපේ වංශකථාවල සඳහන් වසර අතර අවුරුදු  40-50 ක පමණ කුඩා කාල වෙනසක් ඇත. එනිසා අපට මේ සරල නිගමනයට එලඹිය හැක. එනම් “ලංකාවේ වංශකථාවල සඳහන්වන අන්දමට මිහිදු මහරහතන් වහන්සේ ලංකාවට වැඩියේ යැයි සඳහන්වන ක්‍රි. පූ. 3 වෙනි සියවසේදී පමණ අශෝක අධිරාජයා “තම්‍රපානියා” නම් දේශයකට ධර්මදූත පිරිසක් යැවීය යන්නයි.”

ඊලඟට වැදගත්වන්නේ 13 වෙනි සෙල්ලිපියේ සඳහන් “තම්‍රපානියා”  ලංකාවද යන්න විමසීමයි.

මේ සඳහා අවශ්‍ය මඟපෙන්වීම ලැබෙන්නේ අශෝක අධිරාජයාගේ මුත්තණුවන්වූ චන්ද්‍රගුප්ත මෞර්ය රජුගේ රාජසභාවේ සේවය කල ග්‍රීක ජාතික තානාපතිවරයෙකුවූ මෙගස්තනීස්ගේ “ඉන්ඩිකා” නම් ග්‍රන්ථයෙනි. මගධ මෞර්ය අධිරාජ්‍යයේ පාඨළීපුත්‍ර නගරයේ වැඩි කාලයක් විසූ ඔහු, ග්‍රීක භාෂාවෙන් ලියූ මේ පොතෙහි කොටස් ආචාර්ය ශ්වෝන්බෙක් විසින් එක්කල අතර, එය ජේ. ඩබ්. මැක්ක්‍රින්ඩල් විසින් 1877 දී ඉංග්‍රීසි භාෂාවට පරිවර්තන කලේය. මේ පරිවර්තනය  “Ancient India as described by Megasthenês and Arrian”  යැයි අන්තර් ජාලයේ ටයිප්කර ඕනෑම අයෙකුට බාගත හැක.

ඉතිහාසය හදාරන්නන් විසින් කියවිය යුතුම පොතක් වන පිටු 224 කින් යුක්ත මෙහි 169 සිට 172 පිටුව දක්වා ඇත්තේ තැප්‍රොබෑන් යැයි ග්‍රීකයන් හැඳින්වූ ලංකාව නම් දිවයින පිලිබඳ දීර්ඝ විස්තරයකි. අශෝක රජුගේ මුත්තණුවන්ගේ ලියැවුණුු මේ පොතේ සඳහන්වන ග්‍රීක උච්ඡාරණයට ලියැවුනු “තැප්‍රොබෑන්”  නම් මේ දිවයින අශෝක රජුගේ සෙල්ලිපිවල සඳහන් “තම්‍රපානියා” බවට කිසිම සැකයක් නැත. මේ පොතේ “චන්ද්‍රගුප්ත” හැඳින්වෙන්නේ “සන්ද්‍රකොට්ටා” ලෙසිනි.

එසේම මේ පොතේ 105 වෙනි පිටුවේ මිනිසුන් දෙවිකෙනෙකු මෙන් අදහන (Boutta) නම් අයෙකුගේ අනුගාමික දාර්ශණිකයන් එකල ඉන්දියාවේ විසූ බවත් සඳහන්වේ. අශෝක රජුගේ මුත්තණුුවන්ගේ කාලයේ ලියැවුණුු මේ පොතේ බුදුන් වහන්සේ ගැන ඇති මේ සඳහන, මහාචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් මහතාගේ මහින්දාගමනය ගැන සැක උපදවන ප්‍රකාශයන් නිසා කුල්මත්වී සිටින, බුදුන් වහන්සේ ඉන්දියාවේ ඉපදීම අශෝක රජු විසින් ගොඩනගන ලද ප්‍රලාපයක් යැයි පවසන “මෙරට බුදුන්වාදීන්” ගේ  නොසතුටට හේතුවන කරුණක් වනු ඇත.

මේ සියළු කරුණු එක්කොට සළකනවිට ඉන්දියාවේ අශෝක රජු ක්‍රි. පූ 3 වෙනි සියවසේදී ලංකාවට ධර්මදූත පිරිසක් එවීය යන්න ගැන කිසිදු සැකයක් ඇතිවිය නොහැක.

මහාචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් මහතා නොපැවසුවත් එතුමා මෙන්ම මහින්දාගමනය අමූලික අසත්‍යයක් හෝ නොවැදගත් සිදුවීමක් ලෙස සලකන එතුමාගේ  පුරණාචාර්‍යවරුන් විටින් විට, වටින් ගොඩින් ලියූ තවත් කරුණක් ඇත. එනම් අශෝක රජු සියළු ආගම් වලට ගරු කලත්, බෞද්ධයෙකු නොවූ බවයි. වටහාගැනීමට පහසු අයුරින් පවසන්නේ නම් ඔහු වත්මන් පරම විඥානාර්ථවාදියෙකුට සමාන අයෙකු වූ බවයි.

මෙය යමෙකු බෞද්ධයෙකු වන්නේ කෙසේදැයි හරිහැටි නොදැන කරන ප්‍රකාශයකි. යමෙකුට බෞද්ධයෙකු වීමට ශුද්ධවූ ජලයෙන් සේදීමක්, ශුද්ධවූ නූලක් ගැටගැසීමක් හෝ චර්ම ඡේදනයක් වැනි විශේෂිතවූ ආගමික චාරිත්‍රයක් සිදුකිරීම අවශ්‍ය නොවේ. කිසිදු සැබෑ බෞද්ධයෙකු ඒ ඒ ආගම්වල මේ චාරිත්‍රයන් හෙලාදැකීමක් කිසිසේත් සිදුනොකලයුතු නමුත්, තමන් බෞද්ධයෙකු යැයි විශ්වාස කිරීම හෝ පැවසීම බෞද්ධයෙකුවීමට ඇති එකම අවශ්‍යතාවයයි. බෞද්ධයෙකු කිසියම් ආගමික කටයුත්තක් නොකලත් ඔහුගේ බෞද්ධ බව නැතිවී නොයයි. එසේම සැබෑ බෞද්ධයා අන් සියළු ආගම්වලට ගරුකරන අතර, අන් ආගම්වලට ගරු කිරීම හෝ උදව්කිරීම තුලින් බෞද්ධයෙකුගේ බෞද්ධ බව නැතිවී නොයයි. මේ සියළු අරුත්වලින් අශෝක රජු බෞද්ධයෙකු වෙයි.

කර්නාටක ප්‍රාන්තයෙහි මස්කි, බිහාර් ප්‍රාන්තයෙහි සාසාරාම් හා මධ්‍ය ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තයෙහි රූපනාත් යන ස්ථානවල තිබී සොයාගෙන අශෝක රජුගේ කුඩා සෙල්ලිපි අංක 1 ලෙස නම් කරන ප්‍රාකෘත භාෂාවෙන්  ලියැවුනු සෙල්ලිපියේ තමා තමන් බුදුන්,දහම් හා සඟුන් සරණ ගිය “උපාසකයෙකු”  බව පවසයි. (“Puratattva: Inscriptions of Ashoka”) මෙයට අමතර තවත් සෙල්ලිපි රැසක තොරතුරු මගින්  අශෝක රජු බෞද්ධයෙකු වූ බව පැහැදිලි වූවත් මේ බව සනාථ කිරීමට තවත් සාක්ෂි අවශ්‍යද? 

මේ සියළු සාධක මත ක්‍රි පූ 3 වෙනි සියවසේදී ඉන්දියාවේ මගධ අධිරාජ්‍යයේ බෞද්ධ අධිරාජයාවූ අශෝක රජු  ලංකාවට බෞද්ධ ධර්මදූත පිරිසක් එවූ බව සනාථවේ.

මහාචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් මහතා මිත්‍යාවක් හෝ මිත්‍යා කතන්දරයක් හෝ නොවැදගත් සිදුවීමක් හෝ යැයි පවසා, මහාවංශ කතුවරයාගේ ප්‍රබන්ධයක් යැයි සඳහන් කරන්නේ මහාවංශයෙන් පරිබාහිර ඓතිහාසික සාධක වලින් ඔප්පුවන මේ සත්‍යයයි.

මහින්දාගමනය විද්‍යාත්මක සත්‍යයකි..[මහාචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරිට පිළිතුරක්] – පලමුකොටස

The post මහින්දාගමනය විද්‍යාත්මක සත්‍යයකි.. [දෙවන කොටස] appeared first on විවරණ.

මහාචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් මහතාට අනුව මහාවංශයේ සඳහන්වන අන්දමට ධර්මාශෝක අධිරාජයාගේ පුතෙකුවූ මහින්ද නම් මහරහතන්වහන්සේ නමක්, උතුරු ඉන්දියාවේ සිට අහසින් මිස්සක පවුවට වැඩ, ඒ වනවිට ලංකාවේ රජකම්කල දේවානම්පියතිස්ස රජු බෞද්ධයෙකු කලපසු, ලංකාව බෞද්ධ රටක් වූයේ යැයි යන්න මිත්‍යාවකි. අද මහින්දාගමනය ලෙස හඳුන්වනු ලබන මේ සිදුවීම මිත්‍යා කතන්දරයෙකි. ඔහුට අනුව මේ කථාව පසුකලක ලංකාවේ බහුතර ජනතාව බෞද්ධයන්වූ පසු මහාවංශය රචනා කල හිමිනම විසින් හුදී ජනයාගේ පහන් සංවේගය පිණිස, තමන් සිංහල බෞද්ධයන් වීම සාධාරණීකරණය කිරීම පිනිස ගොඩනැගූ මිත්‍යා කතන්දරයකි.

මහින්දාගමනය සිදුවීද නැත්ද පිළිබඳව නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි මහතා ප්‍රකාශකර ඇත්තේ විද්‍යාත්මක ඉතිහාසකරණය මත පදනම්ව සිදුකල මතයක් නොව, ඔහුගේ පුද්ගලික මතය බව මේ සිදුවීම පිළිබඳව අදාල ඉතිහාස සාධක විමසනවිට පැහැදිළිවේ.

කකුල් දෙකකුත්, අත් දෙකකුත්, කඳකුත්, හිසකුත් ඇති මිනිස් ලක්ෂණ ඇති සප්‍රානික ජීවියෙකුට අපි මිනිසෙකු යැයි කියමු. මේ මිනිසාගේ කකුලක් හෝ දෙකක් හෝ අතක් හෝ අත් දෙකක් නැති නිසා ඔහු සප්‍රානික වුවත් ඔහු මිනිසෙකු නොවේයැයි කීම වැරදිය. එසේම ඔහුගේ කඳ හෝ හිස නොමැතිනම් ඔහු සප්‍රානික වීමට නොහැකි නිසා ඔහුට අපට මියගිය මිනිසෙකු යැයි කීමට සිදුවේ. මේ අවස්ථාවේදී ඔහු සප්‍රානික මිනිසෙකු යැයි හෝ ඔහු මිනිසෙකු නොවේ යැයි පැවසීම වැරදිය. කකුල් දෙකකුත්, අත් දෙකකුත්, කඳකුත්, හිසකුත් ඇති නමුත් මිනිස් ලක්ෂණ නොමැති සප්‍රාණික අලියෙකුට  මිනිසෙකු යැයි කීමද වැරදිය

ඉතිහාස ප්‍රවෘත්ති පිලිබඳ විමසීම්වල හා විග්‍රහයන්ගේ අවසානයේදී එලඹිය හැකි නිගමනයන්ගේ ස්වභාවයද එයයි. ඉතිහාසයේ සිදුවීම් සිදුවී අවසානය. ඉතිහාසයේ යම් කරුනක් සම්බන්ධයෙන් සිදුවන්නට ඇත්තේ එක් දෙයකි. මේ ප්‍රස්තුත මාතෘකාවේද සිදුවන්නට ඇත්තේ එක් දෙයකි. එනම් ඉතිහාසයේදී මහින්දාමනය නම් සිදුවීමක් සිදුවන්නට හෝ නොවන්නට ඉඩ  ඇත.

මහාවංශයේ මේ සිදුවීම පිළිබඳව ඇති සියළු කරුණු පසෙකට දැමූවත් මේ  සම්බන්ධයෙන් සියළු ඓතිහාසික සාධක මත ඔප්පු කලහැකි දෙයක් ඇත. එනම්

“..ඉන්දියාවේ පැවති මගධ අධිරාජ්‍යයේ මෞර්ය වංශයේ තුන්වෙනි රජු දවස, ඒ අධිරාජ්‍යයේ මඟපෙන්වීම මත ලංකාවට පැමිණි බෞද්ධ ධර්මදූත පිරිසක් එකල ලංකාවේ විසූ ප්‍රධානම රජු හා ඔහුගේ සහපිරිවර බෞද්ධයන් බවට පත්කල පසු, ඔවුන්ගේ අනුග්‍රහයෙන් ලංකාව තුල සීග්‍රයෙන් බුදුදහම ව්‍යාප්තවී එය සිංහලයන්ගේ ප්‍රධානම දහම විය..” යන්නයි.

මේ සිදුවීමට පසුකාලීනව “මහින්දාගමනය”  යැයි නමක්  තැබිණි. මේ නමේ නිරවද්‍යභාවය කෙසේ වෙතත් ඉහත කී වාක්‍යය අදට හෙලිදරව්වී තිබෙන ඓතිහාසික සාධක මත විද්‍යාත්මකව මැනවින් ඔප්පුකිරීම මේ ලිපි පෙලේ පරමාර්ථයයි.

ලංකාවට පැමිණි දූත පිරිසේ නායක හිමියන්ගේ නම මහින්ද නොවීම නිසා හෝ මේ මහින්ද නම් බෞද්ධ හික්ෂූන්වහන්සේ ධර්මාශෝක රජුගේ පුතෙකු නොවීම නිසා හෝ ඒ පිරිස ලංකාවට පැමිණියේ ඍධි බලයෙන් අහසින් නොවීම නිසා හෝ ඔවුන් වැඩියේ මිස්සක පව්වට නොවීම නිසා හෝ ඔවුන් පැමිණෙන විට ලංකාවේ රජු මුව දඩයමේ නොගොස් සිටීම නිසා හෝ ඉහත වාක්‍යයේ හරය වෙනස් නොවේ. එසේ පවසන්නා කකුල් අතපය නැති නිසා මිනිසා මිනිසෙකු නොවේයැයි තර්ක කරන අයෙකුට සමානය.

මේ මාතෘකාව පමණක් නොව මහාවංශයේ විජයාවතරණය හා බැඳුණු ප්‍රවෘත්ති, පණ්ඩුකාභය පුරාවෘත්තය, ලංකාවට දන්ත ධාතුව ගෙන ඒමේ පුවත විද්‍යාත්මක ඓතිහාසික සාධක මත ඔප්පුකිරීම මා විසින් 2019 වසරේ ලියා පලකරන ලද “Finding Sinhabahu” නම් කෘතියේ සවිස්තරාත්මකව ලියා ඇත. මේ දක්වා ලංකාවේ හා ඉන්දියාවේ පළවී ඇති සෙල්ලිපි වල මුල් කියැවීම්, තඹපත්, ඓතිහාසික ග්‍රන්ථ, ජාන විද්‍යාත්මක කරුණු පමණක් නොව ඒ ඒ ස්ථාන වලට මා ගොස් සොයාගත් කරුණු මේ ඓතිහාසික සාධක විග්‍රහයට මා ඇතුළුකොට ඇත. මහාචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් මැතිතුමාද ඔහුගේ වීඩියෝවේ 41 වෙනි විනාඩියේදී මාගේ මේ පොත  පිළිබඳව කෙටි සඳහනක් කරයි.

මේ පොත 2020 වසරේ රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මාන උළලේදී හොඳම පර්යේෂණ ග්‍රන්ථය ලෙස නිර්දේශිතව සම්මාන ලැබූ බව නිරහංකාර ලෙස මෙහි සඳහන් කරන්නේ, ඒ සම්මානය පිරිනැමීමට පෙර ඉතිහාස ගවේශණ පිළිබඳ විෂය ප්‍රවීනයන් මාගේ කෘතියෙහි ඇති කරුණුවල විද්‍යාත්මකබව විමසීමට විසින් ලක්කල බව මා හොඳින් දන්නා නිසාය. වෘත්තියෙන් වෛද්‍යවරයෙකු වන මම ඉතිහාස විෂය පිළිබඳව සම්මත ඉගැනීමක් හෝ පුහුණුවක් ලබා නැතිමුත්, ඉතිහාසය හා විද්‍යාත්මක ඉතිහාසකරනය පිලිබඳව බොහෝ පතපොත කියවීමෙන් පසුව ස්වෝත්සාහයෙන් ලබාගත් දැනුම තුලින් හැකිතාක් නිරවද්‍ය ලෙස හා අවංකව ඉතිහාස පුවත් අධ්‍යයනයේ හා ලිවීමේ නිරතවන්නෙක්මි. මා එසේ නිර්භයව ඒ කාර්යයේ නිරතවන්නේ අද ලංකාවේ ඉතිහාසය සොයාගැනීමට මුල්වූ බොහෝ දෙනෙකු මා මෙන්ම ඉතිහාස විෂය පිළිබඳව සම්මුති ඉගැනීමක් හෝ පුහුණුවක් ලබා නැති අයවූ බව දන්නා නිසාය. ලාංකික පුරාවිද්‍යාවේ හා ඉතිහාසයේ පෙර ගමන්කරුවන්වූ එච්. සී. පී බෙල්, ඩබ්ලිව් කොඩ්‍රිංග්ටන්, සර් එමර්සන් ටෙනන්ට්, සී ටර්නර්, පෝල් ඊ පීරිස් රාජ්‍ය සිවිල් සේවකයන් වූ අතර, හෙන්රි පාකර් ඉංජිනේරුවෙකු විය. සී. ඩබ්ලිව් නිකොලස් මහතා විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ඉවතට වැටී වනසත්ව දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවය කල අයෙකු විය. ඊ. එල්. බ්‍රෝහියර් මිනුම්දෝරුවෙකු විය. ශ්‍රී ලාංකික පුරාවිද්‍යාවේ හා ඉතිහාස ගවේශනයේ පියා ලෙස සැලකෙන සෙනරත් පරනවිතාන මහතාද විශ්වවිද්‍යාලයකින් මූලික උපාධියක් ලැබූවෙකු නොවීය. මේ  ඉතිහාස විෂය පිළිබඳව සම්මුති ඉගැනීමක් හෝ පුහුණුවක් නොලැබූවන් නොවන්නට අද අප දන්නා ඉතිහාසයේ බොහෝදේ අප නොදැනගැනීමට ඉඩ තිබිණි.

මා මේ දීර්ඝ විස්තරය කලේ ඉතිහාස විෂය පිළිබඳව සම්මත ඉගැනීමක් හෝ පුහුණුවක් නොලැබීම පිළිබඳව මා තුල ඇති හීනමානයක් නිසා නොව, පුරාවිද්‍යාත්මක නොවන නව ඓතිහාසික විමසීම්  හා නව සොයාගැනීම් ලංකාවේ ඉතිහාසය පිළිබඳ විද්‍යාර්ථීන් අතින් නොසිදුවෙන, නොලියවෙන මෙවන් යුගයක, ස්වෝත්සාහයෙන් හෝ ඉගෙන ඉතිහාස ගවේශනයන්හි විද්‍යාත්මකව නියැලීමට අන් අය  පෙළඹවීමටයි. අද ලංකාවේ පුරාවිද්‍යා ගවේෂණ සිදුවූවත් නව ඉතිහාස පර්යේෂණ හා සොයාගැනීම් සිදුවන්නේ අල්ප ලෙසය.  

මහාවංශය විචාරාත්මකව නොකියවා, එහි ඇති කරුණු පිළිබඳව නිසි ගවේශනයන් නොකොට එහි ඇති කරුණු ගැන මත පලකිරීම විද්‍යාර්ථියකු විසින් නොකොට යුතුය.  මහාවංශයට බැටදෙන බොහෝ අය වරදවා වටහාගෙන නැවත නැවත පවසන කරුණක් ඇත. එනම් එය 5 වෙනි සියවසේදී මහානාම හිමියන් විසින් ලියූ නිසා එහි ක්‍රි. පූ. යුග පිළිබඳව එනම් එය ලියා වසර 800 කට පෙර සිදුවූ කරුණු ගැන ඇති විස්තර නිරවද්‍ය නොවන බවයි.

පොතක් කියවීමට පෙර අප එහි පෙරවදන කියවිය යුතුය.  මහාවංශයේ මුල් භාගය 5 වෙනි සියවසේදී ලියූ මහානාම හිමිපාණෝ එහි පෙරවදනේ මෙසේ ලියයි.

“..මේ මහාවංශය පෝරාණයන් විසින් කරන ලද නමුත් එය ඇතැම් තැනක අධික විස්තර සහිතවද, ඇතැම් තැනක අතිශයින් සංක්ෂිප්තවද, බොහෝ පුනරුක්ත දෝෂ සහිතවද, කරන ලදී. එම දොස්වලින් තොරවූ, පහසුවෙන් තේරුම් ගතහැකිවූ, ප්‍රසාදය හා සංවේගයද උපදවන, ශෘතිමය වශයෙන්ද ආචාර්ය පරම්පරාවෙන් පැවත එන මෙය ප්‍රසාදය උපදවන තැන්වලදී ප්‍රසාදයද, සංවේගය උපදවන තැන්වලදී සංවේගයද උපදවමින් පවසන්න..” (මහාවංශය පළමුවෙනි හා දෙවෙනි ගාථා)

මේ අනුව 5 වෙනි ශතවර්ෂයේදී මහානාම හිමියන් විසින් කරන ලද්දේ එතෙක් පැවති මහාවංශය උනන්දුවෙන් අසා සිටිය හැකි අයුරින් අද ව්‍යවහාර භාෂාවෙන් පවසන පරිදි  “සංස්කරණය” කිරිම පමණි. මහානාම හිමියන් මහාවංශයේ කතුවරයා බවත්, එනිසා 5 වෙනි සියවසේදී හදිසියේ පහලවූ  බවත් පැවසීම ඉතිහාසය ගැන නොදන්නා අයෙකු මිස විද්‍යාර්ථියෙකු විසින් නොකල යුතුය. මහාවංශය එයට වඩා පැරණි ග්‍රන්ථ එක්කොට සංස්කරනය කර ලිවූවක් මිස, මහානාම හිමියන් විසින් හදිසියේ 5 වෙනි සියවසේ ලියූවක් නොවේ.

