ශ්‍රී ලාංකිකයෝ අරගලයේ සිවුවැනි සංවත්සරය මෑත දී සැමරූහ.අරගලය ශ්‍රී ලංකාවේ වාම ජනතාවාදී යුගයක ආරම්භය සලකුණු කළ බව ඇතැමුන් විශ්වාස කරති. ශ්‍රී ලංකාවේ වාම දේශපාලනය 1970 දශකයේ අගභාගයේ සිට දැඩි අර්බුදයකට ලක්ව පැවැතුණි. එය මූලික වශයෙන් 1977 මැතිවරණයේදී වමට අහිමි වූ බහුජන පදනම නැවත ගොඩ නැඟීමට අපොහොසත් වීමේ අර්බුදයකි. ආණ්ඩුව විසින් පටිතදකිරීමේ ලුහුපෙවෙතට අදාළ පියවර අනුගමනය කිරීමට හේතු වූ ගෝලීය තෙල් අර්බුදය හමුවේ, සිරිමාවෝගේ නායකත්වයෙන් යුත් හවුල් ආණ්ඩුව තුළ සිටි දක්ෂිණාංශික බලවේග විසින් වම ඉන් ඉවතට තල්ලු කර දමන ලදී.  

‘ගෝඨා ගෝ හෝම්’ (ගෝටා ගෙදර යනු!, Gota Go Home) යනුවෙන් නම්කළ මාර්ගස්ථ හෑෂ්ටැග් (#)  ව්‍යාපාරයෙන් ආරම්භ වූ, ‘අරගලය’ ලෙස හැඳින්වෙන මහා ජන නැගිටීමත් සමඟ වමේ මෙම අර්බුදය පුපුරා ගියේය. එම ව්‍යාපාරයේ වර්ධනයේ ස්වභාවය විවේචකයන්ගේ පරීක්ෂාවට ලක්ව ඇති අතර, ඔවුන් චෝදනා කරන්නේ සැඟවුණු ජාත්‍යන්තර හස්තයන් විසින් මෙම ව්‍යාපාරය මෙහෙයවූ බවයි. එසේ වුවද, අව්‍යාජ පුරවැසි ක්‍රියාකාරීත්වයක් දක්වා වර්ධනය වූ අරගලය අවසානයේ කෙළවර වූයේ ප්‍රති-විප්ලවයකිනි. අවසානයේදී, අරගලය ආශ්‍රිතව සිදු වූ මහජන පිබිදීමේ රැල්ල මත වත්මන් ජවිපෙ/ජාජබ ආණ්ඩුව බලයට පත් විය. 

බටහිර ජාත්‍යන්තර මාධ්‍ය, ජවිපෙ/ජාජබ ආණ්ඩුව හසුරුවීමේ උපාය මාර්ගයක කොටසක් ලෙස, කලින් කලට එය වාම ආණ්ඩුවක් ලෙස හඳුනාගෙන තිබුණද, ආණ්ඩුව තමන් වාමාංශික ලෙස හඳුනා නොගනී. එය දේශීය දක්ෂිණාංශික ධනේශ්වර පන්තිය සහ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය ආයතන සමඟ ඉතා සමීපව කටයුතු කරයි.

නිර්ප්‍රභූ-ප්‍රභූ 

ආණ්ඩුවේ පංති ස්වරූපය ‘’නිර්ප්‍රභූ” යැයි හඳුන්වා දීමේ උත්සාහයක් ආරම්භයේදී දරනු ලැබූවද එල්ල වූ විවේචන හමුවේ දෙවනුව එය ‘’ප්‍රභූ-නොවන” ලෙසින් වෙනස් කරනු ලැබීය. මෙම නව පාලන තන්ත්‍රය පොදුවේ ගත් කළ සම්ප්‍රධායික රදළ පැළැන්තියේ සහ ධනපති පංතියේ දේශපාලන ප්‍රභූ ස්ථරයන්ට අයත් නොවන බව සැබෑවකි. නමුත් ඔවුන්ගේ තැනට තමන් පත්වීම අරමුණු කොටගත් දේශපාලන ප්‍රභූ අභිලාෂයන්ගෙන් යුතු ග්‍රාමීය සහ නාගරික සුළු ධනේශ්වර ස්ථරයන්ගෙන් පැන නැඟුණු ශාස්ත්‍රාලීය, වෛද්‍ය, ඉංජිනේරු සහ තාක්ෂණික, නීති, කළමණාකරණ, ව්‍යාපාර ගිණුම්කරණය,පරිපාලනය යනාදී අංශ මුල් කරගත් වෘත්තීය  ක්ෂේත්‍රයන්හි සහ නිලධාරි තන්ත්‍රයෙහි ඉහළට නැඟ ගත් පිරිස් සහ සම්ප්‍රධායිකව දේශපාලන ක්‍රියාකාරීන්/වෘත්තීය සමිති නායකයින්ව සිට ඇති පිරිස්  ජාජබ ආණ්ඩුවේ නායකත්වය දරති. මෙය තාක්ෂණ තාන්ත්‍රික පංති මතවාදය වැළඳ ගත් සුළු ධනේශ්වර පංති කොටස් දේශපාලන බලය අත් පත් කර ගැනීමකි. ඔවුන් වටා වාණිජ මංඩල මෙහෙයවන, ජාත්‍යන්තර ප්‍රාග්ධනය සමඟ ගැටගැසුණු,ධනපති නායකත්වය ඒකරාශී වි සිටිති.හරයෙන් ගත් කල, මෙය සුළු ධනපති- ධනපති- ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය ප්‍රාග්ධන කණ්ඩායම් අතර ගොඩ නැඟුණු සන්ධානයකි.  එය මේ වන විට, ආණ්ඩුව පිහිටුවීමට තුඩු දුන් මැතිවරණ ව්‍යාපාරය අතරතුර ‘ජනතාව’ සමඟ ගොඩනඟා ගත් ජනප්‍රිය  සන්ධානය (bloc) විස්ථාපනය කර ඇත.

නව ප්‍රභූ පැලැන්තිය නියෝජනය කරන්නේ 1956 දී බණ්ඩාරනායක විසින් මුදා හරින ලද සමාජ බලවේගය වූ  ‘56 දරුවෝ’ පරම්පරාවේ, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විසින් නියෝජනය කරන ලද ජාතිකවාදී-වාම ප්‍රවණතාවයේ උරුමක්කාරයන්ය. ’56 දේශපාලන පෙරළියේ ප්‍රධාන ධාරාව නියෝජනය කිරීමට පැමිණියේ බණ්ඩාරනායක ගේ පක්ෂය වූ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයයි. පොදු මිනිසාගේ යුගයක් බිහිකිරීමේ එහි පොරොන්දුව 2015 දී මහින්ද රාජපක්ෂගේ පාලනය අවසන් වීමත් සමඟ අඩපණ වී ගියේය. දීර්ඝ කාලීන අරගලයකින් පසු, අවසානයේදී ග්‍රාමීය හා නාගරික සුළු ධනේශ්වරයේ සැබෑ නියෝජිතයන් දේශපාලන බලය ලබාගෙන ඇතත්, එම ක්‍රියාවලිය තුළ ඔවුන් තමන්ගේ වාමාංශික අනන්‍යතාවය අත්හැර දමා ඇත. ජාතික චින්තනයේ සවුදෙටු වන ගුණදාස අමරසේකර, රටේ අනාගතයේ වගකීම බාර ගනු ඇතැයි මතභේදාත්මක ලෙස විශ්වාසය තැබූයේ මෙම “ උගත් ගැමි තරුණ”  පරපුර කෙරෙහිය. ඔවුන් දේශපාලන බලය ලබාගෙන ඇති අතර, ඔවුන් ‘පුනරුදය’ ලෙස හඳුන්වන ඔවුන්ගේ සූත්‍රගත කිරීම අමරසේකරයන්ගේ ‘සිංහල බෞද්ධ ශිෂ්ටාචාර විඥානයේ’ පුනර්ජීවනයක් ඇති වනු  දැකීමේ  අභිලාෂය සමඟ පරස්පර වන බවක් පෙනේ. මෙය වෙනත් අවස්ථාවක වෙනම සාකච්ඡා කළ යුතු කරුණකි.