ඇත්ත වශයෙන්ම මහාවංශ සංස්කරණ එකක් නොව කිහිපයක් ලංකාවේ පැවතිණි. මෙයින් කම්පුචියාවේ තිබී සොයාගන්නා ලද මොග්ගල්ලාන හිමියන් 8 වෙනි සියවසේදී කරන ලද සංස්කරණයේ අවසාන පරිච්ඡේදයේ ඇති මේ ප්‍රකාශය තමන් පෙනී සිටින මතය කිසිම නව සාධකයක් මත වෙනස් නොකිරීමට සූදානම් උගතුන්ට මනා පාඩමකි.

“..බුද්ධවංශයද, මහාවංශයද, ථූපවංශයද, අප්‍රකට තොරතුරුද ගලපා පිඬුකොට අර්ථයෙන්ද, යුක්තියෙන්ද, ගොතා කළ මෙහි අකටයුත්තක් හෝ නොගැලපෙන්නක් වේ නම් පූර්වාපර සන්ධි ගලපා, නැවත නැවත විමසා නුවණැතන් මෙය ගතයුතුය. දොස් සහිතව නොගත යුතුය..” (පි 514 – මහා වංශය පළමු වෙලුම- බෞද්ධ සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානය)

අටවෙනි සියවසේ විසූ මොග්ගල්ලාන හිමියන් තමන් ඉදිරිපත් කරන කරුණු පවා වැරදි නම් ඒවා පිළිනොගන්නා ලෙස කියවන්නන්ට පැවසීම, ඒ  යුගයේ උගත් සිංහල බෞද්ධයන්ට තිබූ ශික්ෂණය හා තම මතයට පවා නොඇලුනු ස්වභාවය මැනවින් පිලිබිඹු කරයි. නව සාක්ෂි සාධක සහිතව පෙන්වා දුනහොත් තමන් මහින්දාගමනය ගැන දැනට දරන මතය වෙනස් කිරීමට සූදානම් බව මහාචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි මැතිතුමා මීට දින කිහිපයකට පෙර නිකුත්කල පුද්ගලික වීඩියෝවක කියයි. මහින්දාගමනයේ සැබෑ සාධක “පූර්වාපර සන්ධි ගලපා” ඉදිරි ලිපිවලින් සිදුකලවිට එතුමාට තමන් ගැන දරන මතය වෙනස්කිරීමට සිදුවන බව නිසැකය. 

මහින්දාගමනය විද්‍යාත්මක සත්‍යයකි..[මහාචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරිට පිළිතුරක්] – දෙවන කොටස

The post මහින්දාගමනය විද්‍යාත්මක සත්‍යයකි.. [පලමුකොටස] appeared first on විවරණ.

පහත පලවන්නේ ආචාර්ය අමීන් අලි Colombo Telegraph වෙබ් අඩවියට සැපයූ ලිපියක Ai පරිවර්තනයකි. සංස්කරණය ‘විවරණ’ විසිනි.

2019 අප්‍රේල් 21 පාස්කු ඉරිදා සංහාරයෙන් සති තුනකට පසු, මෙම තීරු ලිපි රචකයා විසින් රචිත කොටස් තුනකින් යුත් ලිපියක් ‘Anatomy of an Islamist Infamy’ (ඉස්ලාමීය අපකීර්තියක ව්‍යුහ විච්ඡේදනය) යන මැයෙන් මෙම සඟරාවේ පළ විය. 2019 මැයි 5 වන දින පළ වූ එහි පළමු කොටසින්, ජේ. ආර්. ගේ විවෘත ආර්ථිකය පිළිබඳ අදහස් කිහිපයක් දැක්වීමෙන් අනතුරුව පහත සඳහන් කරුණු ප්‍රකාශ කර තිබුණි:

මෙම ද්වි-මාර්ගික ආර්ථික ක්‍රියාවලියේ නොසිතූ ප්‍රතිඵලය වූයේ වහාබි/සලාෆි මූලධර්මවාදයට මෙරටට ඇතුළු වීමට පුළුල් ලෙස දොරටු විවර වීමයි. මෙරට මුස්ලිම් ස්ත්‍රී පුරුෂ ඇඳුම් පැලඳුම් සහ බාහිර පෙනුමේ පැහැදිලි වෙනසක් දැකගත හැකි වූයේ 1980 ගණන්වල සිට වන අතර, විචිත්‍රවත් මෝස්තරවලින් යුත් පල්ලි සහ මද්‍රසා පාසල්වල සීඝ්‍ර ව්‍යාප්තියක් මෙන්ම ඉස්ලාමීය ආගමික චාරිත්‍ර ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රදර්ශනය කිරීමක් ද එම වකවානුවේ සිට දැකගත හැකි විය. ඇඳුම් පැලඳුම් අරාබිකරණය වීම හරහා ශ්‍රී ලංකාවේ මුස්ලිම් අනන්‍යතාවයට සම්පූර්ණයෙන්ම නොසිතූ ලෙස නව බාහිර ලක්ෂණයක් එක් වූ අතර, ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍ර හරහා යාඥාව සඳහා කැඳවීම වැනි ආගමික චාරිත්‍ර ප්‍රසිද්ධියේ සිදු කිරීම සෙසු ජන කොටස් අතර යම් මැසිවිලි සහ නොසන්සුන්තාවන් නිර්මාණය කිරීමට පටන් ගෙන තිබුණි. මුස්ලිම් නායකත්වය මෙම වෙනස්කම් පිළිබඳව එතරම් අවධානයක් යොමු නොකළ අතර, ඔවුන් පසුවූයේ එම යථාර්ථය පිළිගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරන තත්ත්වයක ය.

පාස්කු ඉරිදා සංහාරයට වසරකට පෙර, එනම් 2018 අප්‍රේල් 22 වන දින, නැගෙනහිර පළාතේ ත්‍රිකුණාමලයේ පිහිටි ෂන්මුගා හින්දු කාන්තා විද්‍යාලයේ මුස්ලිම් ගුරුවරියන් පස් දෙනෙකු සිය විදුහල්පතිවරියට දැනුම් දුන්නේ, මින් ඉදිරියට ඔවුන් පාසලට පැමිණෙන්නේ මුස්ලිම් ඇඳුමෙන් හෙවත් අබායාවෙන් (abaya) පමණක් බවයි. (මෙම විද්‍යාලය තංගම්මා ෂන්මුගම් පිල්ලෙයි විසින් තම ස්වාමිපුරුෂයා සිහිවීම පිණිස 1923 දී ආරම්භ කරන ලදුව, 1996 දී රජයේ ආයතනයක් බවට පත් වූවකි). මෙය විවිධ ජාතීන්ට අයත් දෙමාපිය කණ්ඩායම් අතර විරෝධතා සහ ප්‍රති-විරෝධතා ඇතිවීමට හේතු වූ අතර, අවසානයේ මෙම ගැටලුව අධිකරණය දක්වා ගියේය. එහිදී මානව හිමිකම් පදනම් කරගනිමින් අදාළ ගුරුවරියන් එම නඩුවෙන් ජයග්‍රහණය කළහ.

ඉන් ටික කලකට පසු, මෙම තීරු ලිපි රචකයා දේශීය පුවත්පතක් හරහා අදහස් දක්වමින් ප්‍රකාශ කළේ, ආයතනවලට ද ඔවුන්ගේම වූ අයිතිවාසිකම් ඇති බවත්, එම ආයතනවල සේවය කරන කාර්ය මණ්ඩලය විසින් ඔවුන්ගේ නීතිරීති සහ සම්මතයන් පිළිගෙන ඒවාට ගරු කරනු ඇතැයි එම ආයතන අපේක්ෂා කරන බවත්ය. දැන්, එම පළාතේම පිහිටි කල්මුණේ මූලික රෝහල තුළ ද මුස්ලිම් ඇඳුම් පැලඳුම් ක්‍රමය ගැටලුවක් බවට පත්ව ඇත. ඊට හේතුව, රෝහල් පරිපාලනය විසින් කාර්ය මණ්ඩලයට අබායාවෙන් සැරසී සේවයට පැමිණීම තහනම් කර තිබීමයි. මුස්ලිම් දේශපාලඥයින් සහ ඔවුන්ගේ ආධාරකරුවෝ ඊට දැඩි සේ විරෝධය පළ කරමින්, පරිපාලනයේ එම තීරණය අවලංගු කරන ලෙස රජයෙන් ඉල්ලා සිටිති.

මෙම දේශපාලඥයින් තර්ක කරන්නේ අබායාව මගින් මුහුණ ආවරණය නොවන බැවින්, මුස්ලිම් වෛද්‍යවරියන්, හෙදියන් සහ අනෙකුත් නිලධාරිනියන්ගෙන් අපේක්ෂිත රාජකාරි ඉටු කිරීමට එය බාධාවක් නොවන බවයි. කෙසේ වෙතත්, මානව හිමිකම් තර්කය මත පදනම් වූ විට, දිනෙක කාන්තාවක් දෑස් පෙනෙන කුඩා විවරයක් පමණක් ඉතිරි කර මුහුණ ද ඇතුළුව සම්පූර්ණයෙන්ම කළු පැහැති ඇඳුමකින් ආවරණය වී සේවයට පැමිණීම වැළැක්වීමට ඇති බාධාව කුමක්ද? මෙම මතභේදාත්මක ඇඳුම් පැලඳුම් ක්‍රමය බහු-සංස්කෘතික රටවල් කිහිපයකටම රිංගමින් පවතින අතර, එය අනවශ්‍ය කරදර සහ ගැටුම් අවුලුවමින් තිබේ.

බෞද්ධ ශ්‍රී ලංකාව තුළ වසර දහසකට වැඩි කාලයක් මුස්ලිම්වරුන්ට තම ඇඳුම් පැළඳුම් විලාසය පිළිබඳව කිසිදු ගැටලුවක් නොවූ අතර, එය සෙසු ජන කොටස්වලට අයත් සාමාජිකයන්ගේ ඇඳුම් පැළඳුම්වලින් එතරම් වෙනස් වූවක් ද නොවීය. එමෙන්ම සියලුම දේශීය ප්‍රජාවන් අතර නොබිඳුණු සමාජ සහජීවනයක් ද පැවතුණි. දේශීයව වියන ලද සෝමන්, කම්බා හෝ චේලය සහ කාන්තාවන් සඳහා වූ ආනයනික සාරිය මෙන්ම, පිරිමින් සඳහා වූ සරම සහ වේට්ටිය මෙම රටේ සංස්කෘතික පරිසරයට මනාව ගැළපුණු අතර, එය මෙරට ජීවත් වූ ප්‍රජාවන් අතර පැවති සමාජ සහජීවනයට ද කිසිදු බාධාවක් ඇති කළේ නැත.

වඩාත් වැදගත් කරුණ නම්, ඕනෑම රටක ඕනෑම ප්‍රජාවක් අඳින ඇඳුමක් සඳහා වන මූලික නිර්ණායකයක් වන, නිවර්තන කලාපීය ශ්‍රී ලංකාවේ දේශගුණික තත්ත්වයට ද මෙම ඇඳුම් පැළඳුම් උචිත වීමයි. මුස්ලිම් කාන්තාවෝ තමන් හැඳ සිටි ඇඳුමේ එක් කෙළවරකින් තම හිස ආවරණය කර ගත් අතර, උණුසුම් සහ ආර්ද්‍රතාවය සහිත මාසවලදී එම ඇඳුම මගින් ඔවුන්ට මනා සිසිල් සුවපහසුවක් ද ලබා දුන්නේය.

කෙසේ වෙතත්, තබ්ලිගි ජමාත් (Tablighi Jamaat) සංවිධානයේ බලපෑම හේතුවෙන් 1950 ගණන්වල සිට පිරිමින්ගේ ද, වහාබි දෘෂ්ටිවාදයේ ආක්‍රමණය හේතුවෙන් 1980 ගණන්වලින් පසුව කාන්තාවන්ගේ ද ඇඳුම් පැළඳුම් රටාව වෙනස් වීමට පටන් ගත්තේය. එම කාලවකවානුවේදී, විශ්වවිද්‍යාල තුළ සිටි රැවුල වවාගත් මුස්ලිම් ශිෂ්‍යයන්, ආගමික ඇඳුම් නියාමකයන් ලෙස ක්‍රියා කරමින්, අබායාව නොඇඳීම හේතුවෙන් තම සමකාලීන මුස්ලිම් ශිෂ්‍යාවන්ට හිරිහැර කළ බවට පැමිණිලි ද වාර්තා විය. ඇඳුම යනු කෙනෙකුගේ ආගමික භක්තිය මනින මිනුම් දණ්ඩක් ද?

මුස්ලිම්වරුන්ගේ වෙනස් වන ඇඳුම් පැළඳුම් විලාසය සහ අරාබි සංස්කෘතික සම්මතයන් අනුකරණය කිරීම, දේශීය මුස්ලිම් නායකයින්ගේ අවධානයට ලක් නොවූ තවත් අවාසනාවන්ත වර්ධනයකට හේතු විය. සමාජ විද්‍යාත්මකව පැවසුවහොත්, මුස්ලිම් ස්ත්‍රී පුරුෂ දෙපාර්ශවයේම මෙම අභියෝගාත්මක ඇඳුම් පැළඳුම් විලාසය, සෙසු වාර්ගික-සංස්කෘතික ප්‍රජාවන්ගෙන් මුස්ලිම් ප්‍රජාව දුරස් කිරීමේ නොසිතූ ප්‍රතිඵලයකට හේතු විය. එය ස්වයං-හුදෙකලා වීමක් (self-alienation) කරා යන ප්‍රවණතාවයක් නිර්මාණය කළ අතර, දේශීය මාධ්‍යවේදියෙකු සමඟ පැවති සම්මුඛ සාකච්ඡාවකදී ද මා මෙම කරුණ අවධාරණය කළෙමි. මෙය වෙනත් බහු-සංස්කෘතික සමාජයන් තුළ ද සිදුවෙමින් පවතින තත්ත්වයකි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, පෙර පැවති සමාජ සහජීවනය දුර්වල වීමට පටන් ගත් අතර, මුස්ලිම්වරුන් සහ අනෙකුත් ප්‍රජාවන් අතර සමාජ දුරස්ථභාවය ක්‍රමයෙන් පුළුල් වීමට පටන් ගත්තේය.

මෙම ස්වයං-හුදෙකලා වීම, මුස්ලිම් අනන්‍යතා දේශපාලනයේ නැගී සිටීමට වේදිකාව සකසා දුන්නේය. ශ්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොංග්‍රසය (SLMC) සහ එයින් කැඩී ගිය සමස්ත ලංකා මහජන කොංග්‍රසය (ACMC) යනු, තම ඡන්ද බැංකු තර කර ගැනීම සඳහා මෙම හුදෙකලා වීම මැනවින් ගසාකන ලද දේශපාලන පක්ෂ වේ. මුල්ලාහ්වරුන් මෙම පක්ෂ වටා රොක් වූ අතර, මුස්ලිම් සංස්කෘතික ගැටලු මුස්ලිම් දේශපාලන ව්‍යාපාරවල ප්‍රධාන තේමාව බවට පත් වීමට පටන් ගත්තේය. වර්තමානයේදී, කලකිරීමට පත් දේශපාලන විපක්ෂයක් විසින් පාලක රජය අස්ථාවර කිරීම සඳහා ජාතිවාදී ආතතීන් අවුලුවාලිය හැකි ගැටලු ද ඇතුළුව පවතින ඕනෑම ක්‍රමයක් ගසාකෑමට දැඩි උත්සාහයක නිරත වන විට, අබායාව සම්බන්ධයෙන් ඇති වී තිබෙන මෙම ආන්දෝලනය මුස්ලිම් දේශපාලඥයින්ගේ පාර්ශ්වයෙන් ඊට ලැබුණු කදිම අතිරේක වාසියකි.

කෙසේ වෙතත්, මෙම අනන්‍යතා දේශපාලනයේ පවතින එක් උත්ප්‍රාසාත්මක කරුණක් වන්නේ, මෙම දේශපාලඥයින් අබායාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට සූදානම් වුවද, පුරුෂ මූලික මුස්ලිම් විවාහ සහ දික්කසාද නීතිය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම කෙරෙහි ඔවුන් එතරම් කැපවීමක් පෙන්නුම් නොකිරීමයි.

ආසියාවේ හෝ වේවා, වෙනත් ඕනෑම තැනක හෝ වේවා, කිසිදු මුස්ලිම් සුළුතර ප්‍රජාවක් බෞද්ධ ශ්‍රී ලංකාව තුළ මෙන් වසර දහසකට (සහස්‍රයකට) වැඩි කාලයක් පුරා මෙතරම් සාමකාමී, උදාර සහ ආගන්තුක සත්කාරශීලී පරිසරයක් භුක්ති විඳ නොමැති බව ඉතිහාසයේ අභියෝගයට ලක් කළ නොහැකි සත්‍යයකි. රෙදි කැබැල්ලක් මුල් කරගත් දේශපාලනයට මෙම අභිමානවත් ඉතිහාසය කෙලෙසීමට ඉඩ නොදෙමු.

The post අබායාව සහ මුස්ලිම් අනන්‍යතා දේශපාලනය.. appeared first on විවරණ.

නීතිඥ සංගමය හා සාකච්ඡාවේදී ජනාධිපතිවරයා  කියනවා විධායක බලය හෝ ඔවුන් සතුව තිබෙන වෙනත් බලයක් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් ඔබ්බට පාවිච්චි කරන්නේ නැහැ කියලා. ජනාධිපතිවෙලා ලබන සැප්තැම්බර් 22 වෙනිදාට අවුරුදු දෙකක් සම්පූර්ණ වෙද්දීත් එහෙනම් අහවල් එකකටද ඒක තියාගෙන ඉන්නේ?

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමේ සටන් පාඨය පළමු වරට අලෙවි කළේ 1994 දී. එම ජනාධිපති මැතිවරණය අතරතුරදී විධායක ජනාධිපතිධූරය අවසන් කරන බවට චන්ද්‍රිකාගෙන් ලිඛිත පොරොන්දුවක් ලබාගත්තා. එසේ ලබාගනිමින් සිය අපේක්ෂකයා වූ නිහාල් ගලප්පත්ති ජනපති සටනින් ඉවත් කර ගත්තා.  

 2022 මාලිමා මැතිවරණ ප්‍රකාශනයේත් එය එක් පොරොන්දුවක්. “විධායක බලතල අහෝසි කර නාමික ජනාධිපතිවරයෙක් සහ විධායක අගමැතිවරයෙක් සහිත නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් ගෙනෙනවා” කියන එකට තමයි ජනවරම තිබෙන්නේ.

ජනවරමට යටත්ව වැඩ කරනවානම් පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකේ බලය ලබාගෙන ඒ හයිය විධායකය අහෝසි කරන්නත් යොදාගන්න පුළුවන්නේ. එසේ නොකර දශක තුනකටත් වඩා පැරණි ඡන්ද පොරොන්දුව ඉටු කිරීමේ ස්වර්ණමය අවස්ථාව මාලිමාවට මග පෙන්නන ජවිපෙ අහිමි කිරීම රටේම අවාසනාවක්.

සත්‍යය තිබෙන්නේ කියන දේ නෙමේ. නොකියන දේ. 1978 දී විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය ලංකාවට හඳුන්වා දුන්නේ ජේආර් ජයවර්ධන. ගම හා නගරය අතර තිබෙන ආර්ථික විෂමතාවය අහෝසි කරන්න තමයි මේ ජනපති ක්‍රමය ගෙනාවේ  කියලා ජේ ආර් ජයවර්ධන හිටපු ජනාධිපතිවරයා කිව්වලු.

නමුත් විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයට අවුරුදු 48 ක් ගතවෙලා ඒ විෂමතාවය තවම අහෝසිවෙලාත් නැතිලු. මෙහෙම කියන්නේ දීප්ති කුමාර ගුණරත්න. සමබිම පක්ෂයේ නායකයා මේ ප්‍රකාශය කළේ නාරද බක්මීවැව මාධ්‍යවේදියා මෙහෙයවන වැඩ සටහනකදී.

ගම හා නගරය අතර තිබෙන ආර්ථික විෂමතාව අහෝසි කරන්න බැරි වුණත් වර්ජකයන් 40,000 ක් ගෙදර යවන්න, සොත්ති උපාලිලා, අග්ගොන චන්දරේලා, තට්ට සෝමෙලා. ගෝණවල සුනිල්ලා රජකරවන්න ඒ විධායක බලයට පුළුවන් වුණා.

ජේ ආර් කිව්වා වගේම බැරි වුණේ ගෑණියෙක් මිනිහෙක් කරන්නත්, මිනිහෙක් ගෑණියෙක් කරන්නත් විතරයි. ඒනිසා එදා මෙදාතුර විධායක බලයේ රහ ඒක විඳින එකා දන්නවා.

ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය වෙනුවෙන් අවදානමක් ගන්න සූදානම් කියලා දිසානායක ජනාධීපතිවරයා බොහොම හැගීම්බරව කියනවා. “තමන්ගේ ආරක්ෂාවට වගකියන බුද්ධි අංශ සාමාජිකයන්ට විරුද්ධව පාස්කු පරීක්ෂණය දියත් කරලා තිබෙන්නේ. ඒ නිසා මතු වී තිබෙන අවදානම රටේ ජනතාව වෙනුවෙන් ගන්න සුදානම්” යි කියලාත් ජනාධිපතිවරයා උදාහරණ ලෙස පෙන්වනවා.

නමුත් මේ පරීක්ෂණයේදී චූදිතයන් බවට පත්වන්නේ රාජපක්ෂ – මෛත්‍රීවාදී බුද්ධි අංශ සාමාජිකයන් මිස සමස්ත බුද්ධි අංශය නොවන  බුද්ධි අංශයේ නොසිටින ඇත්තකුට පවා තේරෙනවා

උතුරේ සිදුවුනු යුද අපරාධ සොයන්න,  IMF ලෝක බැංකු නියෝග නොතකා ජනතාවට සහන දෙන්න, බදුබර අඩුකරන්න, ඉංදියාව එක්ක ගහපු රහස් ගිවිසුම් අහෝසි කරන්න පාස්කු විමර්ෂණය කරනවා වගේ  ජනතාව වෙනුවෙන් ජීවිත අවදානමක් අරගන්නත් ජනාධීපතිවරයාට  පුළුවන්නේ.

පුටුවෙන් බැහැලා යන්නත් බලාගෙන එහෙව් තීන්දුවක් ගනීවිද?  එහෙනම් කළු කපුටා සුදුවෙලා, මෝල් ගහේ විතරක් නෙවයි නෙලුම් කුලුනෙත් දළු ඒවි.

 “චෝදනා 23,000යි, සාක්ෂිකරුවන් 3,000යි. මේ නඩුව කවුද ඇවිල්ලා ආයේ අහන්නේ? කවදද යුක්තිය දෙන්නේ මිනිස්සුන්ට? “

වින්දිතයන්ට යුක්තිය ලබාදීම වෙනුවෙන් ජනාධිපතිවරයා මෙතරම් සංවේදීවීම අගය කළයුතුයි. නමුත් බටලන්දේ, මාතලේ සමූහ මිනීවලේ වින්දිතයන්ට, වසරක් පාසා සමරණ තම සදාදරණීය නායකයා ඇතුළු 60,000 ක යුක්තිය වෙනුවෙන් වසර දෙකක් බලයේ සිටියදීත් ජනාධිපතිවරයා මෙතරම් සංවේදී නොවුණේ ඇයි? ගැටළුව තිබෙන්නේ එතැනයි.

උතුරු නැගෙනහිර අතුරුදහන්වූවන්ගේ ඥාතීන්ගේ අඛණ්ඩ උපවාසයට මේ ලිපිය ලියන අගෝස්තු මාසයට දින 3465 යි. අවුරුදු 09 යි මාස දෙකක්. මේවනවිට ජනාධිපතිවරයා උතුරට කී පාරක් ආවගියාද? ඒ එක් වරකදී හෝ මේ උපවාසකරුවන් මුණ ගැසෙන්න තරම් සංවේදී නොවුණේ ඇයි?  “කවදද යුක්තිය දෙන්නේ ඒ මිනිස්සුන්ට? ”  රහස ඒකයි.

අනෙක් අතට උසාවියේ කරගෙන යන යහපත් කටයුතු දිගටම කරන්න පරිණත, බහුශ්‍රැත නඩුකාර හාමුදුරුවරු වැඩි කාලයක් ඉන්න ඕනලු. මේ තර්කය අනුසාරයෙන්ම තුනෙන් දෙකේ බලයෙන් සන්නද්ධව රටේ කරගෙන යන සද්කාර්යයන් සඳහා මේ ජනාධිපතිම මැරෙනතුරා රට කරවන්න, මේ පාර්ලිමේන්තුවම ඕනේ කියලා තර්කයක් හදාගන්නත් බැරි නෑ.

ඒ වෙනුවෙන් තවත් ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් ගේන්න ඕන කියලා කාට හරි හිතෙන්නත් පුළුවන්. මොකද “ජනතාව මේ අධිකරණ පද්ධතිය අදත් විශ්වාස කරන්නේ සුවඳදායකම කරුණු විසින්මද? නැහැනේ”. මල් බයිසිකල් එන්නේ පෙරහැර එනබව කියන්නනේ.

ජනාධිපතිවරයා මේ සියල්ල කියන්නේ “ඕනෑම අවදානමක් අරගෙන අධිකරණ ප්‍රතිසංස්කරණයකට යනවා.” යි කියන එක සාධාරණීයකරනය කරගන්න. බරපතල අවධානමක් අරගෙන හෝ ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයකට යන්න අද මේ ආණ්ඩුවට බලකෙරිලා තිබෙන නිසා. ඒ ඇයි?

ඕනෑම තීන්දුවක, ප්‍රපංචයක පැවැත්ම හා විනාසය තිබෙන්නේ එහි තුළම වෙන්කළ නොහැකි ලෙස එකට. එය වෙන වෙනම එන්නේ නැහැ. ඒක විශ්වීය ධර්මතාවයක්. මාක්ස්වාදයේ මෙය හඳුන්වන්නේ ප්‍රතිවිරුද්ධයන්ගේ ඒකාබද්ධතාවය හා ගැටුම කියලා.

උපතත් මරණයත් එකට අරගෙන එන්නා වාගේ   “පොහොසත් රටක්. ලස්සන ජීවිතයක්” මැතිවරණ පොරොන්දු ආණ්ඩු ජයග්‍රහනයත්, ආණ්ඩුවේ අවසානයත් සනිටුහන් කරගෙන තමයි මුද්‍රණය වෙන්නේ. චන්දය දිනා ගැනීම වෙනුවෙන් අනෙක් සියළු පක්ෂ අබිබවා ජනතාවට දිව්‍ය ලෝකයක් මැව්වා. නමුත් දැන් ඒ පොරොන්දු ඉටු වන්නේ පළමුව IMF.  දෙවනුව ලෝක බැංකුව, තෙවනුව ඉන්දියා කියන තුන් සරණින්.

රාජපක්ෂලා විදෙස්වල සැඟවූ මුදල් ගැන, එම මුදල් ගෙනැවිත් භාණාඩාගාරය පුරවනබව, මාලිමාවට පිටරටින් එනවා කිව්ව ඩොලර් ගැන, බිලියන 30 ක් ණයක්ද කියපු ඒවා, බදු සහන, සහානාධාර අද මේවා කිසිවක් ඉටුකරළා නැහැ. එමනිසා තැනින් තැන ජනතා විරෝධය මෝදුවෙමින් එන්නේ. ආණ්ඩුව පිළිබඳ තැබූ විශ්වාසය අයිස් කන්දක් මෙන් දියවෙමින් යන්නේ. ඒවා ඒකාබද්ධ වී පුපුරා යෑමට පෙර වෑල්ව් එකක් සවි කරන්න ඕන.

ධනපති ක්‍රමයේදී චන්ද පැවැත්වීම එවැනි එක් උපායික ක්‍රියාමාර්ගයක්. නමුත් පළාත් පාලන චන්දයේදී මාලිමාවට රතු එළියක් දැල්වුණා. එහෙනම් ඊළග චන්දයකට යෑමට පෙර පිටිය සකස්කර ආර්ථික, සමාජීය සහනයක් දෙන්න බැරිවුණු ඡන්දදායකයාට හිතට හෝ සහනයක් දෙන්න ඕන. ගහපු කතිරයට අපට සහනයක් නැති වුණා වාගේම විරුද්ධ පක්ෂෙ එවුන්ටත් සහනයක් නෑ කියලා පෙනෙන්න ඕන.

කිරි දීගන්න බැරිනම් අඬන පොඩි එකා නළවා ගන්න සූප්පුවක් හරි කටේ ගහන්න ඕන උර උරා ඉන්න. අන්න ඒවගේ උගන්ඩාව ඇතුළු විදෙස්වල සැඟ වූ කෝටි ගණන් මුදල් අද නෑ. ඒ වෙනුවට මහජන දේපළ සුළුවෙන් හෝ අවභාවිතා කළ සියළු මහජන නියෝජිතයන්, රාජ්‍ය නිලධාරීන් අල්ලාගන්න ඕන.

ඊළඟ මැතිවරණයකට පෙර ඔවුන්ට අච්චු කරන්න බැරිනම් අඩුම තරමින් නඩු පැවැරීම් හෝ කරන්නම වෙනවා. ඔවුන් සමාජයේ සැකපිට, ඇපපිට ඉන්නා පුද්ගලයන් බවට පත්කරන්න ඕන. 

ඒවෙනුවෙන් අවසාන තීන්දුව දෙන ශ්‍රේෂ්ඨාධීකරණයේ විනිසුරුවන් නම්මවා ගත්තොත් තමන්ට කැමති තීන්දුක් ප්‍රකාශයට පත්කර ගන්න පුළුවන් කියලා ජවිපෙ තීන්දු කරන්න ඇති. මාංචුදාලා තමයි රේස් එක දුවන්න අභියෝග කරන්නේ.   

එවගේම පාස්කු ප්‍රහාරයේ අපරාධකරුවන් සොයා දඬුවම් කිරීමත් මාලිමා ආණ්ඩුවේ පැවැත්ම හෝ අවසානය තීන්දු කරන තවත් ප්‍රධාන සාධකයක්. ඒ වෙනුවෙන් වූ විමර්ශන නිලධාරීන් පවා පත් කළේ කාදිනල්වරයාගේ ඉල්ලීම මත වීම එහි ප්‍රබලත්වය මොනවට විදහා දක්වන්නක්. පාස්කු නඩුව අවසන් කිරීම වෙනුවෙන් අධිකරණයේ පුරප්පාඩු පිරවීම පවා නොතකා හරින්නේත් ඒනිසයි.

ජනාධිපතිවරයාට අනතුරක් තිබුණත් එය නොතකා විමර්ශන අවසන් කළයුතුයි. අපරාධකරුවන් හැටියට කාව හරි එල්ලුම් ගස් යැව්වොත් ආණ්ඩුවේ අපලය පහව යනවා. ඒ වෙනුවට ඉස්ලාම් විරෝධී සිංහල බෞද්ධ, සිංහල කතෝලික චන්ද ගොඩත් දළු ලනවා.

තනතුර අහිමි වෙලා යන්න සූදානම් කියලා ජනාධිපතිවරයා කිව්වාට අපි තේරුම් ගන්න ඕන ඒකෙන්ම තමයි චන්ද පදනම බේරාගෙන තව කාලයක් ඉන්න පුළුවන් වෙන්නේ කියලා. එහෙම බැරි වුණොත් ව්‍යවස්ථාවෙනුත් ඔබ්බට ගිහිල්ලා විධායක බලය පාවිච්චි කරන හැටිත් අනාගතේ දවසක කාට කාටත් බලාගන්න පුළුවන් වේවි.

ආණ්ඩුවට ලබා තිබෙන මෙන්න මේ මාරක අපලයන්ගෙන් බේරීම සඳහා බෝධි පූජා ලෙස තමයි අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභා කාර්යාල රටපුරා ඉක්මනින් පිහිටුවන්නේ.  ‘වානම් වා පෝනම් පෝ’ කියලා 22 වැනි සංශෝධනය ගෙනෙන්නේ. අනතුරෙන් ගැලවීමේ එකම මාර්ගය තිබෙන්නේත් අනතුර ඇතුලේමයි.

අනතුර ජනාධිපතිවරයාට පුද්ගලිකව හෝ ඔහුගේ ජීවිතයට නෙමේ. ඔහුගේ පක්ෂයට. ජවිපෙ ආණ්ඩුවට. මම එහෙම කියන්නේ ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ජවිපෙ තීන්දුවක් බව ලාල් විජේනායකගේ කතාවෙන් කදිමට ඔප්පු වෙන නිසා.  

නීතිඥ ලාල් විජේනායක ජාතික ජන බලවේගයේ නායකත්ව මණ්ඩලයේ, ජාතික විධායක සභාවේ මෙන්ම මෙහෙයුම් මණ්ඩලයේද සාමාජිකයෙක්. ඔහු කියා සිටියේ එවැනි කිසිම මණ්ඩලයක විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම වයස් සීමාව වසර දෙකකින් දීර්ඝ කිරීමේ සාකච්ඡාවක් සිදුකළේ නැහැ කියලා.

ලාල් විජේනායක ජවිපෙ සාමාජිකයෙක් නෙවෙයි. එසේනම් මේ තීන්දුව ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩලයේ හෝ ජවිපෙ විශේෂ සභාවක තීන්දුවක් බව බඩේ බත්වගේ ස්ථිරයි. එනිසා තමයි ජවිපෙ ලාල් කට වහගෙන ඉන්න කියපු කතාව පානදුරේ ලාල් ඇසුවාම මාලිමා ලාල්ට කේන්ති ගියේ.

ජවිපෙ ගත්ත තීන්දුවක් නිසා තමයි කිසිදු පාර්ශ්වයක් සමග පූර්ව සාකච්ඡාවකින් තොරව ගැසට් කළේ. ජවිපෙ කියන්නේ සාකච්ඡාවෙන්, සම්මන්ත්‍රණයෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව තීන්දු ගන්නා, අනෙකාගේ මතයට ඉඩදෙන, අනෙකාගේ මතය විමසා බලන පක්ෂයක් නෙමේ.

රාජ්‍ය බලය නොමැතිව පක්ෂය හැරගිය කුමාර් ගුණරත්නම් දක්වා තාඩන පීඩනයන්ට ගොදුරු වුණා, ගුටි කෑවා, නන්දන මාරසිංහලා වෙඩි කෑවා. පළාත් සභාවන්ට ජවිපෙ විරුද්ධ වූ නිසා එයට පක්ෂවූවන් ඝාතනය කර දණෙන් පහළ එල්ලාගෙන ගොස් පොළොවෙන් උඩට පස් නොදමා වළලන්න වුණා. දේශප්‍රේමී ජනතා ව්‍යාපාරයේ නීති කැඩූවන් දැඩි දඩුවම්වලට ලක්වුණා.

මොකද ඔවුන් සිතනවා ඔවුන්ට වඩා නිවැරදි තීන්දුවක් ගැනීමේ හැකියාවක් වෙන කාටවත් නැහැ කියලා. මහ ධනේෂ්වර චින්තනයේම කොටසක් වූ සුළු ධනේෂ්වරය කියන්නා වූ මේ සමාජ තීරුව සෑම විටම ඔවුන් පිළිබඳ සිටින්නේ අධිතක්සේරුවක. ඒ තමයි මේ සමාජ තීරුවේ හැටි.

ජනාධිපතිවරයාගේ අභිමතය පරිදි අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාවේ සභාපති හැර එකී ක්ෂේත්‍රයේ  තනතුරු පත්කිරීමේ බලතල කප්පාදු කරලා තිබෙන්නේ. 19 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ මේ සංශෝධනයට කියන්නේ “අභිමතානුසාරී බලතල සංවරනයට ලක් කිරීම” කියලා. එයට අනුව   ජනාධිපතිවරයාට කළ හැකිවන්නේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාදායක සභාවට නම් යෝජනා කර යැවීම පමණයි.

එනමුත් නීතිඥ සංගමයේ සාමාජිකයන් ඉදිරියේ ජනාධිපතිවරයා කියා සිටියේ අධිකරණයේ සියළු පත්වීම්, තබා ගැනීම්, ඉවත් කිරීම්, පුරප්පාඩු පිරවීම් අභිමතානුසාරී බලතල අනුව කරනවා කියලා. එසේනම් එහි අනාගත අනතුරුදායක හැගවුමක් තිබෙණවා නේද?

“ජනතාව මේ අධිකරණ පද්ධතිය අදත් විශ්වාස කරන්නේ සුවඳදායක කරුණු  විසින්මද? නැහැනේ” යි දිසානායක ජනාධිපතිවරයා ප්‍රසිදධියේ විමසන්නේ අන්න ඒනිසයි. 76 වසරක් තිස්සේ දූෂණයට ලක් වූ නීතීයේ දෙවඟන අපේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් දූෂණය කළාම තමයි උඹලාට අමාරු නේද? යි කියලා ඒ කතාවේ එක්තරා තර්ජනාත්මක අන්තර්ගතයක් තිබෙනවා.

මෙනිසා ජවිපෙ ගත්තා වූ තීන්දුව ඔවුන් ආපස්සට ගන්නේ නැහැ. ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්මත වූවාට පසු අනාගතයට පමනක් මේ නීතිය බලපවත්නා ලෙස ආණ්ඩුවට ඕන නම් 22 වැනි සංශෝධනය ගේන්න පුළුවන්. එතකොට අගවිනිසුරුවරයා තබා ගැනීමට මේ වෙනස කරනවා කියන චෝදනාවෙන් නිදහස් වෙන්නත් පුළුවන්. එසේ නොකිරීමෙන් ආණ්ඩුව කරන්නේ එම වුමනාව බව මනාව පැහැඳිළි වෙනවා.

මේ අර්බූදය නිසා අනුර කුමාර දිසානායක ජනාධිපතිවරයා පිළිතුරු දුන්නේ නීතිඥ සංගමයට නෙමේ. පිළිතුරු දුන්නේ පක්ෂ කේඩරයට සහ තමන්ගේ චන්ද පදනමට. එමනිසා තමයි ජනාධිපතිවරයාගේ කතාව පමණක් ප්‍රචාරය කරළා නීතිඥ සංගමයේ කතාව නොදැම්මේ. එකී කතා අවුල් කරන්නේ.
අපේ පියවි ඇසට පෙනෙන්නේ, බොහෝ දෙනා දන්නේ උදේට නැගෙනහිරෙන් ඉර පායලා හවසට බස්නාහිරෙන් බැස යනවා කියලා. නමුත් ඇත්තටම සිදුවන්නේ පෘථිවිය තමන්ගේ අක්ෂය වටා භ්‍රමණය වෙමින් සූර්යයා වටා ද පරිභ්‍රමණයවීමයි.

The post පියවි ඇසට, කණට වඩා කක්ෂය වටා අනුර ගේ පරිභ්‍රමණය.. appeared first on විවරණ.

පහත පලවන්නේ ජාවිඩ් යූසුප් Sunday Times පුවත්පතට සැපයූ ලිපියක Ai පරිවර්තනයකි. සංස්කරණය ‘විවරණ’ විසිනි.
දේශපාලන ක්‍රියාකාරිකයෙකු වන ජාවිඩ් යූසුප් සෞදි ආරාබියේ හිටපු ශ්‍රී ලංකා තානාපතිවරයෙකි.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම යාමේ වයස දීර්ඝ කිරීමට අපේක්ෂා කරන යෝජිත 22 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය, ඒ පිළිබඳව අඛණ්ඩව විවාදයක් පවතින පසුබිමක වුවද, මේ වන විට ගැසට් මගින් ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත.

ප්‍රමාණවත් සාකච්ඡාවකින් තොරව, පැහැදිලිව ප්‍රකාශිත පොදු තාර්කික පදනමකින් තොරව සහ වඩාත්ම වැදගත් දෙය නම්, එවැනි වෙනසක් ජාතික අවශ්‍යතාවයක් වෙනුවෙන් සිදුකරන්නක් බවට පළමුව පුළුල් එකඟතාවයක් ඇති කර ගැනීමකින් තොරව, කඩිමුඩියේ ගෙන එන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් හරහා ඉහළ අධිකරණවල විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම වයස වෙනස් කළ යුතුද යන ප්‍රශ්නය වටා මෙම විවාදයේ මූලික හරය ගොඩනැගී ඇත.

මෙම යෝජනාවට අදාළව පවතින තත්ත්වයන් මෙම කාරණය තවදුරටත් ගැටලු සහගත කරයි.

විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම යාමේ වයස දීර්ඝ කිරීමට සූදානමක් ඇති බවට අලුත්කඩේ ප්‍රදේශයේ කටකතා පැතිර යන්නට වූ විට, ඒ පිළිබඳව අධිකරණ අමාත්‍ය හර්ෂණ නානායක්කාර මහතාගෙන් ප්‍රශ්න කෙරිණි. කැබිනට් මණ්ඩලය තුළ එවැනි යෝජනාවක් පිළිබඳව සාකච්ඡා කර නොමැති බව ඔහු එහිදී සඳහන් කළේය. එහෙත්, සති කිහිපයක් ඇතුළත මෙම යෝජනාව කටකතාවක මට්ටමේ සිට කැබිනට් මණ්ඩලයේ සලකා බැලීම දක්වාත්, ඉන්පසුව ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් දක්වාත් ඉදිරියට ගියේය.

මෙයින් ඉතා සාධාරණ ප්‍රශ්නයක් මතු වේ: මෙම යෝජනාව සැබවින්ම නිර්මාණය වූයේ කවදාද, සහ එහි මූලාරම්භය කොතැනද?

අමාත්‍යවරයා පැවසූ පරිදිම, මෙම කටකතා පැතිර යන විට කැබිනට් මණ්ඩලය ඒ පිළිබඳව සාකච්ඡා කර නොතිබුණේ නම්, අධිකරණය පාලනය කරන ව්‍යවස්ථාපිත රාමුවට බලපාන මෙවැනි මූලික වෙනස්කමක් ඉන් අනතුරුව මෙතරම් වේගයෙන් ගොඩනැගුණේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව රජය විසින් මහජනතාවට පැහැදිලි කිරීමක් කළ යුතුව ඇත.

මෙම මතභේදයේ වඩාත්ම කැපී පෙනෙන ලක්ෂණය වන්නේ, මෙම සංශෝධනය අවශ්‍ය වන්නේ මන්දැයි යන්න රජය විසින් ආරම්භයේ සිටම පැහැදිලිව සහ පුළුල් ලෙස විස්තර කර නොතිබීම විය හැකිය.

ඒ වෙනුවට සිදුව ඇත්තේ, එක් එක් රජයේ නියෝජිතයින් විසින් කරනු ලබන ප්‍රකාශ මගින් රජයේ තර්කයන් මොනවාදැයි එකලස් කර තේරුම් ගැනීමට මහජනතාවට සිදුවීමයි.

මේ අනුව ප්‍රධාන තර්ක දෙකක් මතු වී තිබේ.

පළමුවැන්න නම්, ශ්‍රී ලංකාව තුළ විශාල නඩු ප්‍රමාණයක් ගොඩගැසී ඇති අතර පළපුරුදු විනිසුරුවරුන් වැඩි කාලයක් සේවයේ රැඳී සිටීම අවශ්‍ය වේ යන්නයි. දෙවැන්න නම්, ආයු අපේක්ෂාව වැඩි වී ඇති බැවින් විනිසුරුවරුන් වර්තමාන වයස් සීමාවන් යටතේ විශ්‍රාම යා යුතු වීමට කිසිදු හේතුවක් නොමැති බවයි.

අධිකරණ ධූර කාලය පාලනය කරන ව්‍යවස්ථාපිත ආරක්ෂණයක් වෙනස් කිරීම සඳහා මෙම කිසිදු තර්කයකින් ප්‍රබල සාධාරණීකරණයක් සපයන්නේ නැත.

සැබවින්ම, රජයේම ප්‍රකාශ මගින් ඔවුන්ගේ එම පළමු තර්කය දුර්වල කරනු ලබයි.

මේ වන විට රට තුළ නඩු මිලියන 1.1ක පමණ ප්‍රමාණයක් ගොඩගැසී ඇති බවට ඇස්තමේන්තු කර ඇත. එහෙත්, මෙම නඩු ප්‍රමාණයෙන් ආසන්න වශයෙන් සියයට 95ක්ම පවතින්නේ මහේස්ත්‍රාත් සහ දිසා අධිකරණවල බව රජය විසින්ම පිළිගෙන ඇත. තත්ත්වය එසේ නම්, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම යාමේ වයස වසර දෙකකින් දීර්ඝ කිරීම මගින් මෙම ගැටලුවේ මූලික හේතුව විසඳීමට සැලකිය යුතු දායකත්වයක් ලබා දෙන්නේ කෙසේද යන්න තේරුම් ගැනීම දුෂ්කරය.

නඩු ප්‍රමාදයන්ට වන්නේ පහළ අධිකරණ ශක්තිමත් කිරීම, පුරප්පාඩු සම්පූර්ණ කිරීම, අධිකරණ පරිපාලනය විධිමත් කිරීම, අවශ්‍ය ස්ථාන සඳහා සම්පත් වැඩිකිරීම සහ ප්‍රමාදයන්ට තුඩු දෙන කාර්ය පටිපාටික හේතු හඳුනාගැනීම මතය.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ මෙන්ම අභියාචනාධිකරණයේ ද පුරප්පාඩු මාස කිහිපයක් තිස්සේ සම්පූර්ණ කර නොමැති පසුබිමක, විනිසුරුවරුන්ගේ හිඟයක් පවතිනවාය යන තර්කය තේරුම් ගැනීම විශේෂයෙන්ම දුෂ්කරය.