ආණ්ඩුව පිහිටුවීම සඳහා ජාජබ සමඟ එකතු වූ ඇතැම් වාමාංශිකයන් තමන්ගේ තේරීම සාධාරණීකරණය කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ, නව පාලන තන්ත්‍රය ලෙනින්ගේ ‘අදියර දෙකේ විප්ලවය’ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින බව පවසමිනි. එනම්, පළමුව ධනේශ්වර-ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අදියර සහ පසුව නිර්ධන පන්ති-සමාජවාදී අදියර වශයෙනි; ඒ අනුව, පුනරුදය යටතේ පළමු අදියරේදී ශ්‍රී ලංකාව කාර්මීකරණය සාක්ෂාත් කරගනු ඇත. එහෙත් පැහැදිලි නැති කරුණ නම්, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය ආයතනවල ග්‍රහණයට හසුව සිටිමින් ශ්‍රී ලංකාවට කාර්මීකරණය විය හැක්කේ කෙසේද යන්නයි. ආර්ථික විද්‍යාඥයන් තර්ක කරන්නේ, ශ්‍රී ලංකා ආර්ථිකයට මෙම ආයතන මැදිහත් වූ මුල් අවස්ථාවේ සිටම ඔවුන් ගෙන ගොස් ඇති ක්‍රියාමාර්ග මගින් රට කාර්මික රටක් බවට පත්වීමේ දුරස්ථ හැකියාව පවා කලින්ම අහුරා දමා ඇති බවයි. ආර්ථික ස්ථාවරත්වය සහ වර්ධනය ළඟා කර දෙන බවට පවසන ආණ්ඩුව, ආර්ථික, දේශපාලනික සහ සංස්කෘතික ක්ෂේත්‍රයන්හි ජනතාවගේ සහ රටේ සැබෑ අවශ්‍යතාවලට සේවය කිරීමෙන් ඉවතට ගොස් ඇති බව එහි විවේචකයෝ පෙන්වා දෙති. එය මෙම ලිපියේ මීළඟ කොටසින් කෙටියෙන් දක්වා ඇත.

වාම ජනතාවාදයේ න්‍යාය සූත්‍රගත කරන ලද්දේ නව ලිබරල් න්‍යාය පත්‍රය ඉදිරියට ගෙන ගිය දක්ෂිණාංශික ජනතාවාදයට එරෙහිව බව කියනු ලැබේ. පහත දක්වා ඇති කරුණු අනුව බලන කල, ජවිපෙ/ජාජබ ආණ්ඩුව වාම-ජනතාවාදී එකක් ලෙස හඳුනාගත හැකිද?  

ආර්ථික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් නොව, ඒකාධිපත්‍යයක්ද?

වර්ථමාන ආණ්ඩුව බලයට පත්වීමත් සමඟ වමේ අර්බුදය වඩා උග්‍ර වී ඇතැයි වාමාංශික දේශපාලන පක්ෂ, කණ්ඩායම් සහ ජනයා අතර හැඟීමක් පැතිර තිබේ. ඔවුන්ගේ විවේචන පෙන්වා දෙන පරිදි ජවිපෙ/ජාජබ ආණ්ඩුව වමේ ආණ්ඩුවක් නොවේ. 

ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල, වාණිජ මංඩලය,  ලෝක බැංකුව සහ  ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව 

ජවිපෙ/ ජාජබ මැතිවරණ ව්‍යාපාරය වටා එකතු වූ බහුජනයාගේ අපේක්ෂාවන්ට සහ තම මැතිවරණ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයෙහි ලා වූ පොරොන්දු වලට පවා එරෙහිව යමින් වත්මන් ආණ්ඩුව ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල  පැනවූ කොන්දේසි මත ඔවුන් සමග ණය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමේ ගිවිසුමකට එළඹුණි. ඒ අනුව යමින්, ණය කප්පාදුවේ බර වැඩ කරන ජනතාවගේ අර්ථ සාධක අරමුදල මත පැණවිම ක්‍රියාවට නැංවීම කිසිදු වෙනසකින්  තොරව ජවිපෙ/ ජාජබ ආණ්ඩුව විසින් කරගෙන යනු ලැබීය. ආණ්ඩුවේ ආර්ථික වැඩ පිළිවෙළ ආරම්භයේ සිටම මෙහෙයවනු ලබන්නේ වාණිජ මංඩලය මුල් කොට ගත් ධනේශ්වර පංති නියෝජිතයන් ගේ නායකත්වයෙනි. ආණ්ඩුව ප්‍රධාන කොටම දේශීය ජනතා අවශ්‍යතා මත නොව මූල්‍ය අරමුදල සහ ඔවුන් ගේ අනුබද්ධිත ආයතන වන ලෝක බැංකුව සහ  ආසියානු සංවර්ධන අරමුදල ලබා දෙන ණය මත, ඔවුන් පණවන කොන්දේසි අනුව රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති සකස් කිරීම සහ මෙහෙයවීම කරමින් සිටියි.

බදු බර, ජීවන බර

ජනතාව මත දරාගත නොහැකි අධික බදු බර පටවා ඇත. එමගින් සූරාගත් ධනයද ඇතුළත්ව රුපියල් ට්‍රිලියන ගණනින් භාණ්ඩාගාරය පුරවා ඇතැයි ආණ්ඩුව පුරාජේරු දොඩයි. දරා ගත නොහැකි අධික ජීවන බරින් දුප්පතුන් පමණක් නොව මැද පංතිකයෝද පරිපීඩිතව සිටිති.

දිළිඳුභාවය සහ මන්දපෝෂණය

ජීවන මට්ටමේ ප්‍රධාන නිර්ණායකයන් වන දිළිඳුභාවය සහ මන්දපෝෂණය වත්මන් ආණ්ඩුව යටතේ ඉහළ මට්ටමක පවතියි. නිල වාර්ථා වලට අනුව ජනගහණයෙන් සියයට විසිපහක් අන්ත දුගී භාවයෙන් පෙළෙයි. එයින් සියයට අසූවක් ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල වාසය කරති. එයිනුත් වතුකරයේ ජීවත්වන දෙමළ ප්‍රජාවගේ දුගීභාවය වැඩියෙන් ඉහළය.සැබෑ ජීවන වියදම අනුව ගණනය කරතොත් දරිද්‍රතා රේඛාවට පහළින් ජීවත්වන ජනගහණය සමස්ත ජනගහණයෙන් තුනෙන් එකක් වනු ඇතැයි නවලිබරල් ආර්ථික විද්‍යාඥයෝම කියති. ස්ත්‍රීහු සහ දරුවෝ, ඒ අතරින් ගැහැණු දරුවෝ මේ සියල්ලෙන්ම වැඩිපුර පීඩා විඳිති.

ක්ෂුද්‍ර මූල්‍ය සහ ණය අර්බුදය

ශ්‍රී ලංකාවේ ක්ෂුද්‍ර මූල්‍ය සහ ණය අර්බුදය හේතුවෙන් ලක්ෂ සංඛ්‍යාත පිරිසක්, ප්‍රධාන වශයෙන් ග්‍රාමීය කාන්තාවන්, කොල්ලකාරී ඉහළ පොලී ණය හරහා උග්‍ර ණය උගුලක සිරවී ඇති අතර, එය සියදිවි නසාගැනීම් 200 කට අධික සංඛ්‍යාවකට හේතු වී තිබේ. වත්මන් ආණ්ඩුව සම්මත කළ ක්‍ෂුද්‍රමුල්‍ය සහ ණය නියාමන අධිකාරී පනත වින්දිතයින්ට දෝෂාරෝපනය කිරීමේ පිළිවෙතක පිහිටා සම්පාදනය කොට ඇති අතර ආරක්ෂාවීමේ වගකීම ණයගැතියන් මත පටවන හෙයින් එවැනි නියාමන රාමුවක ඇති පාරිභෝගික ආරක්ෂාවන් ශුන්‍ය කිරීමට දායක වනු ඇතැයි ක්‍රියාකාරීන් දැනටමත් බිය පළ කොට තිබේ. මෙනයින් එම පණතට ක්‍ෂුද්‍රමුල්‍ය සහ ණය පාරිභෝගිකයින් ආරක්ෂා කිරීමට ප්‍රමාණවත් ප්‍රතිපාදන ඇතුළත් නොවන බව ඔවුහු අවධාරණය කරති.  