සාමාන්‍ය රාජ්‍ය සේවකයෙකුගේ විශ්‍රාම යාමේ වයස වැඩිකිරීම සහ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ හෝ අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවරයෙකුගේ විශ්‍රාම යාමේ වයස වෙනස් කිරීම අතර මූලික වෙනසක් ද පවතී.

විනිසුරුවරයෙකු අධිකරණ බලය ක්‍රියාත්මක කරයි. රජයේම ක්‍රියාමාර්ග ව්‍යවස්ථානුකූලද නැතහොත් නීත්‍යානුකූලද යන්න තීරණය කිරීමට විනිසුරුවරයෙකුට හැකිය. රාජ්‍යයේ බලයට එරෙහිව තනි පුරවැසියෙකු ආරක්ෂා කිරීමට විනිසුරුවරයෙකුට සිදුවිය හැකිය.

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව විසින් අධිකරණය රාජ්‍ය සේවයේ තවත් එක් අංගයක් ලෙස පමණක් නොසලකන්නේ මේ නිසාය.

ඉහළ අධිකරණවල විනිසුරුවරුන් පත් කිරීම, ඔවුන්ගේ ධූර කාලය සහ ඉවත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් නිශ්චිත ආරක්ෂණ විධිවිධාන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව තුළ අන්තර්ගත වේ. ඔවුන්ගේ ධූර කාලයේ සුරක්ෂිතභාවය අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයෙන් වෙන් කළ නොහැකි කරුණකි.

රජය විසින් කෙසේ හෝ තම ධූර කාලයට බලපෑම් කරනු ඇතැයි යන බියකින් තොරව, රජයට එරෙහිව නඩුවක් සම්බන්ධයෙන් තීරණයක් දීමට විනිසුරුවරයෙකුට හැකි විය යුතුය.

විනිසුරුවරුන් ස්වාධීන වීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. ඔවුන් ස්වාධීන බව මහජනතාවට ද පෙනී යා යුතු අතර, ඒ පිළිබඳව මහජනතාවට විශ්වාසයක් ද තිබිය යුතුය.

යෝජිත සංශෝධනය ගෙන එන කාල වකවානුව විශේෂයෙන්ම වැදගත් වන්නේ මෙහිදීය.

විනිසුරුවරුන් සැකයෙන් තොර විය යුතුය යන මූලධර්මය හුදෙක් විනිසුරුවරුන්ගේ පෞද්ගලික අවංකභාවය පිළිබඳ කාරණයක් පමණක් නොවේ. ඔවුන් සිය කාර්යයන් ක්‍රියාත්මක කරන ව්‍යවස්ථාපිත විධිවිධාන සඳහා ද එය එකසේ අදාළ වේ.

යම් සංශෝධනයක් මගින් කිසියම් නිශ්චිත විනිසුරුවරුන්ගේ ධූර කාලය ක්ෂණික අරමුණක් වෙනුවෙන් වෙනස් කරනු ලබන බවට මහජනතාවට සාධාරණ ලෙස සැක කළ හැකි වාතාවරණයක් නිර්මාණය කරන්නේ නම්, විනිවිදභාවය තුළින් එම සැකය දුරු කිරීමේ වගකීමක් රජයට ඇත.

එසේ කිරීමට සරල ක්‍රමයක් තිබේ. යෝජිත සංශෝධනය සඳහා වූ සාධාරණීකරණයන් දක්වමින් අධිකරණ අමාත්‍යවරයා විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද කැබිනට් පත්‍රිකාව රජය විසින් ප්‍රකාශයට පත් කළ යුතුය.

මෙම සංශෝධනය ගෙන ඒම සඳහා ප්‍රබල සාධාරණ හේතුවක් ඇත්නම්, එය හෙළිදරව් කිරීම පිළිබඳව බිය වීමට කිසිවක් නොතිබිය යුතුය.

මහජනතාවට මේවා පැවසිය යුතුය: මෙම සංශෝධනය හරහා නිශ්චිතවම විසඳීමට අපේක්ෂා කරන ගැටලුව කුමක්ද? ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් අවශ්‍ය වන්නේ මන්ද? පවතින පුරප්පාඩු සම්පූර්ණ කර නොමැත්තේ මන්ද? විශ්‍රාම යාමේ වයස දීර්ඝ කිරීම මගින් නඩු ප්‍රමාදයන් සැලකිය යුතු ලෙස අඩුවනු ඇති බව පෙන්වා දෙන සාක්ෂි මොනවාද? මෙම යෝජිත වෙනස දැන්ම හඳුන්වා දෙන්නේ මන්ද? මේ පිළිබඳව අධිකරණය සහ නීති වෘත්තිකයන් සමග සිදු කළ සාකච්ඡා මොනවාද? විකල්ප විසඳුම් සම්බන්ධයෙන් ලබාදුන් අවධානය කුමක්ද?

ශ්‍රී ලංකා නීතිඥ සංගමය (BASL) මෙම යෝජනාව සම්බන්ධයෙන් සිය බලවත් කනස්සල්ල ප්‍රකාශ කර තිබේ. ශ්‍රී ලංකා නීතිඥ සංගමයට අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය පිළිබඳ ඍජු ආයතනික උනන්දුවක් හා බැඳීමක් ඇති අතර, ඔවුන් නියෝජනය කරන්නේ ධූර කාලය වෙනස් කිරීමට ලක්වන එම විනිසුරුවරුන් ඉදිරියේ පෙනී සිටින නීතිඥවරුන්ය. එලෙසම අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය අඩු කිරීමට දරන ඕනෑම උත්සාහයකට එරෙහිව සටන් කිරීමේ යුතුකමක් සහ වගකීමක් ද මහජනතාව වෙනුවෙන් ඔවුන් සතු වේ.

සැලකිය යුතු පාර්ලිමේන්තු බහුතරයක් සහිත රජයකට ව්‍යවස්ථාපිත නීති සම්මත කර ගැනීම සඳහා සංඛ්‍යාත්මක හැකියාවක් තිබිය හැකිය. නමුත් ව්‍යවස්ථාපිත නීත්‍යානුකූලභාවය මනිනු ලබන්නේ පාර්ලිමේන්තුව තුළ පවතින ඡන්ද සංඛ්‍යාව මතම පමණක් නොවේ.

එබැවින් අධිකරණයට බලපාන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක්, හැකිතාක් දුරට දේශපාලන භේදයන්ගෙන් ඔබ්බට ගිය එකඟතාවයක් දිනා ගත යුත්තකි.

අනුප්‍රාප්තික රජයන් විසින් තම ක්ෂණික දේශපාලන තත්ත්වයන් ශක්තිමත් කර ගැනීම සඳහා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කර ඇති ශ්‍රී ලංකාව වැනි රටකට මෙය විශේෂයෙන්ම වැදගත් වේ. එක් රජයක ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් බොහෝ විට මීළඟ රජයේ දේශපාලන ආයුධය බවට පත්ව තිබේ.

ජාතික ජන බලවේගය (NPP) බලයට පත් වූයේ එම සංස්කෘතියෙන් මිදෙන බවට පොරොන්දු වෙමිනි. ඔවුන් දැන් එයම නැවත නොකළ යුතුය.

නොසලකා හැරිය නොහැකි තවත් ප්‍රතිවිපාකයක් ද පවතී.

මිනිසුන් වැඩි කාලයක් ජීවත් වනවාය යන පදනම මත ප්‍රධාන වශයෙන් ඉහළ අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම යාමේ වයස දීර්ඝ කරන්නේ නම්, වෙනත් අංශයන්ගෙන් ද අනිවාර්යයෙන්ම මෙවැනිම ඉල්ලීම් මතු විය හැකිය.

වෙනත් ක්ෂේත්‍රවල රාජ්‍ය සේවකයින් ද තම විශ්‍රාම යාමේ වයස වැඩි කරන ලෙස ඉල්ලා නොසිටින්නේ මන්ද? වෛද්‍යවරුන්, විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්, පරිපාලකයින් සහ අනෙකුත් වෘත්තිකයින් විසින් ද මෙම තර්කයම ගෙන නොඑනු ඇත්තේ මන්ද?

රාජ්‍ය වියදම්, නව බඳවා ගැනීම් සහ තරුණ වෘත්තිකයින්ට ලැබෙන අවස්ථාවන් කෙරෙහි සැලකිය යුතු බලපෑම් ඇති කරමින්, සමස්ත රාජ්‍ය සේවය තුළ පමණක් නොව පෞද්ගලික අංශය තුළ පවා විශ්‍රාම යාමේ වයස දීර්ඝ කිරීමේ ඉල්ලීම්වලට අවසානයේදී රජයට මුහුණ දීමට සිදු විය හැකිය.

එහෙත් මූල්‍යමය බලපෑම්වලටත් වඩා වැදගත් වන්නේ මෙහි ඇති ව්‍යවස්ථාපිත වෙනසයි.

අධිකරණ ධූර කාලයක් යනු හුදෙක් රැකියා ප්‍රතිලාභයක් ලෙස සැලකිය නොහැකිය. එය ආයතනික ආරක්ෂණයකි.

මේ සම්බන්ධයෙන් නැවත සලකා බැලීමට රජයට තවමත් අවස්ථාවක් පවතී.

යෝජිත සංශෝධනය හකුලා ගැනීම රජය ලැබූ පරාජයක් ලෙස සැලකිය නොහැකිය. ඊට වෙනස්ව, එයින් සාකච්ඡා මාර්ගයෙන් කටයුතු කිරීම කෙරෙහි ඇති විශ්වාසය මෙන්ම අධිකරණ ස්වාධීනත්වය නමැති ව්‍යවස්ථාපිත මූලධර්මයට දක්වන ගෞරවය ප්‍රදර්ශනය වනු ඇත.

රජය මෙම ක්‍රියාවලිය තාවකාලිකව නතර කර පුළුල් සමාලෝචනයක් සිදු කළ යුතුය.

ක්ෂණික අරමුණු ඉටු කර ගැනීම සඳහා ගෙන ආ ව්‍යවස්ථාපිත වෙනස්කම් වෙනුවෙන් අතීතයේදී ශ්‍රී ලංකාවට බරපතළ වන්දියක් ගෙවීමට සිදුවිය. රට එම අත්දැකීම්වලින් පාඩම් උගත යුතුව තිබිණි.

අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය යනු විනිසුරුවරුන්ට ලබා දී ඇති වරප්‍රසාදයක් නොවේ. එය සෑම පුරවැසියෙකුටම හිමි අයිතිවාසිකමකි.

තවත් පුරවැසියෙකුට එරෙහිව අධිකරණයට යන පුරවැසියෙකුට අපක්ෂපාතී විනිසුරුවරයෙකු අවශ්‍ය වේ. රාජ්‍යයට එරෙහිව අධිකරණයට යන පුරවැසියෙකුට ඊටත් වඩා ස්වාධීන විනිසුරුවරයෙකුගේ අවශ්‍යතාවක් පවතී.

අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය යනු හුදෙක් තාක්ෂණික ව්‍යවස්ථාපිත ගැටලුවක් ලෙස හෝ විශ්‍රාම යාමේ වයසට අදාළ පරිපාලනමය කාරණයක් ලෙස සැලකිය නොහැක්කේ එබැවිනි.

එය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය රඳා පවතින පදනම්වලින් එකකි.

The post අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පදනමයි.. appeared first on විවරණ.

සාමාන්‍ය තත්වයක් යටතේ මරණ දඬුවම නියම කිරීමේ දී අපරාධය සිදු කිරීමේ චේතනාව ඔප්පු කිරීම තීරණාත්මක සාධකයක් වුවද මෙම නඩු තීන්දුවේ දී තිරණාත්මක වී ඇත්තේ අපරාධයක් වැළැක්විමට ඉඩ හැර සිය වගකීම් පැහැර හැරීමය. ඔවුන් දෙදෙනාටම එම ඛේදවාචකයෙන් මිය ගිය සහ ආබාධිත තත්වයට පත් කිසිවෙකු සම්බන්ධයෙන් අපරාධයක් කිරීමේ චේතනාවක් තිබුණේ නොමැති වූවා විය හැකිය. එහෙත් ඔවුන් චේතාන්විතවම රාජකාරිය පැහැර හැරීමෙන් සිදු කර ඇත්තේ අපරාධයක් බව අධිකරණය තීරණය කිරීම නිතිය හා සාමය අපේක්ෂා කරන සැම කෙනෙකුගේම ප්‍රශංසාවට ලක් විය යුතුය. එය අපට විශ්වාසය රැඳවිය හැකි අධිකරණයක් පවතින බවට සහතිකයති.

රටේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ආරක්ෂා කරන බවට සපථ කළ ජනාධිපති පැවරෙන රාජකාරිය ගැන අවබෝධයක් සහ දැනුමක් ඇති පුද්ගලයෙකු මෙම තනතුරට පත් කෙළේ නම් පාස්කු ඛේදවාචතයක් සිදු නොවන්නට තිබිණ. ඇත්තෙන්ම සිදුව ඇත්තේ නිසි පුද්ගලයෙකු පත් නොකිරීමෙන් අපරාධයක් කිරීමට අනියමින් සහාය වීමකි.

ඒ අනුව අනියම් මිනී මැරීමකට සහාය දීම නිසා විධායක ජනාධිපතිට ලැබෙන දඬුවම කුමක් ද?

දැනට සිදුව ඇත්තේ විශ්‍රාම වැටුප් තමග රජයේ ආරක්ෂාව ඇතිව වැජඹීම ය. අඩුම වශයෙන් මීගමුව වැනි බන්ධනාගාරයක සිටිය යුතු පුද්ගලයෙකු කිසිදු ආපදාවක් නැතිව, රජයෙන් සැපයෙන ආරක්ෂාව සහිතව නිදහසේ සිටීම ය. මේ තත්වය වෙනස් කිරීමට ද නීති ප්‍රතිපාදන තිබිය යුතුය.

හිටපු ආරක්ෂක ලේකම් හේමසිරි ප්‍රනාන්දු මරණ දඬුවම නියම වීමෙන් පසුව විත්ති කූඩුවේ සිට කළ ප්‍රකාශයද අවධානයට ගත යුතු කාරණයකි. ඔහු ප්‍රකාශ කළ ආකාරයට එවකට සිටි ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන පවසා ඇත්තේ එම තනතුරට හිමි බලතල කිසිත් ක්‍රියාත්මත නොකොට කල් මැරීම ය. පැහැදිලිවම ජාතික ආරක්ෂාව පිළිබඳව කිසිදු පියවරක් නොගෙන සිටීම ය. එසේ වුවත් ආරක්ෂක ලේකම් වශයෙන් හේමසිරි ප්‍රනාන්දුට පැවරී ඇති වගකීම් ඉටු නොකිරීම ගැන පුරවැසියන් වශයෙන් අපට පෙනෙන ආකාරයට නිසි දඬුවමක් ලැබී ඇත. තනතුරට හිමි වගකීම් නොපැවරීම සහ ඒ නිසා මහත් ජීවිත හානියක් සිදුවීම පිළිබඳ වගකීමක් ජනාධිපති සිරිසේනට නොපැවරෙන්නේ ද?

පොලිස්පති ආරක්ෂක කමිටුවලට නොකැඳවීම ද එවැනිම අපරාධයකි.

ජනාධිපති සිරිසේන පාස්කු ප්‍රහාරය වැළැක්වීමට පියවර නොගැනීම සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් වින්දිතයන්ට වන්දි මුදලක් ගෙවීමට නියම කර ඇති නමුත් පොලිස්පතිට සහ ආරක්ෂක ලේකම්ට නියම කර ඇති දඬුවම් දෙස බලන විට ජනාධිපති සිරිසේනට ද එවැනිම චෝදනා එල්ල කිරීමට සුදුසු පසුබිමක් පවතී.

අපේ රටේ දේශපාලන සංස්කෘතිය අනුව බ්‍රිතාන්‍යෙය් රජුට වරදක් කළ නොහැකිය යන සම්ප්‍රදායට අනුගතව දේශපාලකයන් ද පවතින නීතිය අනුව දඬුවම් ලැබිය හැකි වැරදි කරන්නේ නැත. ඔවුන්ට මුක්තිය ලැබෙන්නේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් හෝ වෙනත් නීති ප්‍රතිපාදනයකින් නොව මහජන මතයෙනි. ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ සිය බිරිඳගේ උපාධි ප්‍රධානොත්සවයට මහජන මුදල් වැය කර සහභාගිවීම ගැන විමර්ශනය කිරීම දේශපාලන පලිගැනීමකි. එල්ටිටීඊය සටන් බිමේ දී පරාජය කොට රටත් ජාතියත් බේරා ගත්තේයැයි පිදුම් ලබන මහින්ද රාජපක්ෂ ද ජනාධිපති තනතුර දැරූ සමයේ මහජන මුදල් කාබාසිනියා කිරීම සහ යටිමඩි ගසා ගැනීම විමර්ශනය කළ යුතු වැරදි නොවේ. එල්ටිටීඊ යුද සමයේ ආරක්ෂක ලේකම් වූ ගෝඨාභය රාජපක්ෂට ද පුද්ගලයන් අතුරුදහන් කිරීම සම්බන්ධයෙන් එවැනිම මුක්තියක් ලැබිය යුතුය.

මෙම මුක්තිය දේශපාලකයන්ට පමණක් නොව යුද සමයේ තරුණයින් පැහැර ගෙන ගොස් කප්පම් ලබා ගැනීමට ඔවුන් මරා දැමු හමුදා නිලධාරීන්ට ද ලැබිය යුතුය. එල්ටිටීඊ යුද සමයේ උතුර නැගෙහිරත් ඊට පෙර 88 89 කාලයේ දිවයිනේ දකුණේත් සිදු වූ පැහැර ගෙන යෑම් ටයර් සෑයවල දමා පිළිස්සීම් සහ අතුරුදහන් කිරීම් ද මුක්තියේ කඩතුරාවෙන් වසා දැමෙන අපරාධ ය.

පාස්කු ඉරිදා  ඛේදවාචතය සම්බන්ධයෙන් ආරක්ෂාව පිළිබඳ වගකීම් පැවරී තිබුණ නිලධාරීන් දෙදෙනෙකුට මරණ දඬුවම නියම වීම වැදගත් වන්නේ මෙවැනි පසුබිමකය. කුමන තත්වයක් යටතේ හෝ පැවරී ඇති වගකිම් ඉටු නොකිරීම සහ පැවරී ඇති බලතල ඉක්මවා සාහසික ආකාරයෙන් ක්‍රියාත්මක කිරීම දඬුවම් ලැබිය හැකි අපරාධ බව අධිකරණයෙන් පිළිගෙන ඇති බව තහවුරු කිරීමකි.

එය සැබැවින්ම ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණයේ ජනතාවාදී හැරවුම් ලක්ෂයකි.    

එහෙත් අවාසනාවකට මෙන් මෙම සාධනීය වර්ධනය ගැන මහජනතාවගේ නිසි අවධානය යොමු විමට පෙර අධිකරණ ක්ෂේත්‍රය පිළිබඳව වෙනත් ආන්දෝලකයක් බිහිව තිබීම මහජන අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමක් විය හැකිය. අලුතින්ම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් ගෙන ආ යුතුයැයි ප්‍රබල ජනතා ඉල්ලිමක් පැවතිය දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවන්ගේ විශ්‍රාම වයස දීර්ඝ කිරීම සඳහා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් ගෙන ඒමට දේශපාලන අධිකාරිය තීරණය කිරීම කාලෝචිත නොවන, නොගැලපෙන තීරණයකි. එම තීරණය හේතු යුක්ති කිරීමට පාලකයන් ගෙන එන හේතුවලින් නිරුවත් වන්නේ දේශපාලන මුග්ධ භාවයයි. අත්දැකීම් සහිත විනිසුරුවන් විශ්‍රාමයෑම නිසා යුක්තිය පසිඳලීමට බාධාවක් වන්නේය යන්න අප ඉහතින් සාකච්ඡා කළ කරුණුවලින් පැහැදිලිවම නිෂ්ප්‍රභ වේ. නීතිය පිළිබඳව ගැඹුරු පරිචයක් තිබීම නීතිය අර්ථ ගැන්වීමේ දී අතිශයෙන් වැදගත් වුවද එය සාධාරණ යුක්ති සහගත විනිශ්චයක් ලබා දීමේ දී එකම නිර්ණායකය විය යුතු නොවේ.

අනෙක් වැදගත් කරුණ නීති විශාරදයින් පෙන්වා දෙන ආකාරයට නඩු වැඩියෙන් ගොඩගැසී ඇත්තේ ඉහළ අධිකරණවල නොව පහළ අධිකරණවලය. එමනිසා උසාවිවල ඇති තදබදය ලිහිල් කිරීමට ඉහළ අධිකරණයේ විනිසුරුවන්ගේ විශ්‍රාම වයස් සීමාව දීර්ඝ කිරීම හෝ ධුර සංඛ්‍යාව වැඩි කිරීම විසඳුම් නොවේ. සිරගෙවල කැරලි ඇතිවීමට එකම හේතුව ඒවායේ තදබදය නොවන්නාක් මෙනි.

මින් පැහැදිලිවන සරල කාරණය නම් අධිකරණයේ ත් රටේ නීතිය සහ සාමය ආරක්ෂා කිරීමට ඇති අයෙකුත් ආයතවලත් ස්වාධීනත්වය සහ අපක්ෂපාතීත්වය තීරණය වන්නේ හුදෙක් නීතිමය ප්‍රතිපාදන අනුව නොවන බවය. කෙතරම් ප්‍රශස්ත නීති ප්‍රතිපාදන තිබුණ ද විධායකය සහ ව්‍යවස්ථාදායකය පටු දේශපාලන අරමුණුවලින් ක්‍රියා කරන්නේ නම් ජනතා අයිතිවාසිකම් තහවුරු වන්නේ නැත. මෙය වෙනත් ආකාරයට ඉන්දියාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යටවස්ථා සම්පාදන මණ්ඩලයේ සභාපතිව සිටි ආචාර්ය අම්බෙඩ්කාර් පැවසු ආකාරයට ඉතාම හොඳ ව්‍යවස්ථාවක් වුවද දුෂ්ට පාලකයෙකු යටතේ ඉතාම නරක ආකාරයට යෙදවිය හැකිය. එමෙන්ම ඉතාම නරක ව්‍යවස්ථාවක් වුවද හොඳ පාලකයෙකුට ජනතා සුභ සිද්ධිය සඳහා යෙවිය හැකිය. 