දේශපාලන ස්වෛරීභාවය අනතුරේ

අපගේ ආර්ථික ස්වෛරීභාවය පමණක් නොව දේශපාලන ස්වෛරීභාවය සහ සුරක්ෂිතභාවය ගෝලීය ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යය (ඇමරිකා එක්සත් ජනපද-ශ්‍රී ලංකා ආරක්ෂක අවබෝධතා ගිවිසුම/රාජ්‍ය හවුල්කාරිත්ව වැඩසටහන (2025)) සහ කලාපීය ඉන්දියානු අධිකාරය (ඉන්දියා-ශ්‍රී ලංකා ආරක්ෂක හවුල්කාරිත්ව ගිවිසුම (2025)) සමඟ වත්මන් ආණ්ඩුව අත්සන් කොට ඇති රහසිගත ගිවිසුම් මඟින් පාවා දී අනතුරට හෙළා ඇතැයි විවේචකයෝ පෙන්වා දෙති.  

මෙම ආණ්ඩුව පලස්තීන ජන සංහාරක ඊශ්‍රායලය සමඟ සබඳතා ශක්තිමත් කරමින් සිටින අතර ඊශ්‍රායල බුද්ධි අංශ සහ හමුදා සමඟ සහයෝගීතාව පවත්වා ගෙන යාමේ පිළිවෙතක සිටියි.

රාජ්‍යයට එරෙහිව වෙළෙඳ පොළ සහ පෞද්ගලීකරණය – නවලිබරල්වාදය

වත්මන් ආණ්ඩුව ඊට පෙර පැවති ආණ්ඩු පරදවා යන මට්ටමින්, රාජ්‍ය අංශය නොව පෞද්ගලික අංශය සහ වෙළෙඳ පොළ යාන්ත්‍රණය ආර්ථික වර්ධනයේ එන්ජිම ලෙස ප්‍රකාශ කොට ඇත. සමාජ ජීවිතයේ විශාල ක්ෂේත්‍ර වෙළඳ භාණ්ඩකරණයේ තර්කනයට යටත් කිරීමේ නවලිබරල්වාදී ආර්ථික දැක්ම ආණ්ඩුව පිළිගෙන ඇත.

පෙර ආණ්ඩු විසින් මහජන විරෝධය හමුවේ හකුළා ගත් රාජ්‍ය අංශයේ ආයතන පෞද්ගලීකරණය කිරීමේ වැඩ පිළිවෙළ වත්මන් ආණ්ඩුව විසින් සියුම්ව ක්‍රියාත්මක කිරීමට යොමු වී ඇතැයි විවේචකයෝ චෝදනා කරති. 

වෙළෙඳ පොළට රිසි සේ හැසිරෙන්නට ඉඩ හරිමින්, අත්‍යවශ්‍ය භාන්ඩ කිහිපයක් සම්බන්ධයෙන් හැරුණු විට, ජනයා තනිකරම වෙළෙඳපොළේ නිර්දය පාලනයට යටත් කොට ඇත. 

සාමාන්‍ය ජනයාගේ සහ මැද පංතික ජන කොටස්වල පවා පැවැත්මට අත්‍යවශ්‍ය සේවාවන් වන රාජ්‍ය අංශයේ සෞඛ්‍ය සේවය සහ අධ්‍යාපනය එන්න එන්නම වෙළෙඳ පොළේ බලපෑමට යටත් කෙරෙමින් පවතියි. දැනටමත් බරපතළ ලෙස පෞද්ගලීකරණයට යටත් කොට ඇති මගී ප්‍රවාහනය ඉන් මුදවා ගැනීමේ පැහැදිළි උත්සාහයක් දක්නට නැත. 

පෞද්ගලික අංශය සමඟ තරඟයට රාජ්‍ය අංශය යොමුකරන්නේ යැයි ආණ්ඩුව ප්‍රකාශ කර ඇති අදහස පවා අව්‍යාජව ක්‍රියාත්මක කිරිමට ආණ්ඩුව යොමු නොවන බව,උදාහරණයක් ලෙස, ලාභ ලැබීම මුල් කොට ගෙන රාජ්‍ය අංශයේ කිරි නිෂ්පාදන ආයතන ක්‍රියා කරන ආකාරයෙන් පෙන්නුම් කරයි. 

බල ශක්ති ක්ෂේ‍ත්‍රය -තෙල් සහ සහ විදුලිය සැපයුම, කොටස් වලට කඩමින් පෞද්ගලීකරණය කිරීම දිශාවට දිගටම යොමු කෙරෙමින් පවතියි.

නිව්යෝර්ක් නුවරින් ප්‍රකාශයට පත් කෙරෙන, සොහ්රාන් මම්දානිගේ නගරාධිපති අපේක්ෂකත්වයට දැඩි ලෙස සහය දුන් ජනප්‍රිය වාමාංශික සඟරාවක් වන ජැකොබින් සඟරාවේ කර්තෘ භාස්කර් සූන්කාර සමාජ යටිතල පහසුකම් පිළිබඳව දක්වා ඇති අදහස් මෙහිදී සලකා බැලීම වටී:

“..සෞඛ්‍ය සේවා, අධ්‍යාපනය, ප්‍රවාහනය, බලශක්තිය සහ විදුලි සංදේශ යනු පාරිභෝගික භාණ්ඩ නොව නූතන ජීවිතයේ සහභාගීත්වය රඳා පවතින සමාජ යටිතල පහසුකම් වේ. අවශ්‍යතාවයට වඩා මිල අනුව සලාකනය කරන ලාභ සොයන අතරමැදියන් හරහා ඒවා සංවිධානය කිරීමෙන් පුරෝකථනය කළ හැකි විකෘති කිරීම් හඳුන්වා දෙනු ලැබේ. ප්‍රතිඵලය වන්නේ සමානාත්මතාවය සහ කාර්යක්ෂමතාව යන දෙකම අඩපණ කරන පද්ධතියකි. දශක ගණනාවක සංසන්දනාත්මක අත්දැකීම්වලින් පෙනී යන්නේ මෙම අංශවල රාජ්‍ය ප්‍රතිපාදන අඩු සමාජ පිරිවැයකින් වඩා හොඳ ප්‍රතිඵල ලබා දිය හැකි බවයි, මන්ද එය මිලදී ගැනීමේ බලයට වඩා සමාජ අවශ්‍යතා සමඟ ප්‍රතිපාදන පෙළගස්වන බැවිනි..”
[මෙහි බලන්න: බස්කර් සූන්කාර, අපට ධනවාදයට පසු සමාජවාදය අවශ්‍යයි, 2026, ජැකොබින්]

ස්වභාවික පරිසරයට සහ ජෛව විවිධත්වයට හානි කිරීම

ස්වභාවික පරිසරයට සහ ජෛව විවිධත්වයට බරපතළ ලෙස හානි කිරීම වත්මන් ආණ්ඩුව යටතේත් දිගටම සිදුකෙරෙමින් පවතියි. වන විනාශය, වනජීවී වාසස්ථාන ඛණ්ඩනය සහ මානව-වනජීවී ගැටුම් තීව්‍ර වී ඇත. ආරක්ෂිත ඉඩම් පරිසර සහ ජෛව විවිධත්ව සංරක්ෂණයට සහ පොදුජන භුක්තියට අහිමි කරන ලෙසින් ඊනියා සංවර්ධනය සඳහා දේශීය සහ විදේශීය පෞද්ගලික ආයෝජකයන්ට මුදා හැරීම, පාරිසරික බලපෑම් තක්සේරු කිරීම් නොසලකා හැරීම (උදාහරණයන් වශයෙන් මන්නාරම සුළං බළ ව්‍යාපෘති) සහ විශේෂයෙන් වියළි කලාපයේ ජෛව විවිධත්වය අඩපණ කර ඇති නීති විරෝධී ඉඩම් අත්පත් කර ගැනීම සහ වැලි කැණීම නැවැත්වීමට අපොහොසත් වීම දිගින් දිගටම සිදුකෙරමින්  පවතියි. 