මෙම අර්ථදැක්වීම අනුව ජේ ආර් ජයවර්ධනගේ ඒතාධිපති ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කොට ජනතාවාදී පාලයක් ඇති කිරීමට සපථ කොට බලයට පත් ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක අයත් වන්නේ නරක ව්‍යවස්ථාවක් වඩාත් නරක ආකාරයෙන් යොදා ගන්නා විශේෂ කණ්ඩායමකට ය. අධිකරණයේත් පොදුවේ පාලන තන්ත්‍ර යේත් පවතින අකාර්යක්ෂමතාවය සහ නොසැලකිල්ලට විසඳුම් පවතින ක්‍රමයෙන්ම සොයා ගැනීමට පාර්ලිමේන්තු බහුතරය යොදා දේශපාලන අණ්ඩ දැමීමට උත්සාහ කිරීම අපට සිහිපත් කරන්නේ රන් බිත්තර දමන කිකිළියගේ කතාවයි.

The post දේශපාලන අණ්ඩවලින්  මරා දැමෙන රන් කිකිළිය ගේ කතාව.. appeared first on විවරණ.

ධනවතුන් හා බලවතුන් අගය කිරීමටත්, ඔවුන්ට වැඳ වැටීමට තරම් පෙළඹීමටත්, එමෙන්ම දිළිඳු හා පහත් තත්ත්වයන්හි පසුවන මිනිසුන් හෙළා දැකීමට හෝ අවම වශයෙන් නොසලකා හැරීමටත් ඇති මෙම නැඹුරුව… අපගේ සදාචාරාත්මක පිරිහීමේ ප්‍රධානතම මෙන්ම වඩාත්ම මූලික හේතුවයි.
ඇඩම් ස්මිත් (The Theory of Moral Sentiments – සදාචාරාය පිළිබඳ නියාමය)

2026 ජූලි මාසයේදී, ලෝක බැංකුව විසින් ශ්‍රී ලංකාව රුපියල් මිලියන 1.6 ක ඒක පුද්ගල ආදායමක් ඇති ‘ඉහළ මධ්‍යම ආදායම් ලබන රටක්’ ලෙස නැවත වර්ගීකරණය කර ඇත.

එමෙන්ම, ලෝක බැංකුවට අනුව, 2025 වසරේදී ශ්‍රී ලංකාවේ දරිද්‍රතා අනුපාතය 22.1 % ක් විය. 2026 මාර්තු මාසයේදී එහි දරිද්‍රතා රේඛාව රුපියල් 16,690 ක් ලෙස හැඳින ලෙන තිබුණි. ඉන් අදහස් වන්නේ ශ්‍රී ලාංකිකයින්ගෙන් පහෙන් එකකට වඩා වැඩි පිරිසක් වසරකට උපයන්නේ රුපියල් 205,000 ක් පමණක් බවයි.

වාර්ෂික ඒක පුද්ගල ආදායම රුපියල් මිලියන 1.6 ක් වන රටක, ජනගහනයෙන් පහෙන් පංගුවක් වසරකට උපයන්නේ රුපියල් 205,000 ක් පමණි. මෙය තනි රටක් නොව, එකිනෙකට සහමුලින්ම පරස්පර විරෝධී වුවමනාවන් සහ අභිලාෂයන් සහිත රටවල් දෙකකි.

ශ්‍රී ලංකාව ඉහළ මධ්‍යම ආදායම් ලබන තත්ත්වයකට ඔසවා තැබීම රජය විසින් සාධාරණව සමරනු ලැබුවද, වසරකට රුපියල් 205,000ක් පමණක් උපයන 22%ක් වූ ශ්‍රී ලාංකිකයින් වෙනුවෙන්  කිසිදු ප්‍රායෝගික වැඩපිළිවෙළක් ඔවුන් සතුව නොවීය. ඒ වෙනුවට ඔවුන්ට තිබුණේ අසමානත්වය සහ විෂමතාවය තවදුරටත් තීව්‍ර කරන ආර්ථික වර්ධනයක් හා තවත් සහනාධාර කිහිපයක් පමණි.

ශ්‍රී ලංකාව පළමු වරට ඉහළ මධ්‍යම ආදායම් මට්ටමට ළඟා වූයේ 2019 වසරේදීය. එවකට රටේ ඒක පුද්ගල ආදායම රුපියල් 688,719 ක් විය. දරිද්‍රතා අනුපාතය 14.3% ක් වූ අතර දරිද්‍රතා රේඛාව රුපියල් 6,966 ක් ලෙස සටහන් විය.

 2022 දී රාජපක්ෂලා විසින් නිර්මාණය කරන ලද ආර්ථික බිඳවැටීමෙන් යථා තත්ත්වයට පත්වීම සත්‍යයකි – නමුත් එය අතිශයින්ම අසමානය. මෙම යථා තත්ත්වයට පත්වීමේ ක්‍රියාවලිය විසින් දුප්පතුන් මෙන්ම එතරම් දුප්පත් නොවූවන් ද තවදුරටත් දුප්පත් කර ඇති අතර ධනවතුන් තවදුරටත් ධනවත් කර ඇත.

ප්‍රතිපත්ති විශ්ලේෂණ කේන්ද්‍රයේ (CPA) නවතම සමීක්ෂණයේ සොයාගැනීම්වලින් මෙය තහවුරු කරයි: ප්‍රතිචාර දැක්වූවන්ගෙන් 51% ක් පවසන්නේ වසරකට පෙර පැවති තත්ත්වයට සාපේක්ෂව තම ආර්ථික තත්ත්වය නරක අතට හැරී ඇති බවයි; 18% ක් පමණක් එය වර්ධනය වී ඇති බව පවසන අතර, 30% ක් පවසන්නේ එය නොවෙනස්ව පවතින බවයි. මෙය ‘අස්වැසුම’ දීමනා ඉහළ නංවා තිබියදීත් පවතින තත්ත්වයයි. එම සහාය නොමැති වූයේ නම්, දරිද්‍රතාවය සහ අසමානතාවය උපරිම සීමාවන් ද බිඳගෙන ඉහළ යනු ඇත.

ලෝක බැංකුවට අනුව, “අර්බුදය හේතුවෙන් සිදු වූ සුබසාධන හානිය ආපසු හැරවීමට මෙම ආර්ථික නැගී සිටීමේ ක්‍රියාවලියට) නොහැකි වී ඇත” මෙම නොහැකියාව අහම්බයක් නොව, එය මෙම ආර්ථික ප්‍රකෘතියේ ස්වභාවය සහ එය හැඩගැස්වූ ප්‍රතිපත්තිමය තීරණවල අනිවාර්ය ප්‍රතිඵලයකි.

රටේ බිඳ වැටුණු මූල්‍ය තත්ත්වය නිවැරදි කිරීමට උත්සාහ කිරීමේදී රනිල් වික්‍රමසිංහ පරිපාලනය තීරණය කළේ, ආරක්ෂක වියදම් සැලකිය යුතු ලෙස අඩු නොකිරීමට හෝ ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවය වැනි අධික ලෙස මුදල් ගිලදමන ආයතනවලින් ඉවත් නොවීමටයි. නව ණය ලබා ගැනීම කළ නොහැකි වූ බැවින්, මෙයින් අදහස් කෙරුණේ මුළුමනින්ම පාහේ බදු මතම යැපීමට සිදුවීමයි. එසේම 2023 වසරේ අගභාගයේදී වික්‍රමසිංහ පරිපාලනය විසින් බදු පැනවීමේ අසමානුපාතික  කොටසක් වක්‍ර බදු ආකාරයෙන් පැනවීමට තීරණය කරන ලදී.

2024 ජනවාරි 1 වන දින, රජය විසින් වැට් (VAT) බද්ද 15% සිට 18% දක්වා ඉහළ නංවන ලද අතර, පොත්පත් සහ අනෙකුත් අධ්‍යාපනික ද්‍රව්‍ය ද ඇතුළුව භාණ්ඩ 97 ක් සඳහා වූ වැට් බදු සහන ඉවත් කරන ලදී. ජීවන වියදම කෙරෙහි මෙහි බලපෑම ක්ෂණිකවම විනාශකාරී විය. බදු සහන ඉවත් කිරීම් හේතුවෙන් වැට් බදු බර 50% කින් ඉහළ ගියේය. තවද, දුප්පත්ම 40% ක් වූ කුටුම්භයන්ට වැට් බදු ගෙවීම් 60% ක පමණ දැවැන්ත වැඩිවීමකට මුහුණ දීමට සිදුවිය

අද වන විට ජනගහනයෙන් දුප්පත්ම 10% තම ආදායමෙන් 10% ක්ම වැට් බදු සඳහා වැය කරති.

ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකය යථා තත්ත්වයට පත්වීම සත්‍යයකි. නමුත් එහි තිරසාරභාවය ප්‍රශ්නාර්ථයක් වී ඇත්තේ, වෙනත් කරුණක් නිසා නොව, පුළුල් වන සමාජ-ආර්ථික විෂමතාවයන් නම් අස්ථාවර පදනමක් මත එය ගොඩනඟා ඇති බැවිනි.

මීට වසර තිහකට පෙර, රටක සමාජ-ආර්ථික සංවර්ධනය මැනීමේ එකම මිනුම් දණ්ඩ ලෙස ආර්ථික වර්ධනය (සහ ඒක පුද්ගල ආදායම) යොදා ගැනීම ප්‍රමාණවත් නොවන බව එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවර්ධන වැඩසටහන (UNDP) විසින් පෙන්වා දෙන ලදී. සමාජයක අභිවෘද්ධියට නොව, එහි ප්‍රතිවිරුද්ධ තත්ත්වයට මඟ පාදන වර්ධන මාදිලි පහක් 1996 මානව සංවර්ධන වාර්තාව මඟින් හඳුනාගෙන තිබුණි.

1. රැකියා විරහිත වර්ධනය : නව සහ වඩා හොඳ රැකියා අවස්ථා නිර්මාණය කිරීමට අපොහොසත් වන ආර්ථික වර්ධනයයි.
2. අනුකම්පා විරහිත වර්ධනය : දරිද්‍රතාවය සහ/හෝ ආදායම් විෂමතාවය අඩු කිරීමට අපොහොසත් වන ආර්ථික වර්ධනයයි.
3. හඬක් නැති වර්ධනය : ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ ජනතාව බලගැන්වීම ශක්තිමත් කිරීමට අපොහොසත් වන ආර්ථික වර්ධනයයි.
4. අක් මුල් සිඳුණු වර්ධනය : ජනවාර්ගික හා ආගමික සුළු ජාතීන්ට එරෙහිව වෙනස්කම් කරන සහ විවිධත්වය වෙනුවට ඒකාකාරී බව ප්‍රවර්ධනය කරන ආර්ථික වර්ධනයයි.
5. අනාගතයක් නොමැති වර්ධනය : සම්පත් අධික ලෙස සූරාකෑම සහ පාරිසරික විනාශය මත පදනම් වූ ආර්ථික වර්ධනයයි.

ආර්ථික වර්ධනය අත්‍යවශ්‍යය, නමුත් එය මානව සංවර්ධනය පිරිහීමට පත්කරනවා වෙනුවට  පෝෂණය කරන ආකාරයේ වර්ධනයක් විය යුතුය. ජීවන වියදම් අර්බුදය කෙරෙහි ජාතික ජන බලවේගයේ රජය දක්වන උදාසීන පිළිවෙතින් පෙන්නුම් කරන්නේ, දශක තුනක් පැරණි මෙම පාඩම පිළිබඳව ඔවුන් ගේ සම්පූර්ණ නොදැනුවත්කමයි.

ප්‍රතිපත්ති විශ්ලේෂණ කේන්ද්‍රයේ (CPA) නවතම සමීක්ෂණයේ සොයාගැනීම් මහත් ආන්දෝලනයක් ඇති කළේ ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මහතා කෙරෙහි ඉහළ ජනතා සහයෝගයක් පවතින බව ඉන් පෙන්නුම් කළ බැවිනි. නමුත් එම තෘප්තිමත්භාවය පදනම් වී ඇත්තේ ආර්ථිකය මත නොව දේශපාලනය මත බව ද හෙළි විය. සොයා ගැනීම්වලට අනුව, ප්‍රතිචාර දැක්වූවන්ගෙන් 75% ක් ජනාධිපති දිසානායක පිළිබඳව තෘප්තිමත් වෙති. තවද 63% ක් කාර්යක්ෂම ආණ්ඩුවක් පවත්වාගෙන යාමට ජාතික ජන බලවේගයට ඇති හැකියාව පිළිබඳව තෘප්තිමත් වෙති. ඊට පැහැදිලිවම වෙනස් ලෙස, රජය විසින් ජීවන වියදම පාලනය කරන ආකාරය පිළිබඳව තෘප්තිමත් වන්නේ ප්‍රතිචාර දැක්වූවන්ගෙන් 45% ක් පමණි.

දිසානායක පාලනයට ජීවන වියදම් අර්බුදය පාලනය කිරීමේ හැකියාව වැඩිදියුණු කරගත හැකිද?

වක්‍ර බදු මත අධික ලෙස යැපීම සහ ජීවන වියදම ඉහළ යාම අතර ඇති සම්බන්ධය පිළිබඳව රජයට අවබෝධයක් නැතිකම සැලකිල්ලට ගත් කල, ඊට පිළිතුර ‘නැත’ යන්න ය.

ජූලි 26 වන දින සන්ඩේ ටයිම්ස් පුවත්පතට අනුව, ද්විතීයික දේපළ බද්දක් (දෙවන, තෙවන හෝ ඊට වැඩි නේවාසික දේපළ ඉලක්ක කරගත් බද්දක්; (වෙනත් වචනවලින් කිවහොත් කුලී ආදායම මත පනවන ප්‍රගතිශීලී බද්දක්, ඕස්ට්‍රේලියාවේ සිට එක්සත් රාජධානිය දක්වා රටවල ප්‍රධාන වශයෙන් පවතින බද්දක්) හඳුන්වා දීමට ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල (IMF) කරන බලපෑමට රජය එරෙහි වෙමින් සිටී. රජයේ තර්කය වන්නේ තමන්ට වෙනත් ආදායම් මාර්ග ඇති බැවින් එවැනි ඍජු බද්දක් අවශ්‍ය නොවන බවයි. මෙම ආදායම් මාර්ග වැඩිපුරම වක්‍ර බදු වන අතර, ඒවා දුප්පතුන් තලා පෙළා දමන, මධ්‍යම පන්තිය අවදානමට ලක් කරන, සහ අධ්‍යාපනය වැනි අත්‍යවශ්‍ය දේවල් වඩ වඩාත් ශ්‍රී ලාංකිකයන්ට දරාගත නොහැකි තත්ත්වයට පත් කරන ඒවාය.

පසුගිය අයවැයෙන්, ජනාධිපතිවරයා වැට් බදු සීමාව රුපියල් මිලියන 60 සිට රුපියල් මිලියන 36 දක්වා අඩු කිරීමට යෝජනා කළේය. 2026 ජූනි මාසයේදී රජයට එම සැලසුම හකුලා ගැනීමට සිදු විය. නමුත් එය ඇතුළත් කර තිබීමෙන්ම පෙනී යන්නේ, එවැනි පියවරක් මගින් (දැනටමත් ගැටලු රැසකට මුහුණ දී සිටින) සුළු හා මධ්‍යම පරිමාණ ව්‍යාපාරවලට සහ ඔවුන්ගේ පාරිභෝගිකයින්ට සිදුවන විනාශකාරී බලපෑම පිළිබඳව රජයේ ඇති නොදැනුවත්කම හෝ නොසැලකිලිමත්බවයි.

2025 වසරේදී ශ්‍රී ලංකාවේ සෘජු සහ වක්‍ර බදු අනුපාතය 23: 77 ක් ලෙස අතිශය අසමානුපාතික මට්ටමක එකතැන පල් විය. රිෆ්කා සියාඩ් පෙන්වා දෙන පරිදි, “…ශ්‍රී ලංකාව ආසියා-පැසිෆික් කලාපයේ රටවලට වඩා දළ වශයෙන් සියයට 20 කින් පමණ වැට් (VAT), සුරාබදු සහ වෙළඳ බදු මත යැපෙන අතර, අප්‍රිකාව සහ ලතින් ඇමරිකාව ඇතුළු සෑම කලාපීය රටකටම වඩා අඩු ප්‍රමාණයක් පුද්ගලික සහ ආයතනික බදුවලින් රැස් කරයි… මෙය ශ්‍රී ලංකාව කලාපීය සම්මතයන්ගෙන් බැහැර වී ඇති බව ඉස්මතු කරන අතර, වඩාත් සමතුලිත සහ සාධාරණ බදු සංයුතියක් ලබා ගැනීම සඳහා සෘජු බදු එක්රැස් කිරීම පුළුල් කිරීමේ හා ශක්තිමත් කිරීමේ අඛණ්ඩ අවශ්‍යතාවය අවධාරණය කරයි”. අවාසනාවකට මෙන්, රජය මෙය ගැටලුවක් සේ නොදකින නිසාත්, එහි දේශපාලනික සහ ආර්ථික අස්ථාවරත්වය (තිරසාර නොවන බව) ඔවුන්ට අවබෝධ නොවන නිසාත්, මෙම අසමතුලිතතාවය අවම කිරීමට රජයට කිසිදු සැලසුමක් නොමැති බව පෙනේ.

XIV වන ලියෝ පාප්වහන්සේ සිය පළමු අපෝස්තලික අනුශාසනාවෙහි මෙසේ ලියා ඇත, “දුප්පතුන් වඩ වඩාත් වැඩි වන ලෝකයක, සාමාන්‍ය ජනයා හා සසදන විට වෙනත් ලෝකයක ජීවත් වන්නාක් වැනි සුවපහසුවෙන් සහ සුඛෝපභෝගීත්වයෙන් පිරි වටපිටාවක ජීවත්වන ධනවත් ප්‍රභූ පැලැන්තියෙන් පිරි රටක් අපි පරස්පරතාවයක් සේ දකිමු…” ශ්‍රී ලංකාව යළිත් ඉහළ මධ්‍යම ආදායම් ලබන මට්ටමට ඔසවා තැබීම ප්‍රශංසනීය වුවද, එම ආර්ථික ප්‍රගතියේ විශාලතම බර තමන්ගේ උරහිස් මත දරා සිටින ජනතාව ගැන වචනයක් හෝ කීමට ජාතික ජන බලවේගයට  නොහැකි වීමෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ, කයිවාරු සහ සටන් පාඨ හැරුණු විට මෙය සාමාන්‍ය ජනතාව ගේ ආණ්ඩුවක් නොවන බවයි.

1977 දී ආර්ථිකය විවෘත කිරීම මඟින් ශීඝ්‍ර ආර්ථික වර්ධනයක් මෙන්ම දැවැන්ත අසමානතාවයක් ද නිර්මාණය විය. ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (1982 න් පසු) මෙම ආර්ථික විෂමතාවයට සිංහල-දෙමළ ජාතිවාදී මුහුණුවරක් ලබාදීමට උත්සාහ කළ අතර, විවෘත ආර්ථිකය මගින් දෙමළ (සහ මුස්ලිම්) ජනතාව පොහොසත් වන විට සිංහලයන්ව හිඟමනට ඇද දැමූ බවට ඔවුහු තර්ක කළහ. එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුවට සහ විවෘත ආර්ථිකයට දැක්වූ විරෝධය, සිංහල අන්තවාදය සමඟ බද්ධ විය.

සිය ධුර කාලයන් දෙක තුළදී, ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා රජයේ ආදායම වැඩිකර ගැනීම සඳහා මුළුමනින්ම පාහේ වක්‍ර බදු මත යැපුණු අතර, එය ජීවන වියදම විශාල වශයෙන් ඉහළ යාමට හේතු විය. විකල්ප ප්‍රතිපත්ති කේන්ද්‍රයේ සමීක්ෂණවලට අනුව, ඉදිරි වසර දෙක තුළ සාමාන්‍ය ආර්ථික තත්ත්වය යහපත් වනු ඇතැයි 2011 වසරේදී සිංහල ජනතාවගෙන් 70% ක් පමණ විශ්වාස කළහ. නමුත් 2013 වන විට, ඉදිරි වසර දෙක තුළ පොදු ආර්ථික තත්ත්වය යහපත් වනු ඇතැයි සිතුවේ සිංහල ජනතාවගෙන් 38.5% ක් පමණි වාසනාවකට මෙන්, ආණ්ඩුව විසින් ජාතිවාදී/අන්තවාදී අවකාශය සිය ඒකාධිකාරයට නතුකර ගෙන තිබූ අතර, ඒ හේතුවෙන් වඩාත් ප්‍රගතිශීලී ස්ථාවරයක් ගැනීම හැර වෙනත් විකල්පයක් විපක්ෂයට ඉතිරි වී නොතිබුණි.

කෙතරම් අඩුපාඩු තිබුණද, ජාතික ජන බලවේගයේ/ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ආණ්ඩුව මේ දක්වා සුළු ජාතික භීතිකාව සමඟ සෙල්ලම් කරමින් තමන්ව පහත් තත්ත්වයකට ඇද දමාගෙන නොමැත. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, ජනාධිපතිවරයා සිංහල ජනතාවට වඩා සුළු ජාතීන් අතර වඩාත් ජනප්‍රිය වී ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබේ.

ජීවන වියදම් අර්බුදය පාලනය කිරීමට ඇති නොහැකියාව ආණ්ඩුවේ දුර්වලම ස්ථානය වන බැවින්, විපක්ෂය ඒ කෙරෙහි මෙන්ම එහි ප්‍රධාන හේතුව වන ‘වක්‍ර බදු මත අසමානුපාතික ලෙස යැපීම’ කෙරෙහි ද ලේසර් කිරණයක් මෙන් ඉතා තියුණු ලෙස අවධානය යොමු කළ යුතුය. එහෙත් යථාර්ථය නම්, විපක්ෂය සිදුකරන්නේ ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් දෙයකි.

උදාහරණයක් ලෙස, අන්තවාදී බෞද්ධ භික්ෂූන් කණ්ඩායමක් විසින් (කුප්‍රකට ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර වැනි අය ද ඇතුළුව) මෑතකදී පවත්වන ලද සමුළු දෙක සඳහා විපක්ෂයේ සියලුම නායකයින් පාහේ සහභාගී වීම හෝ ඊට සහාය දැක්වීම සිදු කළහ. සුළු ජාතික භීතිකාව යොදාගනිමින් ආණ්ඩුවට එරෙහිව සිංහල ජනතාවගේ කෝපය ඇවිස්සීමට මෙම භික්ෂූන් ගත් උත්සාහයන් මේ දක්වා අසාර්ථක වී ඇත. එහෙත්, වක්‍රව ජාතිවාදය අවුස්සන මෙවැනි ක්‍රියාකාරකම්වලට විපක්ෂය සම්බන්ධ වීමෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ, ආර්ථික අතෘප්තිය ජනවාර්ගික-ආගමික (දෙමළ/මුස්ලිම්/ක්‍රිස්තියානි විරෝධී) මාර්ග ඔස්සේ යොමු කිරීමට ඔවුන් තුළ ඇති කණගාටුදායක සූදානමකි.