ජෛවමිතික පාදක ජාතික හැඳුනුම්පත

පෞද්ගලික අංශයේ මෙහෙයුම යටතේ දියත් කෙරී ඇති දැවැන්ත ඩිජිටල්කරණ වැඩ පිළිවෙළට සමගාමීව ඉන්දියානු ප්‍රදානයක් මත ක්‍රියාත්මක ජෛවමිතික පාදක ජාතික හැඳුනුම්පතක් හඳුන්වාදීම අනවශ්‍ය ලෙස පුද්ගල නිදහස සීමා කිරීම දක්වා යොදා ගැනීමේ මෙන්ම ලාංකේය රජයට මෙන්ම විදේශීය රාජ්‍යන්ටද අවශ්‍ය කෙරෙන විට පුරවැසියන් මර්ධනය සඳහා යොදගැනීමට ඉඩ තිබීමේ බරපතළ අවධානමක් පවතී. 

සමස්තයක් වශයෙන් ගත් කළ ඩිජිටල්කරණය වූ කලී ජාතික ආරක්ෂාවේ නාමයෙක් ප්‍රවේක්ෂණ රාජ්‍යයක් ගොඩ නැංවිම බව ගෝලීය අත්දැකීම් සළකා බලන කළ පැහැදිළිය.

ලාංකේය පුනරුදය වනාහී,  බටහිර යුරෝපීය පුනරුදයේ හා ප්‍රබුද්ධත්වයේ පරිකල්පනයේ ප්‍රථිඵලයක් ලෙස විසිවැනි සියවසේ බිහිවුනි යැයි විශ්වාස කරන ගෝලීය නව්‍යත්ව ව්‍යාපෘතිය අපට අහිමිවූ මොහොත යළි උදාකර ගැනීමේ  අභිලාෂය ලෙස ජවිපෙ/ජාජබ ජාතික පුනරුදය සංකල්පීකරණය විසින් අර්ථකථනය කරන ලදී. ජාතික පුනරුදය පොදු සමාජ සම්මුතිය පදනම් කොට ගත් නියෝජිත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආකෘතිය පදනම් කරගත් පුරවැසියන්ගේ යුගය ලෙස නූතනත්වය අගය කරයි.එය නූතනත්වයේ මූලික හරයන් ලෙස මානව හිමිකම්, සිවිල් හා දේශපාලන අයිතිවාසිකම් අගය කරයි.සමාජ සාධාරණත්වය හා සාමූහිකත්වය පිළිබඳ වටිනාකම් පදනම් කරගත් සමාජ මැදිහත්වීම් අගය කරයි.නමුත්, වත්මන් ආණ්ඩුව ක්‍රියා කරන්නේ ඔවුන් විශ්වාස කරන බව කියැවුණු එම පුනරුද විශ්වාසයන් මත පදනම්වද? 

ආණ්ඩුව බලයට පත් වූයේ ධනේශ්වර පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන රාමුව  තුළ පිහිටමිනි.නමුත්, එම රාමුව තුළ පාර්ලිමේන්තුව තුළමත් විපක්ෂයට ආණ්ඩුවේ කටයතු ප්‍රශ්න කිරීමට ඇති අයිතිය සීමා කිරීමට ආණ්ඩුව ක්‍රියා කරන බවට විපක්ෂය චෝදනා කරයි. 

පලාත් සභා ඡන්දය පැවැත්වීම දිගින් දිගටම කල් දෑමීම කෙරෙමින් පැවතීම විශේෂයෙන් සුළු ජාතික ජන කණ්ඩායම් වසන පළාත් ආශ්‍රිතව විමධ්‍යගත දේශපාලන බලය ක්‍රියාත්මක කිරීම කල් දැමීමක් ලෙස විරෝධයට ලක් වී තිබේ. 

විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කොට පාර්ලිමේන්තුව මුල් කොට ගත් දේශපාලන බල ව්‍යුහය ප්‍රථිස්ථාපනය කිරීමේ පොරොන්දුව ක්‍රියාත්මක කිරීම දිගින් දිගටම කල් දමමින් පවතියි. මෙය විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයේ බලය අධිකාරවාදී ලෙස යොදා ගනිමින් අඛණ්ඩව ක්‍රියාත්මක කෙරෙන මහජන ආරක්ෂක පණත සහ හදිසි නීතිය වැනි මර්ධනකාරී නීති මගින් වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරකම් මර්ධනය සහ දේශපාලන ක්‍රියාකාරකම් බිය වැද්දීම කිරීම කළ හැකි මඟක් ලෙස අවධානයට ලක් වී තිබේ. 

නීති රීති මත ස්ථාපිත ආයතන පද්ධතිය නොව ‘අවංක පක්ෂ නායකත්වය’

තම සාමාජිකයන් අවංක යැයි කියා සිටින වත්මන් ආණ්ඩුවේ හර දේශපාලන පක්ෂය වන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ,ඔවුන් ආණ්ඩුකරණයේදී යම්  නීති රීති උල්ලංඝණය කළත් ඒ පෞද්ගලික අවශ්‍යතාවක් නිසා නොව පොදු අරමුණ සඳහා වන හෙයින් එය වරදක් නොවේ යැයි කියා සිටියි. එයින් කියැවෙන්නේ මෙම ආණ්ඩුව විශ්වාසය තබන්නේ නීති රීති සහ ඒ මත ගොඩ නැඟෙන කල්පවත්නා ලෙස ස්ථාපිත කළ ආයතන පද්ධතියක් මත නොව තමන් අවංක යැයි විශ්වාස කරන තම පක්ෂයේ නායකයන් කෙරෙහි බවය.නීති රීති සහ මත ස්ථාපිත කළ ආයතන පද්ධතිය අදාළ සෙසු ජනතාවට ය. 

තනි මතයට ආයතන සහ ජනමතය යටපත් කිරීමේ උත්සාහය

ආණ්ඩුවට අවශ්‍ය තමන් කල් තබා සකස් කරගත් වැඩ පිළිවෙළ බාධාවකින් තොරව ක්‍රියාත්මක කිරීම යි. ඒ සඳහා, ආණ්ඩුව තම තනි මතයට රටේ සියළු ආයතන සහ ජනමතය යටපත් කිරීමේ උත්සාහයක නිරතව සිටියි. 

මෙම එළඹුම පිළිබඳ ප්‍රබලතම උදාහරණය නම් රටේ අනාගතයට තීරණාත්මක ෙලස බලපාන ජාතික අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ සම්බන්ධයෙන් අව්‍යාජ මහජන සාකච්ඡාවකින් තොරව පෙර පැවැති ආණ්ඩු විසින් සම්පාදනය කරන ලද නවලිබරල්වාදී දැක්මකින් යුතු ප්‍රතිසංස්කරණ එලෙසින්ම ක්‍රියාත්මක කිරීමට ආණ්ඩුව උත්සාහ ගනිමින් සිටීම යි.යෝජිත අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ කුමන විවේචන, විරෝධතා පැමිණියත් මුලින් සකස් කළ ආකාරයෙන්ම ක්‍රියාත්මක කරන බවට ආණ්ඩුව වහසි බස් දොඩයි. 

ආණ්ඩුව ප්‍රාදේශීය මට්ටමින් මහජනතාව නියෝජනය කිරීමට යැයි කමිටු පිහිටුවන නමුත් ඔවුන්ගේ චින්තන රටාවට අනුකූල නොවන සියලු දෙනා ඒවායින් ඈත් කොට තබන බවට ජනයා පැමිණිලි කරති. 

අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස

පෙර පැවති ආණඩුව විසින් මහජන විරෝධය තිබියදි සම්මත කරන ලද මාර්ගස්ථ ආරක්ෂණ පණත වත්මන් ආණ්ඩුව විසින් පවත්වා ගෙන යාම අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහසට බලවත් තර්ජනයක් එල්ල කරන බව සිවිල් අයිතිවාසිකම් ක්‍රියාකාරී සංවිධාන වල මතයයි.

අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස නීත්‍යානුකූලභාවයට වසන් වී මර්ධනයට ලක් කරනු ලැබ තිබේ. ආණ්ඩුව විවේචනය කරන පුද්ගලයන්, ජාතික මට්ටමේ දේශපාලනඥයන් පවා, රහස් පොලිසියට කැඳවා ප්‍රශ්න කිරීම ප්‍රතිපත්තියක් වශයෙන් ආණ්ඩුව විසින් අනුගමනය කරයි.එය විවේචකයන් බිය වැද්දීමකි.

ආණ්ඩුව වූ පොරොන්දු කඩ කරමින් පවත්නා ත්‍රස්ත විරෝධී පණත අහෝසි කොට නැතුවා පමණක් නොව ඊටත් වඩා මර්ධනකාරී ලෙසින් දේශීය සහ ජාත්‍යන්තර සිවිල් අයිතිවාසිකම් සංවිධාන විසින් එකහෙළා ප්‍රකාශ කොට ඇති නව ත්‍රස්ත විරෝධී පණතක් ද සම්මත කර ගැනීමට උත්සාහ දරමින් සිටියි.දැනට පවතින ත්‍රස්ත විරෝධී පණත අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස මරධනයට අවියක් වශයෙන් යොදා ගනිමින් පැවතීම යෝජිත නව පනතිත් තීව්ර කිරිමේ අවකාශ එහි ඇතැයි ප්‍රකාශ වී තිබේ.

“කලා මණ්ඩලය කලා පොලිසියක් වෙයි !”

ප්‍රකාශනයේ නිදහසට වාරණ පැණවීම ට ආණ්ඩුව ගන්නා උත්සාහයක් ලෙස බරපතළ අන්දමින් මහජන විරෝධයට ලක් වී ඇති ආසන්නතම අවස්ථාවක් වන්නේ දීපචෙල්වන් නමින් දෙමළ බසින් ලේඛනයේ යෙදෙන ලාංකේය ලේඛකයාගේ කෘති හතරක් ඉන්දියාවේ සිට මෙරටට ගෙන ඒමේදී ලංකා රේගුව විසින් රඳවා තබා ගැනීම යි. පසුව,රේගු අධ්‍යක්ෂවරයා නිකුත් කළ නිවේදනයකින් කියැවුණේ ජාතික කලා මණ්ඩලය සහ සාහිත්‍ය අනුමණ්ඩලය විසින් නිකුත් කරන ලද නිර්දේශ මත මෙම පොත් අතරින් නවකතා දෙකක් නිදහස් කරන අතර එම මණ්ඩලවල සහ ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ  නිර්දේශ  මත පදනම්ව අනෙක් කෘති දෙක නිදහස් නොකරන බවයි. 

තමනට නැති බලයක් ආරෝපණය කර ගෙන මෙලෙස නිර්දේශ ලබා දීමෙන් “තම හිතුමතයට භාෂණයේ සහ ප්‍රකාශනයේ නිදහසේ සීමා මායිම් මැන දක්වා සළකුණු කිරීම” ට  “දේශපාලන පත්වීම් ලබා ඇති කලා මණ්ඩලයේ සහ සාහිත්‍ය අනුමණ්ඩලයේ සාමාජිකයන්ට ඇති නෛතික, සහ සදාචාරාත්මක අයිතිය” ප්‍රශ්න කරමින් පැණ නැඟුණු මහජන විරෝධය “ කලා මණ්ඩලය කලා පොලිසියක් වෙයි !” යන ප්‍රකාශයෙන් කැටි කොට දැක්වෙයි.

මෙම පොදු තත්වයෙන් ඔබ්බට යමින් මතු කෙරී ඇති බරපතළ ප්‍රශ්නය නම් වාරණයට ලක්ව ඇති දීපචෙල්වන්ගේ  පොත් දෙකෙහි එන අදහස් රේගුව විසින් එම වාරණයට හේතුව වශයෙන් දක්වා ඇති, දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 120 වගන්තිය වන ‘රාජද්‍රෝහී’ වීම යන අපරාධයට සමාන යැයි සැලකුවේ කුමන පදනමක් මතද යන්නයි. එවැන්නක් තවම ප්‍රකාශයට පත් කොට නොමැත. එම චෝදනාව සහ ලේඛකයා කිලිනොච්චියෙන් පැමිණි දෙමළ ජාතිකයෙකු වීම අතර සම්බන්ධයක් තිබේද? යන ප්‍රශ්නය මේ හා සම්බන්ධ ය. 

මෙහි ලා උත්ප්‍රාසය දනවන කරුණ වූයේ වත්මන් ආණ්ඩුවේ සංස්කෘතික ඇමතිවරයා සහ සංස්කෘතික අමාත්‍යංශය යටතේ ඇති කලා මංඩලය සහ එහිම සාහිත්‍ය අනුමංඩල ප්‍රධානීන් මෙම කටයුත්ත සම්බන්ධයෙන් කළ මැදිහත්වීම සහ ඉන් උදාවූ තත්වය මත එම බලධාරීන් මෙන්ම එයින් පිටස්තරව ආණ්ඩුවේ තනතුරු දරමින් සිට ඇති මෙන්ම එසේ නැති ලේඛකයන්, කලාකරුවන්, බුද්ධිමතුන් සහ ශාස්ත්‍රාලීය උගතුන් ලෙස හඳුනාගැණෙන පුද්ගලයන්ද ආණ්ඩුවේ තීරණය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින් මේ පිළිබඳ කළ ප්‍රකාශයන් ය. වත්මන් ආණ්ඩුව බලයට පැමිණීමට පෙර සමයේ ප්‍රකාශනයේ නිදහස සහ ජනවාර්ගික අයිතීන් පිළිබඳ රැඩිකල්, ලිබරල් මත දරන බව පෙන්වමින් සිටි මේ පුද්ගලයන් වත්මන් ආණ්ඩුව යටතේ විවිධ තනතුරුවලට පත් ව සිට දැන් එහි මර්ධනකාරී  තීරණ ජනවාර්ගික සංහිඳියාවේ නමින් අනුමත කරන්නට යාම පිළිබඳ ප්‍රබල විවේචන සමාජයෙන් එල්ල කෙරුණි. 

ඉන් අයෙකු කළ ප්‍රකාශයක් පිළිබඳ තම කම්පනය පළ කරමින් එයට පිළිතුරු දක්වමින් සුමදි සිවමෝහන් පළ කළ අදහස් වල අඩංගු පහත උපුටා දක්වන වැකි කිහිපය මෙම විවේචනයන් ගේ හරය කැටි කොට දක්වන බව මගේ අදහසයි.

“..තීබචෙල්වන්ගේ කෘති රේගුව විසින් රඳවා තබා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් [පුද්ගලයාගේ නම] ගේ වචන ගැන මම දැඩි කම්පනයට පත් වෙමි..
මෙම රැඩිකල්භාවය, මෙම ලිබරල්භාවය ‘සිංහල පමණක්’ වන ආස්ථානයන් වසා ගන්නා හුදු තුනී පිටස්තර බොරු ඔපයන් වෙයි.. .දැන් ඔවුහු සසංහිඳියාව ගැන කතා කරති. මර්දනය හරහා සංහිඳියාව.. සංහිඳියාව, බම්බුව තමයි!!! මම හිතන්නේ සංහිඳියාව තියෙන්නෙ ඔබේ ඔළුවේ. 
[මම] කෝපයට පත් වීමි. නමුත් දැන්, මට එක දෙයක් විශ්වාසයි. මෙය ලිබරල්වාදීන්ගේ බොරු බේගල් සහ පුරසාරම් පමණි [bluff and bluster – එනම්, සැබෑ බලය, අභිප්‍රායන් හෝ හරයක්  මගින් අනුබල නොලබන, අන් අය බිය වැද්දීමට හෝ රැවටීමට අදහස් කරන ඝෝෂාකාරී, ආක්‍රමණශීලී හෝ නිසැක බව පෙන්වන හැසිරීම් ප්‍රදර්ශනය කිරීමයි. එය දුර්වලතාවය හෝ අවිනිශ්චිතභාවය සැඟවීමට භාවිතා කරන හිස් තර්ජන සහ  නාට්‍යමය රංගනය යි. -ගූගල් අනුසාරයෙනි.  කුමුදු]  සිංහල ජනතාව සංහිඳියාවක් ඇතැයි  සිතන විට, සංහිඳියාවක් ඇති බව, ඔවුන් [මෙම රැඩිකල්, ලිබරල් පුද්ගලයන් ] සිතීම ඉතා ගැඹුරට මුල් බැසගත් ජාතිවාදයේ දුගඳ ගෙන එයි..