දුප්පත් සිංහල බෞද්ධයන් ධනවත් දෙමළ/මුස්ලිම්/ක්‍රිස්තියානීන් විසින් සූරාකනු ලබයි යන මිථ්‍යාව, සිංහල අධිපතිවාදී ලෝක දැක්මේ සහ මතවාදයේ ප්‍රධාන අංගයකි. නිදහසින් පසු සුළු ජාතීන්ට එරෙහිව ගනු ලැබූ පියවර බොහොමයක් සාධාරණීකරණය කරනු ලැබුවේ, බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද මෙම ‘අසාධාරණ අසමතුලිතතාවය’ නිවැරදි කිරීමේ අත්‍යවශ්‍ය උත්සාහයන් ලෙසිනි. ‘සිංහල පමණක්’ වැනි විනාශකාරී ප්‍රතිපත්ති සහ ‘කළු ජූලිය’ වැනි ප්‍රචණ්ඩකාරී සිදුවීම්  සඳහා මෙම මිථ්‍යාව බලපෑවේය. වත්මන් විපක්ෂය ද යළිත් එම ගින්දර සමඟම සෙල්ලම් කිරීමට යාම කිසිවෙකුගේ අනාගතයට යහපත් පෙර නිමිත්තක් නොවනු ඇත.

2026 ලෝක ප්‍රීතිමත් භාවය අනුව, ශ්‍රී ලංකාව තවත් එක් ස්ථානයකින් පහත වැටී ඇති අතර, රටවල් 147ක් අතුරින් 134 වන ස්ථානය දක්වා පහළ බැස ඇත. මෙම ශ්‍රේණිගත කිරීම පදනම් වී ඇත්තේ ‘ජීවිත ඇගයීම’ මතය (මෙහිදී ප්‍රතිචාර දක්වන්නන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ 0 සිට 10 දක්වා වූ පරිමාණ රූප සටහනක් භාවිතා කරමින් ඔවුන්ගේ ජීවිතය ඇගයීමට ලක් කරන ලෙසයි). ශ්‍රී ලංකාව ලබා ඇති ලකුණු ප්‍රමාණය 4ක් වැනි කණගාටුදායක අඩු අගයක් වන අතර, එමඟින් ජීවන තත්ත්වයන් පිළිබඳව පවතින ඉහළ මට්ටමේ අතෘප්තියක් පෙන්නුම් කරයි. ගෝලීය සේවා ස්ථානවල තත්ත්වය පිළිබඳ නවතම ගැලප් (Gallup) මත විමසුමට අනුව, දකුණු ආසියානු කලාපයේ සාමාන්‍යය 30% ක් ද, ගෝලීය සාමාන්‍යය 40% ක් ද වන විට, රැකියාවල නියුතු ශ්‍රී ලාංකිකයින්ගෙන් 62% ක්ම තම සේවා ස්ථානය තුළ ආතතියට මුහුණ දෙති

ඓතිහාසිකව, අසමානතාවය යනු දැවැන්තම සමාජ විෂමතාවයකි. සමාජ-ආර්ථික අසමානතාවය තුළ ගැබ්ව ඇති දේශපාලනික අන්තරායන් පිළිබඳව පුනරුද යුගයේ රැඩිකල් චින්තකයින් අනතුරු ඇඟවූහ: “වෙනස් කොට සැලකීමට ලක්වන මිනිසා පීඩාවට පත්වේ. කිසිවක් අහිමි මිනිසාට සමාජය තුළ කිසිදු හිමිකමක් නොමැත,” යනුවෙන් ඩී’හොල්බැක් (d’Holbach) සිය ‘The Social Systems’ කෘතියෙන් අනතුරු ඇඟවීය. වසර 239කට පසු, 2011 අගෝස්තු කැරලි පිළිබඳව අධ්‍යයනය කිරීම සඳහා බ්‍රිතාන්‍ය රජය විසින් පත් කරන ලද ‘කැරලි, ප්‍රජාවන් සහ වින්දිතයින් පිළිබඳ මණ්ඩලය’ (Riots, Communities and Victims Panel) නිගමනය කළේ, ජනතාවට ‘සමාජය තුළ හිමිකමක්’  නොමැති විට සමාජ ප්‍රචණ්ඩත්වය අනිවාර්යයෙන්ම නොවැළැක්විය හැකි බවයි

ස්ථාවර සමාජයන් යනු සහජීවනයෙන් බැඳුණු සමාජයන් ය. අසමානතාවයෙන් සමාජයක් පීඩා විඳින විට එහි සහජීවනය පවත්වා ගැනීම කළ නොහැක්කකි. සමාජ-ආර්ථික සමානාත්මතාවය යනු හුදෙක් ආර්ථික වර්ධනයේ ස්වයංක්‍රීය ප්‍රතිඵලයක් නොවේ. දේශපාලනික සමානාත්මතාවය මෙන්ම එය ද රජය සහ සමාජය විසින් ඉලක්ක කරගෙන ඒ වෙනුවෙන් කැපවිය යුතු දෙයකි. සමානාත්මතාවය ප්‍රවර්ධනය කිරීම සඳහා ප්‍රතිපත්තිමය තීරණ ගැනීමට සහ ඒවා ක්‍රියාත්මක කිරීමට රජයන් අපොහොසත් වන විට, අසමානතාවය රජයයි. අද ශ්‍රී ලංකාවේ තත්ත්වය ද එයමය.

සංවර්ධනය යනු තමන්ට නොව වෙනත් පිරිසකට අත්දකින්නට ලැබෙන දෙයක් යැයි ජනතාවගෙන්  කොටසකට හැඟී යන විට, සමාජය තුළ කලකිරීම වර්ධනය වේ. එම සංවර්ධනයේ ප්‍රතිලාභ ලබන්නන් වාර්ගික හෝ ආගමික වශයෙන් ‘අන්‍ය’ පිරිසක් ලෙස හුවා දක්වන්නේ නම්, ඉන් ඇතිවන අතෘප්තිය යම් සුළුතර කණ්ඩායමකට එරෙහිව එල්ල වන ප්‍රචණ්ඩත්වයේ වෙඩි වරුසාවකට තුඩු දිය හැකිය. බදුකරණයේ දේශපාලනය අවබෝධ කර නොගැනීමෙන් සහ ජනතාවගේ ආර්ථික පීඩාවන් යටපත් කර දැමීමෙන්, රජය කරමින් සිටින්නේ සුළුතර ජාතීන්ට එරෙහි සුනාමියක් මතින් නැවත බලයට පත්වීමට සිහින දකින පිරිසට කරන පරිත්‍යාගයකි.

ශ්‍රී ලංකාව රජයක නිස්සාරත්වය සහ විපක්ෂයක කූට උපක්‍රම අතර සිරවී සිටින අතර, සාමාන්‍ය ජනතාවගේ පීඩාවන් නොසලකා හැරීමේ දී මේ දෙපාර්ශ්වයම එක සමාන වේ. මෙම කිසිදු පාර්ශ්වයක් යහපත් අතට වෙනස් නොවන්නේ නම්, අඥාන ආර්ථික විද්‍යාව විසින් ජනිත කරනු ලබන දේශපාලනික ගිනිජාලා හමුවේ, දැඩි පරිශ්‍රමයෙන් ළඟා කරගත් ආර්ථිකය යථා තත්ත්වයට පත්වීම වාෂ්ප වී යා හැකිය.

The post ආණ්ඩුවත් – විපක්ෂයත් – සාමාන්‍ය ජනතාවට නොවේ.. appeared first on විවරණ.

• රටේ ඉතිහාසයේ වෙනත් කිසිදු රජයකට නොතිබූ අයුරින්, ජාතික ජන බලවේගයට (NPP) අතිමහත් ජනවරමක් හිමිව ඇත. අභියෝගාත්මක ගෝලීය පසුබිමක් තුළ, පසුගිය වසර දෙකක කාලය පුරා රජය ඉතා ප්‍රවේශම් සහගත පළමු ඉනිමක් ක්‍රීඩා කර තිබේ. දෙවන ඉනිම කිසිසේත්ම ඒ හා සමාන විය නොහැක.
• ණය පැහැර හැරීමකින් පසුව ක්‍රියාත්මක වූ බැවින්, පෙර පැවති ඕනෑම ගිවිසුමකට වඩා දැනට ක්‍රියාත්මක වන ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ (IMF) වැඩසටහන මගින් ශ්‍රී ලංකාව කෙරෙහි ඉතා ප්‍රබල ග්‍රහණයක් පවත්වා ගෙන යයි.
• ණය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමේ බේරුම්කරු භූමිකාව හරහා, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලට යම්තාක් දුරකට රට ප්‍රාණ ඇපයට ගැනීමේ හැකියාවක් ද ලැබී ඇත.
• අප මේ සිටින්නේ පෙර කිසිදා අත්නොවිඳි (නුපුරුදු) ආර්ථික තත්ත්වයකය. සංවර්ධන මූල්‍ය යෙදවුම් සහ ජාත්‍යන්තර ආයෝජකයින් හරහා ආර්ථිකය වර්ධනය කිරීමේ සූත්‍රය, මේ වන විට කිසිදු හරයක් නොමැති හුදු කතාබහකට පමණක් සීමා වී තිබේ.

2027 මාර්තු මාසයෙන් අවසන් වන ශ්‍රී ලංකාවේ 17 වන ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල් ගිවිසුම, රටේ ඉතිහාසයේ වඩාත්ම තීරණාත්මක ජාත්‍යන්තර ගිවිසුම බවට කිසිදු සැකයක් නැත. මහ බැංකුවේ සහ මුදල් ක්ෂේත්‍රයේ සිට රාජ්‍ය ව්‍යවසායයන් සහ සුභසාධන වැඩසටහන් දක්වා වූ රාජ්‍ය මුදල් හා රාජ්‍ය ආයතනවල ක්‍රියාකාරිත්වය ඉන් රැඩිකල් ලෙස වෙනස් කොට ඇත. දැන් රට හමුවේ ඇති ගැටලුව වැඩසටහනෙන් පසු ඉදිරි මග කුමක්ද යන්නයි.

කොවිඩ් වසංගතය, 2022 අප්‍රේල් මාසයේදී ශ්‍රී ලංකාව මුහුණ දුන් ප්‍රථම ණය පැහැර හැරීම දක්වා වූ දැවැන්ත ගෙවුම් ශේෂ අර්බුදය සහ ඉන් අනතුරුව IMF හි අදාල වියදම් කපා හැරීමේ පියවරයන්ගෙන් සලකුණු වූ 2020 දශකය, ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකය දැඩි ලෙස සංකෝචනය කර තිබේ. මෙම ආර්ථික පිරිහීමෙන්/මන්දගාමීත්වයෙන් මිදී, සමානාත්මතාවයෙන් යුත් ආර්ථික වර්ධනයක් කරා යන ගමනකට එළඹීමට ශ්‍රී ලංකාවට හැකි වේද? 1977 දී සිදු වූ උදාරකරණයෙන් පසු පැමිණි අනුප්‍රාප්තික රජයන් විසින් විනාශ කර, ඈවර වීමේ තත්ත්වයට පවා ඇද දමා ඇති, දැනට ක්‍රියාත්මක වන IMF වැඩසටහන මගින් තවදුරටත් දැඩි ලෙස පීඩාවට පත් කර ඇති රාජ්‍ය ආයතන සම්බන්ධයෙන් කළ යුත්තේ කුමක්ද? දැඩි පීඩාකාරී දිළිඳුකමට සහ මන්දපෝෂණයට මුහුණ දී සිටින අපගේ වැඩකරන ජනතාවට සහන හා මෙන්ම, ඔවුන්ට තිරසාර ජීවනෝපායන් සහ රැකියා ලබා දෙන්නේ කෙසේද?

ණය පැහැර හැරීමකින් පසුව ක්‍රියාත්මක වූවක් බැවින්, පෙර පැවති ඕනෑම ගිවිසුමකට වඩා දැනට ක්‍රියාත්මක වන ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ (IMF) වැඩසටහන මගින් ශ්‍රී ලංකාව කෙරෙහි ඉතා ප්‍රබල ග්‍රහණයක් පවත්වා ගෙන යයි. ණය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමේ බේරුම්කරු වන සිය භූමිකාව හරහා, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලට යම්තාක් දුරකට රට ප්‍රාණ ඇපයට ගැනීමේ හැකියාවක් ද ලැබී ඇත. ශ්‍රී ලංකාවට සිය ජාත්‍යන්තර ණය හිමියන් හමුවේ ඇති ණය පැහැර හැරීමේ තත්ත්වයෙන් මිදීමට නම්, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ ණය තිරසාරතා විශ්ලේෂණය (DSA) සහ ඊට අදාළ දැඩි කොන්දේසි පිළිගැනීමට සිදුවිය. ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල දිගු කලක් තිස්සේ බටහිර ණය හිමියන්ගේත්, ශ්‍රී ලංකාවේ තත්ත්වය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල ජාත්‍යන්තර ස්වෛරී බැඳුම්කර හිමි ගෝලීය මූල්‍යකරුවන් නමැති ගිජුලිහිණියන්ගේත් අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් පෙනී සිට ඇති බව ප්‍රසිද්ධ රහසකි. එසේ නොමැති නම්, 2024 සැප්තැම්බර් මාසයේ පැවති ජනාධිපතිවරණයෙන් පරාජයට පත්වීමට යන්තම් දින දෙකකට පෙර, ජනතාවගෙන් තේරී පත් නොවූ අධිකාරීවාදී ජනාධිපතිවරයෙකු විසින් අත්සන් කරන ලද ණය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමේ ගිවිසුමකට ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල සිය කැමැත්ත ලබා දුන්නේ කෙසේද?

ශ්‍රී ලංකාව විසින් පැහැර හරින ලද විදේශ ණය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ඉන් 52% කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් වාණිජ ණය වූ අතර, එයට 40% ක් වූ ජාත්‍යන්තර ස්වෛරී බැඳුම්කර ද ඇතුළත් විය. මා තර්ක කර ඇත්තේ 2007 සිට 2019 දක්වා බහුලව ලබා ගත් ජාත්‍යන්තර ස්වෛරී බැඳුම්කරවල මෙම අධික පොලී පිරිවැය, ණය අර්බුදයට සහ ඉන්පසුව ණය පැහැර හැරීමට ප්‍රධාන හේතුව වූ බවයි; ඝානාව සහ සැම්බියාව වැනි වෙනත් රටවලද මෙවැනිම තත්ත්වයක් දක්නට ඇත. ජාත්‍යන්තර ස්වෛරී බැඳුම්කර යනු නිව්යෝර්ක් සහ ලන්ඩන් හි ජාත්‍යන්තර ප්‍රාග්ධන වෙළෙඳපොළවලින් ලබා ගන්නා ස්වෛරී ණය වන අතර, එහිදී වසර පහක හෝ දහයක ණය සාමාන්‍යයෙන් එක්සත් ජනපද ඩොලර් (USD) වැනි විදේශ ව්‍යවහාර මුදලකින් ආපසු ගෙවිය යුතුය. එසේම ශ්‍රී ලංකාව වැනි රටවල් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, වසර දහයක කාලයක් සඳහා මෙම ණය ලබාගෙන ඇත්තේ සියයට 6 සිට 8 දක්වා වූ තරම් ඉහළ පොලී අනුපාත යටතේය.

මෙහිදී වැල් පොලිය පමණක් වුවද මූලික ණය මුදලට (ප්‍රාග්ධනයට) සමාන විය හැකි අතර, එවැනි ප්‍රතිලාභ සහ විශේෂයෙන් විදේශ විනිමය ඉපැයීම් අපහසු වන තත්ත්වයක් තුළ, එහි අවසන් ප්‍රතිඵලය වන්නේ ණය පැහැර හැරීමට සිදුවීමයි. කෙසේ වෙතත්, IMF වැඩසටහන විසින් 2027 වසරේදී ශ්‍රී ලංකාව නැවතත් ජාත්‍යන්තර ස්වෛරී බැඳුම්කර (ISBs) ණය ලබා ගැනීමේ තත්ත්වයට ගෙන ඒමේ ඉලක්කයක් කරගෙන ඇත. සැබවින්ම, 2026 ජූනි මස IMF වාර්තාව මගින් ශ්‍රී ලංකාවේ ණය තිරසාරත්වය ප්‍රක්ෂේපණය කර ඇත්තේ, 2027 වසරේදී අමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 1.5 ක ජාත්‍යන්තර ස්වෛරී බැඳුම්කර  ණය ලබා ගැනීම හරහා, අමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 2.417 ක විදේශ ණය ආපසු ගෙවීම ආවරණය කිරීමෙනි. මෙය හරියටම බැටළුවන් නැවතත් විලෝපික වෘකයින් හමුවට යැවීමක් හා සමානය.

මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ අවසාන ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල්  වැඩසටහන වනු ඇති බවට ජනාධිපතිවරයා පැහැදිලිව ප්‍රකාශ කර තිබියදීත්, තවත් IMF වැඩසටහනක් අවශ්‍ය බවටත් නැවතත් ජාත්‍යන්තර ස්වෛරී බැඳුම්කර (ISBs) නිකුත් කළ යුතු බවටත් හඬ නගන, ජාතික මෙන්ම ජාත්‍යන්තර බුද්ධි මණ්ඩල (think tanks) නියෝජනය කරන නව ලිබරල්වාදී ප්‍රචාරකයෝ පිරිසක් වෙති. එතරම් ඈත නොවන අතීතයකදී, පෙර පැවති වැඩසටහන් දහසය මෙන්ම 17 වන IMF වැඩසටහන ද මීට පිළිතුර නොවන බව අපගෙන් සමහරෙකු තර්ක කළ විට, නව ලිබරල්වාදී සංස්ථාපිතයේ බොහෝ දෙනෙකු ඊට ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ මෙවර තත්ත්වය වෙනස් බව පවසමිනි. 18 වන IMF වැඩසටහනක් සඳහා ඔවුන් දැන් සිදුකරන ඉල්ලීමෙන් පෙනී යන්නේ, 17 වන IMF වැඩසටහනේ අසාර්ථකත්වය ඔවුන් විසින්ම පිළිගෙන ඇති බවයි; එසේත් නැතිනම් ඉන් හෙළිවන්නේ ශ්‍රී ලංකාව බටහිරදැඩි ග්‍රහණය යටතේ දිගටම තබා ගැනීමට ඔවුන් තුළ ඇති වුවමනාවයි.

මීට වසර දෙකකට පෙර මහත් බලාපොරොත්තු මැද අනුර කුමාර තේරී පත්වන විට, පාර්ලිමේන්තුව තුළ ජාතික ජන බලවේගයට (NPP) සිටියේ මන්ත්‍රීවරුන් තිදෙනෙකු පමණි. පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට පෙර නව ජනාධිපතිවරයා, මාස දහඅටකට පෙර අත්සන් කරන ලද ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ (IMF) වැඩසටහනට සහ මැතිවරණයට යන්තම් දින දෙකකට පෙර අත්සන් කරන ලද අසාධාරණ ණය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමේ ගිවිසුමට එලෙසින්ම අනුගත වී කටයුතු කරන ලෙසට බටහිර ආයතන විලින් එල්ල වූ දැවැන්ත පීඩනයකට ලක්ව සිටියේය.

ජනාධිපතිවරණයෙන් පසු ගත වූ පසුගිය වසර දෙකක කාලය තුළ, ට්‍රම්ප්ගේ තීරුබදු, “දිට්වා” සුළි කුණාටුව සහ ඇමෙරිකාව හා ඊශ්‍රායලය ඉරානයට එරෙහිව කරන යුද්ධයත් සමඟ ඇති වූ බලශක්ති අර්බුදය යනාදී වශයෙන් ශ්‍රී ලංකාවට එක පිට එක කම්පනයන්ට මුහුණ දීමට සිදුවිය. නිදහසින් පසු ඇති වූ දරුණුතම ආර්ථික අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒමට රට උත්සාහ කරමින් සිටින පසුබිමක වුවද, මෙවැනි කම්පනයන් කළමනාකරණය කිරීම කිසිසේත්ම පහසු කාර්යයක් නොවේ. එයින්, වරකට මාස ගණනාවක් පුරාවට රජය හුදෙක් ගැටලුවලට ප්‍රතිචාර දැක්වීම්වලට පමණක් සීමා වූ තත්ත්වයකට ඇද දමා ඇත.

මෙම පසුබිම තුළ, ආණ්ඩුවක දේශපාලන ආයු කාලය සැලකූ විට වසර හතරක් යනු දිගු කාලයකි. ජාතික ප්‍රතිපත්ති, ගෝලීය මූල්‍ය අවශ්‍යතාවයන්ගේ ප්‍රමුඛතාවලට සිර කරන තවත් ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ (IMF) වැඩසටහනක් වෙත ගියහොත් එයින් රජයේ ඉරණම මුළුමනින්ම තීරණය වනු ඇත. තවද, හුදෙක් IMF වැඩසටහනකින් ඉවත් වීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවනු ඇත. IMF වැඩසටහන යටතේ සම්මත කරගත් බොහෝ නීති සහ ප්‍රතිපත්ති මගින් වසර ගණනාවක් තිස්සේ සිදුවූ හානිය සමාලෝචනය කළ යුතුව ඇත. මහ බැංකු පනත, රාජ්‍ය මූල්‍ය කළමනාකරණ පනත සහ තවත් එවැනි නීති රැසක් අවලංගු කිරීමට හෝ සංශෝධනය කිරීමට සිදුවනු ඇත.

වෙළෙඳ ලිහිල්කරණයෙන් යුත් අපනයන මූලික ආර්ථිකයක් පිළිබඳ යල්පැන ගිය ප්‍රතිපත්ති මේ වන විට ඉතිහාසයේ කුණු කූඩයට ඇද වැටෙමින් තිබේ; ට්‍රම්ප්ගේ තීරුබදු වලින් පැහැදිලි වන පරිදි ලෝක වෙළෙඳ සංවිධානය ද දැන් මියගොස් ඇත. යටිතල පහසුකම්වලින් ශක්තිමත් වූ සංචාරක කර්මාන්තයට ස්ථාවර විදේශ ආදායමක් ගලා ඒම සහතික කළ හැකිය යන මතවාද, ගෝලීය වසංගතයේ අත්දැකීම් සහ මෑතකාලීන ජාත්‍යන්තර ප්‍රවාහන බිඳවැටීම් සමඟ දැන් සුනුවිසුනු වී ගොස් ඇත.

අපගේ ආයතන, ආර්ථිකය සහ සමාජය වෙනුවෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම නවමු දැක්මක් හැර අන් විකල්පයක් නොමැත. රජයට පමණක් තනිවම මෙය කළ නොහැකි අතර, ඒ සඳහා පුළුල් ජාතික කතිකාවක් සහ සාකච්ඡාවක් පමණක් නොව, සමාජ බලමුලු ගැන්වීමක් ද අවශ්‍ය වනු ඇත.

අපි දැන් ගමන් කරමින් සිටින්නේ මින් පෙර කිසිදා අත්නොදුටු අන්දමේ ආර්ථික වටපිටාවක් තුළය. සංවර්ධන මූල්‍යකරණය සහ ජාත්‍යන්තර ආයෝජකයින් හරහා ආර්ථික වර්ධනය ළඟා කර ගැනීමේ සූත්‍රය, මේ වන විට කිසිදු හරයක් නොමැති හුදු කතාවකට පමණක් සීමා වී ඇත. අපගේ ස්වභාවික සම්පත් වේවා, නැතහොත් දේශීය මූල්‍ය සම්පත් වේවා, අපගේ දේශීය සම්පත්, නිෂ්පාදනය, රැකියා උත්පාදනය සහ අපේ ජනතාවගේ සුබසාධනය උදෙසා යොදා ගන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව සිතීමට අපට දැන් බල කෙරී ඇත. නිසැකවම, විදේශ ආදායම් උපයා ගත හැකි සෑම මාර්ගයක්ම අනුගමනය කළ යුතුය. නමුත් එය අර්ථවත් සහ තිරසාර වනු ඇත්තේ, එලෙස උපයන විදේශ විනිමය සුඛෝපභෝගී හෝ ඵලදායී නොවන ආනයන සඳහා නාස්ති නොකළහොත් පමණි; ඒ අනුව, ආනයන සඳහා අප මුදල් වැය කරන්නේ කෙසේද යන්න ප්‍රමුඛතාගත කළ යුතුය.

අතීතයෙන් පාඩම් උකහා ගන්නා අතරතුරම, මෙම තීරණාත්මක සන්ධිස්ථානයේදී අපේ රට සංවර්ධනය කිරීම සඳහා අපට නව ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලද ආයතන අවශ්‍ය වේ. මහ බැංකුවට සංවර්ධනාත්මක කාර්යභාරයක් ඉටු කිරීමට සිදුවනු ඇත. විසිඑක්වන සියවසට ඔබින සංවර්ධන බැංකුවක් අත්‍යවශ්‍ය වේ. බිඳවැටෙමින් පවතින ගෝලීය ආර්ථිකයක් හමුවේ කාර්මික සහ වෙළෙඳ ප්‍රතිපත්ති අත්‍යවශ්‍ය කරුණක් බවට පත්ව ඇත. රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ඇතුළු රාජ්‍ය ආයතන අපගේ සමකාලීන අවශ්‍යතාවලට සරිලන පරිදි ප්‍රතිසංස්කරණය කර යාවත්කාලීන කළ යුතු අතර, ඒවා කිසිසේත්ම පෞද්ගලීකරණය කර සූරාකන මූල්‍යකරුවන්ගේ (extractive financiers) හිතුමනාපයට අත්හැර නොදැමිය යුතුය. සුරක්ෂිත ආහාර පද්ධතියක් තහවුරු කිරීම සඳහා කෘෂිකාර්මික පරිවර්තනයක් අත්‍යවශ්‍ය වේ. නව පරම්පරාවක සමුපකාර ක්‍රමයක් හරහා සමාජය බලමුලු ගැන්වීම මීට ඉදිරි මාවතක් විය හැකිය.

දශකයක් පුරා පැවති අර්බුදයෙන් බැට කෑ ජනතාවට සහන සැලසීමට සහ ඔවුන්ගේ ජීවනෝපායන් යළි නඟා සිටුවීමට ද ඇතුළුව, සමානාත්මතාවයෙන් යුත් ආර්ථික වර්ධනයක් ළඟා කර ගැනීම උදෙසා එවැනි සමාජ බලමුලු ගැන්වීමක් සහ රාජ්‍ය ආයතන අතර මනා සම්බන්ධීකරණයක් අත්‍යවශ්‍ය වනු ඇත. දැනට 1 ශ්‍රේණියේ සිට 5 ශ්‍රේණිය දක්වා සියලුම දරුවන්ට ලබා දෙන පාසල් ආහාර වැඩසටහන සඳහා වන අයවැය ප්‍රතිපාදන සියලුම පාසල් දරුවන් ආවරණය වන පරිදි පුළුල් කළ යුතු අතර, සහල් මිලෙහි අස්ථාවරත්වයට මෙන්ම මන්දපෝෂණයට ද පිළියම් යෙදීම සඳහා සැමදෙනාමට සහල් සහනාධාරයක් ලබාදීම කෙරෙහි සලකා බැලිය යුතුය.

පෙදරේරුවන් (මේසන්වරුන්) සහ දෛනික වැටුප් ලබන කම්කරුවන් සඳහා ජීවනෝපායන්හි ගුණාකාර වර්ධනයක් (multiplier effect) ඇති කරන, එමෙන්ම වඩු කර්මාන්තය, උළු නිෂ්පාදනය, ලෝහ වැඩ ආදියට සම්බන්ධ කර්මාන්ත සහ රැකියා සඳහා පසුපෙළ සබැඳියාවන් (backward linkages) නිර්මාණය කරන ශක්තිමත් නිවාස යෝජනා ක්‍රමයක් ආර්ථික වර්ධනය උදෙසා සලකා බැලිය හැකිය. බාහිර පාර්ශ්වයන්ගෙන් අල්ප වශයෙන් පමණක් යමක් බලාපොරොත්තු විය හැකි ලෝකයක් තුළ, රජය විසින් ආයෝජනයන්හි පෙරමුණ ගන්නා සහ එම ක්‍රියාවලිය හරහා දේශීය පෞද්ගලික ආයෝජන ද ඊට දායක කර ගන්නා වූ මෙවැනි ආර්ථික ප්‍රවේශයක් යනු යුගයේ අවශ්‍යතාවයයි.

ජාතික ජන බලවේගයට (NPP) රටේ ඉතිහාසයේ වෙනත් කිසිදු ආණ්ඩුවකට නොලැබුණු ආකාරයේ අතිවිශාල ජනවරමක් හිමිව ඇත. අභියෝගාත්මක ගෝලීය තණතීරුවක් (pitch) මත, රජය පසුගිය වසර දෙක තුළ ඉතා ප්‍රවේශම්සහගත පළමු ඉනිමක් ක්‍රීඩා කර තිබේ. එහි දෙවන ඉනිම එලෙසම විය නොහැකි අතර, බිඳවැටෙමින් පවතින නව ලිබරල්වාදී පර්යාය විසින් පනවා ඇති සීමාවන්ගෙන් බොහෝ ඔබ්බට යමින්, රාජ්‍යය සහ සමාජය බලමුලු ගැන්වීම සඳහා අවශ්‍ය දේශපාලන අධිෂ්ඨානය ඔවුන් විසින් ගොඩනඟා ගත යුතුව ඇත.

The post ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලෙන් ඉදිරියට.. appeared first on විවරණ.

මුලින්ම මෙම විරෝධතාවයට නායකත්වය දීමට සංවිධානයක් කලින් ම බිහි විය. එය හැඳින්වූයේ කැරපොතු ජනතා පක්ෂය නමිනි. පාලක භාරතීය ජනතා පක්ෂයේ නමට (බීජේපී) බෙහෙවින් සමාන නමක් ඇති සීජේ පී නමින් හැඳින් වූ මෙම ව්‍යාපාරයට නායකත්වය දුන්නේ කලින් ආම් ආද්මි පක්ෂයේ ක්‍රියාකාරිකයෙතු වූ අභිජිත් දිප්කේ ය. එක්සත් ජනපදයේ විශ්වවිද්‍යාලයක ජනමාධ්‍යවේදී පශ්චාත් උපාධියක් හදාරමින් සිටි ඔහු කැරපොතු ජනතා පක්ෂය යනුයෙන් සමාජ මාධ්‍ය යේ වෙබ් පිටුවක් විවෘත කෙළේ උපහාසයට පළ කිරීමට සහ ඉන්දියානු ජන සමාජයේ ප්‍රභු තන්ත්‍රයට සිය විරෝධය පළකිරීමට ය.  විරැකියාවෙන් පෙළෙන ලක්ෂ සංඛ්‍යාත තරුණ තරුණියන්ගේ කෝපය පළ කිරීමට අවස්ථාවක් කර ගැනිමට ය. කැරපොතු වෙබ් පිටුව ආරම්භ කිරීමත් සමග එය ලැව් ගින්නක් සේ පැතිරණ.සාමාජික සංඛ්‍යාව දින කීපයක් ඇතුළත කෝටි ගණනක් ඉක්මවීය. කැරපොතු නම ඉන්දියානු සමාජයට එල්ල කළ ප්‍රබල තියුණු විවේචනයක් විය.  

ඉන්දියාවේ රැකියා විරහිත උපාධිධාරීන් කැරපොත්තන් වැනියැයි පළමු වරට ප්‍රකාශ කෙළේ එරට අගවිනිසුරුවරයාය. මෙම ප්‍රකාශය කෝටි සංඛ්‍යාත තැරුණ තරුණියන්ගේ කෝපයටත් පිලිකුළටත් ලක් වු බව දුටු අගවිනිසුරුවරයා තමා ඉන් තරුණ ජනයා අවමානයට හෝ අපහාසයට පත් කිරීමට අදහස් නොකළ බව පැසුවත් ඉන්දියාව පුරාම තරුණ ජනතාව එය අභියෝගයක් සේ හඳුනාගත්හ. භාරතීය ජනතා පක්ෂයේ පාලනය  යටතේ වේගවත් ආර්ථික වර්ධනයතට පිවිස සිටින ඉන්දියාව වරප්‍රසාදිත අතලොස්සකගේ පාරාදියක් බව ඔවුන්ට නැවත පැහැදිලි කිරීමට අවශ්‍ය වූයේ නැත. අලුතින් ඇති වූ අභිවර්ධනයට හිමිකම් කීවේ ආර්ථිකය සහ දේශපාලනය හැසිර වූ වරප්‍රසාදිත පංතියයි. කුල ක්‍රමය අනුව දැඩි බෙදීමකට සහ වෙනස් කිරීමටකට ලක්ව සිටින ඉන්දියාවේ එය සැබැවින්ම කුල ක්‍රමයේ ආධිපත්‍යය ප්‍රකාශ කිරීමක් ද විය.

 දරිද්‍රතාවයෙන් මිදිමට සහ යහපත් ජීවන තත්වයකට ඇති එකම දොරටුව වන උසස් අධ්‍යාපනය හිමාලය කන්දටත් වඩා උස කඩොල්ලක් විය. විභාග ක්‍රමයේ පවතින දූෂණ සහ වංචා නිසා සාමාන්‍ය කෙනෙකුට ඉන් ගොඩවීමට ඇති අවස්ථා ඉතාමත් සීමිතය.  ඉහතින් සඳහන් කළ යෝග්‍යතා සහ ප්‍රවේශ විභාගයේ දුෂණ හෙලිවීම තරුණ ජනයාගේ රතු ඉර පැනීමකි. බලාපොරොත්තු කඩ වූ තරුණ තරුණියන් ගණනාවක් සිය දිවි නසා ගත්හ. කැරපොතු කතාව ලැව්ගින්නක් වූයේ එම නිසාය.

කෝපයටත් බලාපොරෙත්තු කඩවීමටත් ලකව සිටි තරුණ ශිෂ්‍ය ජනතාව නවදිල්ලියේ ජන්තා මන්තාර් නමින් හැඳින්වෙන පිට්ටනියට එක් රොක් වූයේ එකම ඉල්ලිමක් වටාය. ඒ භාරතීය ජනතා පක්ෂයේ අධ්‍යාපන ඇමති ධර්මේන්ද්‍ර ප්‍රධාන් තනතුරෙන් ඉල්ලා අස්විය යුතුය යන්න ය. ඒ වන විටත් විභාගයට මුහුණ දී සිටි ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් කීප දෙනෙකුම බලාපොරොත්තු කඩවීම නිසා සිය දිවි නසා ගත් බවද වාර්තා විය. ලෝක් සභාවේ බලය තහවුරු කර ගෙන ප්‍රාන්ත රාජ්‍ය ගණනාවක් අලුතින් දිනා ගත් භාරතීය ජනතා පක්ෂයට මෙම විරෝධය සාමාන්‍යයයෙන් දිල්ලියේ ජන්තාර් මන්තාර් හි පැවැත්වෙන විරෝධයකට වඩා වෙනස් දෙයක් වූයේ නැත. එහෙත් මීට වසර ගණනාවකට පෙර ජන්තාර් මන්තාර් හි පැවති ගොව්ජන විරෝධය සිහිපත් කරමින් ඉන්දියාවේ දස දෙසින් තරුණ තරුණියන් විරෝධයට එක්වීමට පැමිණ එහි කඳවුරු බැද ගැනීම මහා පෙරළියක ආරම්භයක් වියහැකි බවට අනතුරු හැඟවීමක් විය. විපක්ෂයේ කොංග්‍රස් පක්ෂය ඇතුළත් සම්ප්‍රදායික දේශපාලන පක්ෂ ද ඊට සහාය පළ කළහ. තත්වය පාලනයෙන් ගිලිහෙන බව දුටු භාරතීය ජනතා පක්ෂයේ රජය සුපුරුදු ආකාරයට ප්‍රචණ්ඩත්වය යොදා උද්ඝෝෂකයින් පලවා හැරීමට උත්සාහ කෙළේය. සාමකාමී උද්ඝෝෂණයක යෙදුණ තරුණ තරුණියන් කුරිරු පොලිස් ප්‍රහාරටට ලක්වන ආකාරය සමාජ ජනමාධ්‍යයේ පළ වීම සමස්ත ජනතාවම කුපිත කරවන්නක් විය.

මෙහිදී නැවත වරක් අධිකරණය ක්‍රියාත්මක වූයේ සුපුරුදු දරදඬු ආකාරයෙනි. මෙම තත්වයට මැදිහත් වන ලෙස නීතිඥයින් අධිකරණයෙන් කළ ඉල්ලීම (Suo Motto ) ප්‍රතික්ෂේප වූයේ පොලිස් පහරදීම් ගැන කාලය මිඩංගු කිරීමට වඩා ප්‍රයෝජනවත් වැඩ අධිකරණයට ඇති බව පවසමිනි.සාමාන්‍යෙයන්මෙවැනි සිද්ධියක දී අධිකරණය ස්වේච්ඡාවෙන් මැදිහත් වන නමුත් මෙම ප්‍රකාශය නැවත වරක් සිහිපත් කෙළේ කැරපොතු කතාවය. කෙසේ වුවත් මහජන විරෝධය හමුවේ අධ්‍යාපන ඇමති ප්‍රධාන්  සිය තනතුරෙන් ඉල්ලා අස්වීම නිසා ජන්තාර් මන්තාර් උද්ඝෝෂණය අවසන් විය. ප්‍රසිද්ධ විභාග පැවැත්වීමේ දී වඩාත් විවෘත පැහැදිලි වැඩ පිළිවෙළක් ඉදිරිපත් කිරීමට අගමැති මෝඩි පොරොන්දුවීම එක්තරා ජයග්‍රහණයකි.

එහෙත් පැහැදිලිවම තාවකාලික විසඳුමක් වූ මෙය සෙසු ආසියානු රටවල මෙන්ම ඉන්දියාවේ ද වර්ධනය වෙමින් පවතින සමාජ ආර්ථික මෙන්ම දේශපාලන අර්භුදයට විසඳුමක් ද?

වෛද්‍ය විද්‍යාලවලට පිවිසීම සඳහා වූ විභාගයේ ප්‍රශ්න පත්‍ර කලින් පිටවීම හා තරුණයන් කෙරේ සමාජය අවඥාවෙන් බැලීම නිසා හට ගත් මෙම විරෝධය සමස්ත සමාජ ක්‍රමයේ ම පවතින වංචා දූෂණ, සහ වෙනස් කොට සැලකීම් ඉන්දියාවේ පවතින දේපාලන ක්‍රමයට එරෙහි මහජන නැගිටීමකි 2011දී ගොවි නායක අනා හසාරේ නවදිල්ලියට කෝටි සංඛ්‍යාත ජනතාවක් එක්රැස් තෙළේද සුළු ගොවීන් ගේ ණය බරින් නිදහස්වීම සහ තම නිෂ්පාදනවලට සාධාරණ මිලක් ලබා ගැනීමට ය. එම උද්ඝෝෂණය ජයග්‍රහණ කීපයක් අත් කර ගැනීමෙන් අවසන් වුවද සුළු ගොවීන්ගේ තත්වයේ වෙනසක් දක්නට ලැබුණේ නැත. එම ව්‍යාපාරයේම ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ආම් ආද්මි නමින් දේශපාලන ව්‍යපාරයක් ද ආරම්භ විය. නව දේශපාලන නායකත්වයකින් යුත් ඔවුන්ට පිට පිට අවස්ථා දෙකකදීම නව දිල්ලි ප්‍රාන්තයේ බලය දිනා ගත හැකි වුවද මේ වන විට එයද අභාවයට ගොසිනි. එමනිසා කැරපොතු ජනතා පක්ෂයේ ඉදිරිය ගැන අනාවැකි කීම තරමක අවදානමකින් යුත් පියවරකි. එහෙත් අමතක නොකළ හැකි වැදගත්ම කාරණය වන්නේ විශේෂයෙන්ම නව පරපුරේ දේශපාලන අවශ්‍යතා සහ ක්‍රියා මාර්ග සම්ප්‍රදායික දේශපාලන පක්ෂවලට ග්‍රහණය නොවීමය. කෙටියෙන් පවතින අධිකරණය ඇතුළු සියලු ව්‍යුහයන් ට මෙම පරපුර තේරුම් ගැනිමට හැකියාවක් හෝ අවශ්‍යතාවයක් නැත. ඒ අනුව මෙම පරපුර කැරපොත්තන් සේ සැලකීම අහම්භයෙන් සිදු වුවක් නොවේ. කුරපොතු ව්‍යාපාරයෙන් නායකයෙකු ප්‍රකාශ කළ ආකාරයට ජරාජීර්ණ වූ සමාජයකින් බිහි වන්නේ කැරපොත්තන් විනා අන් දෙයක් නොවේ.

නූතනත්වයෙන් දිලිසෙන, ඉන්දියාවම ආවරණය වන ආකාරයට මං තීරු ගණනාවකින් යුත් මංමාවත් ඉදි වුවද, ලොව ප්‍රධාන පෙළේ නිෂ්පාදන සමාගම් ඉන්දියාව ආකර්ෂණීය ආයෝජන මධ්‍යස්ථානයක් කර ගෙන ඇති අතර ඒ සියල්ල මහා ව්‍යාපාරිකයන්ගේ බැංකු ගිණුම් තර කිරීමට සමත් වුවද සාධාරණ සමානාත්මතා සමාජයන් ගොඩ නැගීමට හේතු වී නැත. අලුත්ම වාර්තා අනුව ඉන්දියාව දැනට බිලියනපතීන් 229ක ගේ නිවහනකි. වැඩි වැඩියෙන් ධනය නිපදවා අත්පත් කර ගැනීම අරමුණු කර ගත් මෙම සුවිශාල ධනපතියන් විනාශ කරන පරිසර පද්ධතියෙන් බැට කන්නේ ද සාමාන්‍ය ජනතාවය. බීමට පිරිසිඳු ජල බිඳක් නැති ඔවුන් නිතර නිතර නියඟයටත් ගංවතුරටත් ලක් වේ. දැවැන්ත නිෂ්පාදන සමාගම් බිහි වුවද නාගරික විරැකියාව සියයට 19 වැනි ඉහළ මට්ටමක පවතී. විරුකියාවෙන් පෙළෙන බොහෝ දෙනා ඉහළම අධ්‍යාපන සුදුසුකම් ලබා ඇති අයයි.කෙතරම් දුෂ්කරතා මැද උසස් අධ්‍යාපනයක් ලබා ගත් නමුත් සුදුසු රැකියාවක් ලබා ගැනීම විය සිදුරකින් එළිය බැලීමටත් වඩා දුෂ්කරය. තරුණ තරුණියන් අතර සිය දිවි නසා ගැනීම් ඉහළ මට්ටමක පවතින්නේ එම නිසාය.

ඒ අනුව පසුගිය සතියේ නව දිල්ලියේ ජන්තාර් මන්තාර් හි අවසන් වූ කැරපොතු අරගලය ඉන්දියාවත් සමස්ත කලාපයත් වෙළා ගෙන ඇති සමාජ ආර්ථික අර්බූදයේ ප්‍රකාශනයක් පමණි. පවතින තත්වය මත නුදුරු අනාගතයේ දී තවත් මෙවැනි අරගල නැවත නැවතත් පැන නැගීමට බෙහෙවින් ඉඩ ඇත. ධනය නිපදවීම ජාතික සංවර්ධනයේ දර්ශකයක් සේ සලකන සමාජයක ඊට වෙනස් දෙයක් විය නොහැකිය. සමානාත්මතවය සහ සාධාරණත්වය නොසලකා වැඩියෙන්ම ධනය නිපදවීම සහ ඒකරාශි කර ගැනීම අරමුණු කර ගත් සමාජ දැක්මත් ඇති සමාජයක් බිහි කරන්නේ වරක් අරුන්දතී රෝයි පැවසූ ආකාරයට හොල්මන් ධනවාදයකි. මෙම හොල්මන් ධනවාදයෙන් විමුක්තිය ලැබීම යුගයේ බලවත්ම අභියෝගයයි.

කැරපොතු ජනතා අරගලය අර්ථවත් වන්නේ දූෂණ වංචාවලින් තොර විභාග ක්‍රමයක් හඳන්වා දීමට මෝදිගේ රජය ලෝක් සභාවට ගෙන එන එන අණ පනත් නිසාම නොවේ. නිවැරදි නායකත්වයක් සහ කැපවීමකින් යුත් ජනතා ව්‍යාපාරයකට දිනා ගැනීමට ලොවක් ඇති බව පෙන්වා දීමෙනි.   

The post හොල්මන් ධනවාදයෙන් කැළඹෙණ ඉන්දියාව අවදි කළ කැරපොතු අරගලය.. appeared first on විවරණ.