සමීප කවයන් තුළ විවේචන හඬ නඟන බොහෝ ලිබරල්වාදීන් විසින් හුවා දක්වනු ලබන,  ‘අපි මෙම ආණ්ඩුව ආරක්ෂා කළ යුතුයි,’ යන හැඟීම  [පිළිබඳ] තර්කය මට තේරෙන්නේ නැහැ,  මේ අය එල්ටීටීඊයට සහාය දුන් එකම  අයම ය; එය ඔවුන්ට, ඔවුන්ගේ ලිබරල් සිංහල න්‍යාය පත්‍ර වලට ගැලපෙන විට..”
“දැන්, ඔවුහු හඬමින් දොඩවති.. එය කම්පන සහගතයි, මන්ද, එය මෙම ලිබරල් මුහුණුවල මුහුණුවලින් වෙස් මුහුණ ඉවත් කරයි. එල්ටීටීඊයට අදාළ හැඟීම්වලට වහල් ලෙස සහාය දෙන සිංහල ලිබරල්වාදයේ පැත්තක් තිබේ. ඔවුන් සියල්ලෝම එක හා සමානයි. ඒ රැඩිකල්වාදීන්, ඒ ලිබරල්වාදීන්, තමන් සිංහල නිසා තමන්ට දේවල් පිළිබඳ වඩා උසස් දැනුමක් ඇති බව සිතන සෑම කෙනෙක්ම. [මෙය ] පිළිකුල් සහගතය..”  ( උපුටා ගැනීම, සුමදි සිවමෝහන්, Facebook පිටුවෙනි, අවසර ගෙන පළකරන ලදි. සිංහල අනුවර්ථනය කුමුදු විසිනි. )  

සමාජ මාධ්‍ය 

බලයට පත්වීම සඳහා සමාජ මාධ්‍ය ප්‍රබල ලෙස යොදාගත් ජවිපෙ/ජාජබ ආණ්ඩුව සමාජ මාධ්‍ය මගින් කුළු ගැන්වෙන තවත් අරගලයකින් තම ආණ්ඩුව පෙරළා දැමෙනු ඇතැයි දැඩි බියකින් පසුවන බව පෙනෙයි. එහෙයින් ආණ්ඩුවේ ක්‍රියා පිළිබඳ කෙරෙන විවේචන මගින් සමාජ මාධ්‍ය හරහා ආණ්ඩුවට එරෙහිව ජනමතය සම්පාදනය කෙරෙනු ලැබීම වැළැක්වීමට ආණ්ඩුවට පක්ෂපාතී සමාජ මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරීන් ඇතුළත් බලකායයන් වාත්තීයමය ලෙස සංවිධානය කොට තිරෙන් පිටුපස සිට ඒවා මෙහෙයවමින් ආණඩුවේ විවේචකයන් අධෛර්යයමත් කොට නිහඬ කිරීම සහ පළවා හැරීම උපහාස, අපහාස, අසභ්‍ය ප්‍රකාශ එල්ල කිරීම සහ බිය වැද්දීම් යනාදී මාර්ගයන්ගෙන් කෙරෙන බවට ආණ්ඩුවට බරපතළ චෝදනා එල්ල වී තිබේ.

තිරෙයන් පිටුපස මෙහෙයවීම් එසේ තිබියදී,‘ඩෝබි’ ලා නැතහොත් කිලිටි සෝදන්නන් යනුවෙන් ස්වයං-අනන්‍යකරණය කොට ගෙන ඇති සමාජ මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරී රාශියකට අයත් යූ-ටියුබ් කරුවන් පිරිසක් මෑතකදී ජනාධිපති ගේ ආරාධනයෙන් ඔහු සහ ඔහුගේ මාධ්‍ය ඇමති සහ කැබිනට් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක ජවිපෙ පක්ෂ මූලස්ථානයේදී පෞද්ගලික මාධ්‍ය සාකච්ඡාවකට සහභාගී වීම පිළිබඳ පුවත වත්මන් ආණ්ඩුව සමාජ මාධ්‍ය කෙරෙහි කොතරම් බරක් තබන්නේද යන්න පිළිබඳ ප්‍රබල උදාහරණයකි.  

ඩෝබි” ලා/  “සෝදන්නන්”
ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටවල  බුද්ධිජීවීන් සහ බුද්ධිමතුන් මහජන මතය හැඩගැස්වීමේදී ප්‍රධාන භූමිකාවක් ඉටු කරන අතර, එය සාම්ප්‍රදායිකව මැතිවරණ ප්‍රතිඵල තීරණය කිරීමට හෝ මහජන විරෝධතා ගොඩනැගීමට වැදගත් වේ. සමාජ මාධ්‍ය සර්වව්‍යාප්ත වී ඇති යුගයක, දේශපාලනයේ නියැලෙන බුද්ධිජීවීන්ගේ ප්‍රධානතම අවකාශය සමාජ මාධ්‍ය වෙත මාරු වී ඇත. සමාජ මාධ්‍ය පරිශීලකයන්ට බලපෑම් කිරීම දැන් දේශපාලන ජයග්‍රහණයේ රහස ලෙස සලකනු ලබයි. “සෝදන්නන්” යන යෙදුමෙන් හඳුන්වන සංසිද්ධියේ වැදගත්කම පවතින්නේ එතැනය.

ස්වේච්ඡා සමාජ මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරකමක් ලෙස ප්‍රකාශ වන ෆේස්බුක් මගින් ආධිපත්‍යය දරන සහ ප්‍රධාන වශයෙන් සිංහල මාධ්‍යයෙන් සිදුවන (මෙම ලිපියෙන් දෙමළ සමාජ මාධ්‍ය ආවරණය නොවේ) මෙම “සේදීමේ” සංසිද්ධිය ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන ක්‍රියාවලියට එක් වූ පෙර නොවූ විරූ සහ සුවිශේෂී එකතු කිරීමකි. මෙය හුදු සමාජ මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරිකයන්ගේ මට්මම ඉක්මවා යන, බුද්ධිජීවින් සහ බුද්ධිමතුන් විසින් ක්‍රියාවට නංවන යම් මට්ටමක බුද්ධිමය අඩංගුවක් රැගත් දේශපාලන වැදගත්කමකින් යුතු කටයුත්තකි. තමන් බලයට පත් කළ සහ තමන් විශ්වාස කරන දෘෂ්ඨිවාදය අනුයන මෙම ආණ්ඩුව කෙසේ හෝ රැක ගැනීම සඳහා දැඩිව ක්‍රියාකිරීම තම වගකීම බව මෙම “සෝදන්නන්” ලෙස තමන් හඳුන්වා ගන්නා බුද්ධිජීවිහු සහ බුද්ධිමත්තු සහ ඊට නායකත්වය දෙන ශාස්ත්‍රඥයෝ තරයේ ප්‍රකාශ කර සිටිති. 

හුදු සමාජ මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරීන් වීමට වඩා වෙනස්ව, පොඩ්කාස්ට් සහ වීඩියෝ සම්මුඛ සාකච්ඡා වැනි අන්තර්ගතයන් නිර්මාණය කිරීම හරහා තමන් වාමාංශික දේශපාලන ක්‍රියාකාරීන් සහ ‘විශ්ලේෂණාත්මක’ සාකච්ඡා ඉදිරිපත් කරන්නන් ලෙස හඳුන්වා ගන්නා සමාජ මාධ්‍ය මාධ්‍යවේදීන්ද මෙම කණ්ඩායමට ඇතුළත් වේ.

තම අරමුණ සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා ඔවුන් තම කාර්යභාරය ලෙස වටහා ගෙන ඇත්තේ ආණ්ඩුවට එල්ල වන විවිධ විවේචන හමුවේ ආණ්ඩුව “සේදීම” නැතහොත් ආණ්ඩුව නිවැරදි යැයි සනාථ කිරීම සඳහා ව්වේචකයන් ඉලක්ක කොට ප්‍රහාර එල්ල කරමින්, කරන්නන් වාලේ තර්ක විතර්ක කරමින්, ව්වේචකයන් දුර්මුඛ කොට නිහඬ කිරීම මඟින් ආණ්ඩුව “රැක ගැනීම” යි. 