ව්‍යවස්ථාදායකය විසින් සම්පාදනය කරන්නා වූ නීති කඩකරන්නන් අත් අඩංගුවට ගෙන අධිකරණය ඉදිරියට පැමිණවීම පොලිසියේ රාජකාරියයි. පොලිසිය අත්අඩංගුවට ගත යුත්තේ නීති කඩකර තිබේදැයි කරන්නා වූ දීර්ඝ විමර්ශනයකින් අනතුරුවයි. ඉන්පසු එසේ කිසියම් පුද්ගලයෙක් නීති විරෝධී, සමාජ විරෝධී කටයුතු කර තිබෙන්නේනම් පොලිසිය අධිකරණය ඉදිරියේ එය ඔප්පු කළ යුතුයි. එසේ ඔප්පු වුවහොත් ඔහු හෝ ඇය “පුනරුත්ථාපනය” කොට යහපත් පුරවැසියෙක් ලෙසින් නැවත සමාජගත කිරීම හෝ මරණ දණ්ඩනය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ වගකීම අධිකරණය විසින් බන්ධනාගාරයට  පවරනවා.

මේ තමයි ධනපති සමාජ ක්‍රමයක නීති විරෝධීයැයි, සමාජ විරෝධීයැයි කියනු ලබන පුරවැසියන් සඳහා රජයක්, ආණ්ඩුවක් අනුගමනය කළයුතු නීතිමය ආකාරය කියලා සඳහන් වෙන්නේ. නමුත් අපගේ බන්ධනාගාර තුළින් එළියට එන 80 % ක් පමණ සංවිධනාත්මක අපරාධකරුවන්ගේ ජාලයේ සාමාජිකයෙක් වෙලා තමයි එන්නේ. එසේනම්  පුනරුත්ථාපනය කියන කාරණාව සිදුනොවන්නේ ඇයි?

සිරගෙදර ඉහළ පෙළේ නිලධාරීන්ගේ විවිධ කටයුතු සඳහා සිරකරුවන් හෝ සිරකාරියන් යොදවා ගන්නා බවට පසුගිය කාලයේ චෝදනා නැගුණා. එවගේම ආණ්ඩුවක ඕනෑ එපාකම් වෙනුවෙන්ද සිරකරුවන්, සිරකාරියන් යොදා ගන්නා ලේවැකි ඉතිහාසයක්ද ලංකාවේ තිබෙනවා. එසේ තමන්ගේ දේශපාලන බල උවමනාවෙන් වෙනුවෙන් සිරකරුවන් පාවිච්චි කළත් වෙනත් ආණ්ඩුවක් යටතේ ඒවා හෙළා දැක කතා කිරීමේ ලැජ්ජා නැති දේශපාලකයන්ගෙන්ද අපට අඩුවක් නැහැ. දේශපාලකයන්ද මැරිලා උපන්නා සේ මෙසේ කියන්නේ ඒවා ප්‍රශ්න කිරීමකින් තොරව පිළිගන්නා මාධ්‍යකාරයන් හා ජනතාවක් සිටිනා බව දන්නා නිසයි.

මෙහි හොඳම විහිළුව සපයා තිබුණේ වර්තමාන එක්සත් ජාතික පක්ෂ සභාපති වජිර අබේවර්ධන. යූ ටියුබ් නාලිකාවක් එක්ක කරන්නා වූ සාකච්ඡාවකදී ඔහු ඉතා දැඩිව කියා සිටින්නේ සිරකරුවන් මරා දැමීම ජාත්‍යන්තර ප්‍රඥප්තීන් පවා උල්ලංඝනය කරන බලවත් වරදක් කියලා. මෙහෙම කියද්දී රනිල් වික්‍රමසිංහ එජාප නායකයා එතැන නොසිටියේ වජිර අබේවර්ධනගේ පෙර වාසනාවකට වෙන්නැති කියලා මට හිතුනා.

මොකද 1983 එජාප ජේආර්ගේ ආණ්ඩුවෙන් තමයි පළමු වරට හිරගෙයක් තුළ දී සිරකරුවන් සමූළ ඝාතනයක් කළේ. ඒක කළේ ඉතාමත් සැළසුම් සහගත ලෙස දින දෙකකදී. එදා වජිර අබේවර්ධනත්, රනිල් වික්‍රමසිංහත් ඒ ආණ්ඩුවේ මැති ඇමතිවරු. 83 ජූලි 25 වෙනිදා දෙමළ සිරකරුවන් 35 ක් හා ජූලි 27 දෙමළ සිරකරුවන් 18 දෙනෙක් වශයෙන් සිරකරුවන් 53 දෙනෙක් දෑස් උගුල්ලා දසවද දී මරා දැමුවා. එතැනින් නොනැවතී දකුණේ දෙමළ මහා සංහාරයක් කළා. යුක්තිය නොලැබූ ඒ දෙමළ මහා සංහාරයේ කුප්‍රකට ”කළු ජූලියට”  මේ ජූලි 25 වැනිදාට වසර 43 ක් වෙනවා.

83 දී කොළඹ වැලිකඩ බන්ධානාගාරය තුළදී මරාදැමූ සිරකරුවන්ගේ ඝාතනය ගැන ගවේශනාත්මක වාර්තාවක් ඉදිරිපත් කළ මාධ්‍යවේදී නන්දන වීරරත්නගේ ”කළු ජූලියේ දින 07 ක්” කෘතියේ එක් තැනක මෙසේ සඳහන් වෙනවා.

‘‘..මරා දමන ලද දෙමළ සිරකරුවන් භාරව සිටි ප්‍රධාන ජේලර් රොජර් ජයසේකර කැළණියේ ගෝණවල පදිංචිකරුවෙක්. එයාල පරම්පරාගත යූඇන්පී කාරයෝ. රොජර් ජයසේකරට ගෝණවල සුනිල්, රනිල් වික්‍රමසිංහ, හිටපු හමුදාපති මේජර් ජෙනරාල් බ්‍රිගේඩියර් තිස්ස වීරතුංග එක්ක ළග සම්බන්දකම් තිබුණා. 25 දවාලේ රොජර් අපට කිව්වා නිල ඇඳුම් ගලවලා සරොම් ඇඳගෙන දර අංශයෙන් අලවංගුත් අරගෙන වැඩකට යන්න ලෑස්ති වෙන්න කියලා. ඊට පස්සේ බන්ධනාගාරයේ රියකට අපිව නංවාගෙන ගිහින් පුංචි බොරැල්ලේ තිබුණ “රෝයල් වයින් ස්ටෝස්” එක ඉදිරිපිට නැවැත්තුවා. ඒක දෙමළ ජාතිකයෙක්ට අයිති එකක්.

අපි වයින් ස්ටෝස් එකේ දොරවල් කඩල අපට ඇතිවෙන්න බෝතල් ගත්ත. ඒවත් අරගෙන එද්දී හිරගෙදර ගේට්ටුව ළගදී වනාතේ කොල්ලෝ ලොකු කසිප්පු බූලි දෙකකුත් ගෙනත් දුන්නා. සමහරවිට රොජර් ජයසේකර කලින් ඒවා ගේන්න කියල තියෙන්න ඇති. අපි මේවාත් අරගෙන රොජර්ගේ ප්‍රධාන ජේලර් නිල කාමරයට ගියා. කාමරය ළඟ හිරකාරයෝ 40 ක් විතර හිටියා. ඒ අයට කසිප්පු දීලා අපි වයින් ස්ටෝස් එකෙන් ගෙනාපු අරක්කු බිව්වා. ඊට පස්සේ අපි ලොන්ඩ්‍රිපාටිය පැත්තට ගියා. එතැනදී හිරකාරයෝ එතැන තිබුණ රෙදිවලින් අපේ අත් ගැට ගහලා අපි ළග තිබුණ හිරකූඩුවල යතුරු ගත්තා.

ඒවා ඔක්කොම රොජර් ජයසේකර‍ කල්වේලා ඇතිව හිරකාරයන්ට දීපු උපදෙස් අනුවයි කෙරුණේ. අපේ අත් කම්බිලිවලින් (හිරගෙදර රෙදි) ගැට ගැහුව. ඇසුත් බැන්දා. හිරකාරයෝ ‘වැඩේට’ ගියාට පස්සේ පැය භාගකින් විතර ඒ ගැට ගහපුව අපිම ලිහා ගත්තා.”වැඩේට” යන්න ඔවුන් කුස්සි පාටියෙන් මන්නා, පිහි, දර අංශයෙන් යකඩ ඉණි, පොරෝ ගත්තා. මේ වෙද්දී වැඩ අංශයේ වැඩ ඉවරවෙලා එමින් සිටිය හිරකාරයොත් අර කසිප්පු බීපු හතලිහට එකතුවුණා. අවසාන වෙද්දී හිරකාරයෝ 1000 ක් 1200 ක් විතර “වැඩේට” එකතුවුණා. මේ හිරකාරයෝ මෙහෙයුවේ මිනී මැරුමකට ජීවිතාන්තය දක්වා හිරදඬුවම් ලබපු තංගල්ලේ ගුණපාල කියල කෙනෙක්.

මරන්න එපා කියලා කුට්ටමනී පවා වැන්දා. ඒත් ජෙගන් කියන සිරකරුවාට පොරෝවලින් ගහද්දී ඒවා එහාට මෙහාට විසිවෙන්න ගැහුවා. හතර දෙනෙක් එක්ක එක පාරට ගහ ගනිද්දී එක හිර කාරයෙක් උඩක ඉදලා කර උඩට පැන්නාම ජෙගන් බිම වැටුණා. බිම වැටුණු ජෙගන්ගේ පපුව මැද්දට යකඩ ඉන්නකින් ඇන්නාම ලේපාරක් උඩට විද්දා. කෙන්ට්පාම්වල හිටපු සිංහරාසා පියතුමාගේ හා කොටින්ගේ පණිවුඩ දෙපැත්තට ගෙනියපු අවුරුදු 16 ක විතර කොල්ලෙක් මේ දෙමළ සිරකරුවන් අතරේ හිටියා. ඔහු මරණවාට බොහෝ දෙනෙක් විරුද්ධ වුණා. ඒත්  සාක්කිකාරයෙක් ඉතුරු කරන්න හොඳ නැහැ කියලා එයත් මරලා දැම්මා.

මරණ, මරණ හිරකාරයාගේ සිරුර හිරගෙදරට ඇතුල් වෙනකොටම තිබෙන පොඩි පිට්ටනිය වගේ තැනට ගෙනත් දැම්මා. සමහර බොඩිවල ඇස් ගලවලා. ජෙගන් හා කුට්ටමනී වගේ අයගේ පුරුෂ ලිංගය කපලා කටේ ඔබලා තිබුණේ..”

ආනන්ද සායක්කාර නැමැති 72 හැවිරිදි විශ්‍රාමික ජේලර්වරයාගේ ඉහත ප්‍රකාශය වීඩියෝ සාකච්ඡා ලෙස තමා සතුව තිබෙණ බවද නන්දන වීරරත්න මාධ්‍යවේදියා වැඩි දුරටත් කියා සිටිනවා.

මේ ඝාතනයන්ගෙන් පසු සිංහල සිරකරුවන් සිරගෙය කඩාගෙන පළායෑම නතර කිරීමට හා තත්වය පාලනය කිරීමට ආණ්ඩුව ජූලි 27 වෙනිදා තීන්දු කර තිබුණා. ඒ සඳහා නායකත්වය ගත් කමාන්ඩෝ බලකායේ නායක ලුතිනන් කර්නල් සුනිල් පීරිස්ගේ ප්‍රකාශයක්ද නන්දන වීරරත්න මාධ්‍යවේදියා ප්‍රකාශයට පත්කොට තිබෙනවා. මේ එයින් උපුටා ගත් කොටසක්.

“..අප අපරාද සිදුවෙමින් තිබූ ‘චැපල් අංශය’ ඉදිරියේ තිබූ ටෙනිස් පිටියක් තරම් භූමියේ මිරිස් ගලක තලා දැමූ, මිරිස් මෙන් කපා කොටා විනාසකර තිබූ දෙමළ සිරකරුවන්ගේ සිරුරු 20 ක් පමණ තැන තැන විසිරී තිබුණා. අප ආවේ ඔවුන්ගේ සහයට යැයි සිතූ සිංහල සිරකරුවන් ජයවේවා, ජයවේවා කියා කෑගසන්නට පටන් ගත්තා.බන්ධනාගාර වහල උඩ සිටි එක් සිංහල සිරකරුවෙකු මහ හඬින් කෑ ගසා මට කතාකළා. ‘සර් කොහොමද අපේ වැඩ’. මම ඒදෙස බලද්දී මට කෑ ගැසූ සිරකරුවා එක් අතකින් කෙස්වැටියෙන් එල්ලා ගත් මිනිස් හිසක් හා අනෙක් අතින් ආයුදයක් ගෙන සිටියා. මම වහාම මගේ අතේ තිබූ කැරලි මර්දනයට යොදා ගන්නා තුවක්කුවේ රබර් උණ්ඩයකින් ඔහුට වෙඩි තැබුවා. ඔහු මට දැකපුරුදු කෙනෙක් බව මතකය නැගුණා. පසුව දැනගත් පරිදි ඔහු අර ගුවන් යානයක් පැහැරගත් සේපාල ඒකනායක.

මම එහි ඇතුළුවන විට දුටු මුල්ම බිහිසුණු සිදුවීම වූයේ සිංහල සිරකරුවන් සමූහයක් දෙමළ සිරකරුවෙකුගේ හිස යකඩ කූරු අතරින් කඩා එළියට ගැනීමයි..”

මෙවැනි අපරාධයක් 83 දී තමන්ගේ ආණ්ඩුව කළ බව වජිර අබේවර්ධන පුංචි බබා මේ දක්වා දන්නේ නැත. ඒත් සිරකරුවන් ආරක්ෂා කළයුතුයැයි ජාත්‍යන්තර නීතිපවා තිබෙන බව වජිර බබාට හදිසියේම මතක්වී ඇත. අපරාධයන් පිළිබඳ සාක්කි තිබුණත් වජිර බබාලා මෙන්ම ‘පලා බබාලාද’ අපරාධකරුවන්ට දඬුවම් කරන්නේද නැත. මන්ද ඝාතනය කළේ “දෙමළ ත්‍රස්තවාදීන්” නිසා.

1997 දී කළුතර බන්ධනාගාරයේ දෙමළ දේශපාලන සිරකරුවන්ට කළ පහර දීමකින් තිදෙනෙක් මරණයට පත්වුණා. ඔවුන්ට පහර දුන්නේ එම බන්ධනාගාරයේම  සිටි වෙනත් සිරකරුවන්. ඒත් ප්‍රශ්නයක් නොවුණේ මරා දැමූවන් “දෙමළ ත්‍රස්තවාදීන්” වූ නිසාය.

2000 වසරේ ජනවාරි 06 සහ 07 දිනවලදී කළුතර බන්ධනාගාරයේ සිටි දෙමළ දේශපාලන සිරකරුවන්ට නැවතත් පහර දුන්නා. බන්ධනාගාර නිලධාරීන්ගේ පහර දීම නිසා දෙදෙනෙක් මියගියා. 85 කට වැඩි පිරිසක් තුවාල ලැබූවා. පහර කෑමෙන් බරපතල ලෙස අසාධ්‍යව සිටි 04 දෙනෙක් කොළඹ ජාතික රෝහලටත්, තවත් පිරිසක් කළුතර නාගොඩ රෝහලටත් ඇතුළත් කළා. තුවාලකරුවන් බැලීමට පැමිණි සිය ඥාතීන්ට පවා සිංහල ජාතිවාදීන් හිරහැර කළා.”දෙමළ ත්‍රස්තවාදී” ලේබලයෙන් මේ සියළු අපරාධයන් යුක්ති සහගත කළා.

චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායකගේ ආණ්ඩුව යටතේ 2000 වසරේ ඔක්තෝබර් 25 වෙනිදා බිඳුණු වැව රැඳවුම් කඳවුරේ සිටි දෙමළ රැඳවියන් පිරිසක් කපා කොටා පුළුස්සා ඝාතනය කළා. රැඳවියන් 27 දෙනෙක් හෝ ඊට වැඩි ප්‍රමානයක් මරාදමූ අතර 14 දෙනෙක් බරපතල කැපුම් හා පිළිස්සුම් තුවාල ලැබූවා. වරදකරුවන් නොවූ අවුරුදු 12 සිට තිස් ගණන්වල පසු වූ මේ දෙමළ යෞවනයන් රඳවා සිටියේ “පුණරුත්ථාපනය” සඳහා. පොලිස් ආරක්ෂාවද ඇතිව “පුණරුත්ථාපන” කවුරේ සිටියදී ඝාතනය කළත් අපරාධකරුවන් අධිකරණයෙන් නිදහස් වුණා. මේ නිදහස්වීම් පිළිබඳව සිංහල සමාජය සතුටු කඳුළු වැගුරුවා. මන්ද මරා දමුවේ “දෙමළ ත්‍රස්තවාදීන්” නිසා.

2012 වසරේදී වව්නියාව බන්ධනාගාර නිලධාරීන් විසින් පහරදී දෙමළ දේශපාලන සිරකරුවන් දෙදෙනෙක් මරා දැමුවා. ගනේෂන් නිමලරූබන් හා මරියදාස් ඩෙල්‍ රුක්ෂන් මෙසේ ඝාතනයට ලක්වුවත් ඔවුන්ගේ යුක්තිය වෙනුවෙන් සිංහල සමාජයේ හඬක් නැගුණේ නැහැ. ඒ ඔවුන් “දෙමළ ත්‍රස්තවාදී” නාමකරණය නිසා.

බන්ධනාගාර ප්‍රතිසංස්කරණ රාජ්‍ය ඇමතිවරයාව සිටි ලොහාන් රත්වත්තේ අනුරාධපුර බන්ධනාගාරයේ සිටි දෙමළ සිරකරුවන්ට වදහිංසා පැමුණුවේ 2021 ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ ආණ්ඩුවේදී. බීමතින් බන්ධනාගාරයට ඇතුලුව පිස්තෝල හිසට තබා තර්ජනයකර දෙමළ සිරකරුවන් දණ ගැස්සුවා. සිරකරුවන් දණ ගැස්සවීමට දඬුවම වුනේ බන්ධනාගාර ප්‍රතිසංස්කරණ රාජ්‍ය ඇමති ධුරයෙන් පමණක් ඉවත් කිරීම. අනෙක් රාජ්‍ය අමාත්‍යධූරය ඔහු කළ වික්‍රමයට ප්‍රදානයක් සේ තිබෙන්නට ඉඩහැරියා. සිංහල සමාජය ප්‍රශ්නය දුරදිග ගෙන ගියේ නැත්තේ කන්ද උඩරට සිංහල බෞද්ධයා ළඟ දණ ගැස්සුවේ “දෙමළ ත්‍රස්තවාදීන්” නිසා.

”සිරකරුවෝද මනුෂ්‍යයෝ” කියලා තාප්පවල ලියලා තිබෙනවා. ඒත් දෙමළ සිරකරුවෝ මනුෂ්‍යයෝ නොවේ කියලා මහාවංශය ලියූ මහානාම හාමුදුරුවෝ පවා ලියා තිබෙනවා. එමනිසා අපි බොහොමයක් සිංහල බෞද්ධයන්, සිංහල කතෝලික‍යන් සිංහල ජාතිවාදයේ සිරකරුවන් බවට පත්වෙලා. ඇට මස් නහරවලට බද්ධ වූ එකී දෙමළ විරෝධය “ත්‍රස්තවාදය” නැමති සීතාම්බරපටයෙන්වසා යුක්ති සහගත කරගමිනින් ඉන්නවා. නමුත් එම ත්‍රස්තවාදය දකුණේදී “අහිංසක සිරකරුවන්” බවට පත්වෙනවා.

විරුද්ධ පක්ෂයේ සිටියදී නම් සියළු ජන කොටස්වල පීඩිතයන්ගේ අයිතිවාසිකම්, වරප්‍රසාද වෙනුවෙන් අභීතව පෙනී සිටින්නන් බවට අපේ රටේ දේශපාලකයන් පත්වී සිටිනවා. එය සිංහල බෞද්ද, කතෝලික, හින්දු ඡන්ද ඉල්ලම් ගැරීමක් බව ඔප්පුකර තිබෙන්නේ ආණ්ඩු බලය ලබාගත් පසු සිංහල බෞද්ධ රාජ්‍යයේ ආරක්ෂකයන් බවට ඔවුන් පත්වෙන නිසා. 1948 සිට 2026 දක්වා නොවෙනස්ව එය සිදුවිමෙන් පවතිනවා. මීගමු ගැටුමේදී මාලිමා ආණ්ඩුවේ හර්ෂණ නානායක්කාර අධිකරණ සහ ජාතික ඒකාබද්ධතා අමාත්‍යවරයාගේ  කදුළු කැට වැටුණේද සිංහල බන්ධනාගාර නිලධාරීන්ගේ දේහයන් ඉදිරියේදී පමණයි. එහෙව් රටක මරා දැමූ දෙමළ සිරකරුවන්ට කුමන යුක්තියක්ද? කුමන සාධාරණයක්ද? 

එදා 83 දී එජාප සිංහල ආණ්ඩුව සිංහල බන්ධනාගාර නිලධාරීන් මෙහෙයවා ගනිමින් සිංහල සිරකරුවන් ලවා දෙමළ සිරකරු සංහාරයක් කළා. අද එකී විෂම චක්‍රය පෙරළා සිංහල සමාජයට අභිමුඛවී තිබෙනවා. 2026 ජූලි 05 සහ 06 වෙනිදා මීගමුව බන්ධනාගාරයේ ඇති වූ ගැටුමෙන් මේවන විට අඩුම වශයෙන් සිංහල සිරකරුවන් 23 ක් හා සිංහල බන්ධනාගාර නිලධාරීන් 8 ක් මරණයට පත්වෙලා. තවත් 100 කට වැඩි පිරිසක් තුවාල ලබා ඇතැයිද, ගැටුමට මැදිහත් වී ජීවිත බේරාගත් සිංහල සිරකරුවන් බන්ධනාගාර තුළදී සිංහල බන්ධනාගාර නිලධාරීන්ගේම කෲර වධහිංසාවන්ට ලක්වන්නේ යැයිද වාර්තා වෙනවා. දෙමළා අනෙකා කරගනිමින් ඔවුන්ගේ අයිතීන් වලදැමූ සමාජයකට මේ උරුමය අරුමයක් විය හැකිද? එමනිසා වජිර අබේවර්ධලාත්, ආණ්ඩු පක්ෂ, විපක්ෂ කවුරු කවුරුත් මතක තබා ගත්තොත් හොඳයි “ලබ්බට තියපු අත තමයි පුහුලටත් තියන්නේ” යි කියන්නේ මේවට කියලා.

The post සිරකරුවන් වෙනුවෙන් කිඹුල් කඳුලු හෙලන පාලකයෝ.. appeared first on විවරණ.