මෙම ප්‍රහාර මූලිකවම “බුද්ධිමය” ස්වරූපයෙන් ආවද එම “බුද්ධිමය නායකත්වය” යටතේ මුදාහැරෙන ප්‍රහාර පරාසය තුළ විවිධ මට්ටමින් ප්‍රතිමල්ලවයන් වෙත එල්ල කිරීමට දිරිගැන්වෙන උපහාස, අපහාස, කරදර කිරීම් යනාදිය අඩංගු කර ගනියි. සමාජ මාධ්‍ය “මිතුරන්” ලෙස ඒවායේ දිවිගෙවන “පුද්ගලයින්ට” සමාජ මාධ්‍යවල තම අදහස් ප්‍රකාශ කරන දේශපාලන විරුද්ධවාදීන්ට එරෙහිව ඔවුන්ගේ ප්‍රතික්‍රියා පළ කරන ලෙස සියුම් ලෙස හෝ සෘජුවම ආරාධනා කරමින් සටහන් ප්‍රකාශයට පත් කෙරේ. එම ප්‍රතිචාර කැමති, අකමැති, සිනහව, සමච්චල් කිරීම යනාදී ඉමෝජි රූපවල ස්වරූපය ගත හැකිය,නැතහොත් වාචික “අදහස්” විය හැකිය. 

සංවිධානාත්මක “සෝදන්නන්ට” අමතරව, සෘජුව හෝ නිහඬ, සූක්ෂ්ම ක්‍රමවලින් තම පුද්ගලික ෆේස්බුක් පිටු හරහා මෙම “සේදීමේ” ක්‍රියාවලියට දායක වන ඉහළ සුදුසුකම් ලත් ශාස්ත්‍රඥයෝද සිටිති. සක්‍රීයව මීට සම්බන්ධ නොවන අය, සංවිධානාත්මක “සෝදන්නන්ගේ” “මිතුරන්” ලෙස නිහඬව තම සහයෝගය දක්වති. ඒ, එක්කෝ ඉමෝජි හරහා හෝ බැලූ බැල්මට අහිංසක යැයි පෙනෙන නමුත් තම කාර්යය මැනවින් ඉටු කරන වාචික “ප්‍රතිචාර” හරහාය.

ඔවුන් කියා සිටින පරිදි වර්ථමානයෙහි දේශපාලනය තීරණය වන සැබෑ භූමිය මෙම සේදීමේ ක්‍රියාවලියයි. වර්ථමාන සමාජ මාධ්‍ය අවධියේ දේශපාලනය තුළ උපහාස, අපහාස, කරදර කිරීම් නොවැළැක්විය හැකිය, එහෙයින් ඒවාට මුහුණ දිය නොහැකි අය දේශපාලනය නොකර සිටිය යුතුය, යන්න ඔවුන්ගේ ප්‍රකාශිත තර්කය යි.

වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්, මෙම දැක්මට අනුව, සමාජ මාධ්‍ය විසින් ආධිපත්‍යය දරන දේශපාලනය තෝමස් හොබ්ස් ගෙන හැර දැක්වූ  “නපුරු, දුප්පත්, හුදෙකලා, ම්ලේච්ඡ සහ කෙටි” වූ “ස්වභාවයේ තත්ත්වය” නැවත රඟ දක්වන බවක් පෙනේ, එයින් පෙන්නුම් කරන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ බුද්ධිමය සංස්කෘතිය ඇද වැටී ඇති පෙර නොවූ විරූ මට්ටමයි.

ශාස්ත්‍රඥයන් විසින් මෙහෙයවනු ලබන මෙම “සේදීමේ” පිළිවෙත – විශේෂයෙන්ම බුද්ධිමතුන්ගේ වෘත්තිය සහ දේශපාලනය තුළ ඔවුන්ගේ භූමිකාව සම්බන්ධයෙන්,සමාජ මාධ්‍යවල සිටින ඔවුන්ගේම ශාස්ත්‍රීය “මිතුරන්ගේ” දැඩි පරීක්ෂාවට ලක්වීමක් නොමැතිවීම, සමස්ත ශාස්ත්‍රාලීය ප්‍රජාවටම එල්ල වූ චෝදනා පත්‍රයක් නොවේද? කැපී පෙනෙන කරුණ නම්, වාම ජනතාවාදයේ බුද්ධිමය නායකයන් ලෙස තමන්වම හඳුනා ගන්නා ඇතැම් අය — ඔවුන්ගෙන් සමහරෙකු ශාස්ත්‍රාලීය ක්ෂේත්‍රයෙන්ම පැමිණි අයයි — මෙම සමාජ මාධ්‍ය කව තුළම සැරිසැරීමයි.

තම ප්‍රතිමල්ලවයන් නිහඬ කොට දේශපාලන භූමියෙන් පළවා හැර මෙසේ රැකගන්නට උත්සාහ කරන්නේ  ආණ්ඩුවට එල්ල වන විවේචන පැතිරී යාමෙන් සමාජ මධ්‍ය මෙහෙයුම් මත ගොඩ නැඟීමට ඉඩ ඇතැයි ඔවුන් සහ ආණ්ඩුව තදින් විශ්වාස කරන බව පෙනෙන දෙවැනි අරගලයකිනි. එබැවින්, එම ක්‍රියාවට බුද්ධිමය මුහුණුවරක් දෙමින් කෙසේ හෝ විවේචන මර්දනය කිරීමේ අවශ්‍යතාවක් පවතී. ඔවුහු සංවිධාන ලෙසින් පෙළ ගැසීමෙන්ද, තනි තනිවද, සියළු දෙනා විවිධ මට්ටම් වලින්ද  මෙම කටයුත්තට හවුල් වෙති.

මෙම “සේදීමේ” ක්‍රියාකාරකම් ප්‍රධාන වශයෙන් සිංහල මාධ්‍යයෙන් සිදුවන අතර, මීට අදාළ “ඉහළ” බුද්ධිමය අන්තර්ගතයන් ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන්ද ප්‍රධාන වශයෙන් ශාස්ත්‍රඥයන් සමඟ කෙරෙන සම්මුඛ සාකච්ඡා ආකාරයෙන් ප්‍රකාශයට පත් වන බව මෙයට එකතු කළ යුතුය.

වාම දේශපාලන දෘෂ්ඨියෙන් ආණ්ඩුව විවේචන කිරීම

මෙම සේදීමේ කටයුත්තේ හරය වශයෙන් ප්‍රකාශයට පත් වී ඇත්තේ වත්මන් ආණ්ඩුව පිළිබඳ වාම දේශපාලන දෘෂ්ඨියෙන් විවේචන කිරීමේදී පළමුව,ඉන් වාසි සැළසන්නේ කාටද? යන්න සිතා බැලිය යුතු බවට නයායික සූත්‍රගත කිරීමක ස්වරූපයෙන් ඉදිරිපත් වී තිබෙන අදහස යි. මෙයින් කියැවෙන අදහස නම් වත්මන් ආණ්ඩුව වාම දෘෂ්ඨියෙන් විවේචනය කළහොත් එහි ප්‍රථිඵලය විය හැක්කේ එය දෙවැනි අරගලයකට හේතු විය හැකි බවයි,දැනට බලයෙන් පහ කොට සිටින පිරිස් යළි බලයට ඒමට ඉන් මඟ පෑදිය හැකි බවයි.ඒ හා සමගාමීව විවේචකයන්ගෙන් නිතර අසනු ලැබෙන ප්‍රශ්නයක් නම් වත්මන් ආණ්ඩුව වෙනුවට පත්කර ගත හැකි ආණ්ඩුවක නායකයන් ලෙස විවේචකයන් දකින්නේ කවුරුන්ද? යන්නයි. එය හරියට,පුරවැසියන් තමන්ගේ ජීවිතවලට බලපාන ආණ්ඩුවක් විවේචනය කළ යුත්තේ ඒ වෙනුවට බලයට පත්කර ගැනීමට වෙනත් පැහැදිළි විකල්පයක් තමන්ට ඇත්නම් පමණක් මෙනි.විවේචනය යමක් නිවැරදි කරගැනීමේ අදහසින් කළ නොහැකි දෙයක් මෙනි. විවේචනය,විකල්පයක් සංවංර්ධනය කරගැනීමේ මාවතක් විය නොහැකි දෙයකි මෙනි.  

මෙම තර්කය සම්ප්‍රධායිකව බූර්ෂුවා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳ ලිබරල් දේශපාලන විද්‍යා තර්කයව පැවැති නියමිත කලට මැතිවරණ පවත්වා ආණ්ඩු බලයට පත්කිරීම සහ අවශ්‍ය විට බලයේ සිටින ආණ්ඩු වෙනස් කිරීම සාධනීය ලෙසින් සැළකීම තුළ බලයේ සිටින ආණ්ඩුව පිළිබඳ විචාරය සම්පාදනය කිරීම සාධනීය ලෙස පිළිගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරයි. මේ අනුව වත්මන් ආණ්ඩුව බලයට පත්කිරීම උදෙසා ජනතාව විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලද බල කණ්ඩායම් නැවත බලයට පත්වීම වැළැක්වීම සඳහා වත්මන් ආණ්ඩුව කෙසේ හෝ දිගින් දිගටම බලයේ තබා ගත යුතු යැයි ඉන් කියැවෙයි.වාම දෘෂ්ඨියෙන් විචාරය නවතා ලිය යුතු ඒ සඳහා ය. මෙය නම් අරුම පුදුම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කි. එය පැහැදිළිවම අප මෙතෙක් දැන සිටි බූර්ෂුවා ලිබරල් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නොවේ.එසේනම් එය කුමන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් ද?  සමහරුන් පුරුදු වී සිටින පරිදි, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පරමාදර්ශය නාමයෙන් විචාරයක් ගොඩ නඟනවා කරනවා වෙනුවට, වෙනස් වන තත්ත්වයන්ට සරිලන සේ අපට එම පදය දිගින් දිගටම සුළු වෙනස් කම් වලට ලක් කරමින් සිටිය හැකිය. එසේ නම්, නව පාලන තන්ත්‍රය යටතේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සම්බන්ධයෙන් කරන දේ සඳහා නව යෙදුම කුමක්ද? නැතහොත් අප පශ්චාත්-ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී  යුගයකට පැමිණ ඇතැයි ඔවුන් සිතනවාද?   

සම්ප්‍රධායිකව බුද්ධිමතුන්ගේ සහ බුද්ධිජීවීන්ගේ කාර්යභාරය වශයෙන් පිළිගැනුනේ සමාජයට අවශ්‍ය කෙරෙන විචාරශීලී චින්තනය සම්පාදනය කිරීම යි. නමුත් සේදීමේ නිරත බුද්ධිමතුන් කියා සිටින්නේ ආණ්ඩුව රැකෙනු වස් වම තම විචාරශීලීත්වය නිහඬ කළ යුතු බවයි, එවිට සියල්ල හොඳින් සිදුවනු ඇත.

සේදීම අගයන සමහරුන් ඉදිරිපත් කරන තර්කයක් වී ඇත්තේ වාමාංශිකයන් කළ යුත්තේ වත්මන් ආණ්ඩුව විවේචනය කිරීම නොව එය තවත් වමට තල්ලු කිරීම බවයි.ඔවුන් ඉන් අදහස් කරන බව පෙනෙන්ෙන් දැනටමත් මෙම ආණ්ඩුව වමේ ආණ්ඩුවක් බවයි.මෙම තර්කය, ආණ්ඩුව පිළිබඳ වාමාංශික විවේචන නොසලකා හරිමින් ආණ්ඩුව වාමාංශික එකක් ලෙස උපකල්පනය කරන අතර, ඔවුන් සැළකිල්ලට නොගන්නා කරුණක් නම් ආණ්ඩුවට  සමාජ මාධ්‍ය මර්ධන බලකායයන් සහ සෝදන්නන් අවශ්‍ය වීමට එක් හේතුවක් වී  ඇත්තේ වමට තල්ලු කිරීමට කෙරෙන විවේචන ආණ්ඩුව නොඉවසීම යන්නයි. 

ජාජබ ආණ්ඩුව බලයට පත් වූයේ ජවිපෙ සාමාජිකත්වයට පිටින් ලිබරල්, ප්‍රගතිශීලී, වාම, රැඩිකල් යනාදී අර්ථයන්ගෙන් තමන් නාමකරණය කරගන්නා සංවිධාන සහ පුද්ගලයන් ජාජබ වටා ඒක රාශී කරගනිමිනි.

මොවුන් අතර සිටින බුද්ධිමතුන් ලෙස හැඳින්විය හැකි පිරිස ජාතික ජනබලවේගය ගොඩ නැඟීමේ කටයුත්තට දායකවෙමින් ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනයට දායකත්වය සැපයීමෙන් පටන් ගෙන අදාළ කමිටුවල නායකත්වය විවිධ මට්ටමින් ගනිමින් ප්‍රසිද්ධියේ ජාජබ යේ මහජන සිදුවීම් හමුවේ, මැතිවරණ වේදිකාෙව් පවා පෙනී සිටිමින් ජාජබ සමඟ අනන්‍ය වූහ. ඔවුන්ගෙන් ඇතැමෙකු තම අනන්‍යතා පාදක කොට ගත් ඡන්ද කුට්ට් මතින් මැතිවරණය දිනා හෝ නැතහොත් ජාතික ලැයිස්තුවෙන් මන්ත්‍රීවරුන් ලෙස පත්ව ඇමැති ධුර පවා ලැබූහ. සෙසු අය 

බොහෝ දෙනෙකු මැතිවරණ ජයහග්‍රහණයෙන් පසුව සම්ප්‍රධායිකව සිදුවන්නාක් මෙන් වහ වහාම හෝ පසුව හෝ ආණ්ඩුවේ නිලධාරි තන්ත්‍රයේ සහ අධ්‍යක්ෂ යනාදී අනෙක් විවිධ තනතුරු වලට පත් වූහ.එසේ පත් වූ  හෝ පත් නොවූ ඇතැමුන් ඊට පෙර තමන් සමාජයේ ඉටු කරමින් සිටි විචාරශීලී භූමිකාව අත් හැර නිහඬ වූහ. ඔවුන්ගෙන් සමහරක් දෙනා තමන් වත්මන් ආණ්ඩුව බලයට ගෙන ඒම දක්වා මහජන තලයේ කළ ක්‍රම විපර්යාසමය න්‍යායික මැදිහත්වීම් ආරක්ෂිත සාහිත්‍යයික හෝ වෙනත් මාතෘකා වෙනුවෙන් නවතා දමා ඇත්තේ ඒ විචාර සියල්ල ඉලක්ක කළ විපර්යාසයන් වත්මන් ආණ්ඩුව බලයට පත්වීමත් සමඟින් ඉටුවී ඇත්තාක් මෙනි. තවත් සමහරු වත්මන් පාලක රෙජිමයේ නිලධාරී තනතුරු හොබවන අතරම සේදීමේ කටයුත්තට පිවිසියහ. සේදීමේ කටයුත්ෙත් යෙදෙන සියල්ලන්ම එසේ තනතුරු ලැබූවන්  නොවෙතත්, තනතුරු නොලබා සේදීමේ කටයුත්ෙත් යෙදෙන්නන්ගෙන් සමහරු එසේ කරන්නේ මුදල් ගෙවීම් ලබා යැයි කෙරෙන චෝදනාවක් ද මතු වී තිබේ. මේ පිරිස් අතර ස්වාධීන මාධ්‍යවේදයේ පැවැත්මට  බරපතළ අභියෝගයක් එල්ල කරමින්, මාධ්‍යවේදීන් ලෙස සම්ප්‍රධායිකව හැඳින්වුණු වත්මනෙහි වැඩිපුරම අන්තර්ගත සහ හෝ ඩිජිටල් නිර්මාපකයන් ලෙසින් හැඳින්වෙන පිරිස් ද වෙති. 

ලංකාවේ වාමාංශික ආණ්ඩුවක් බලයට පත්වීමේ අවසාන අවස්ථාව මෙය වනු ඇතැයි තක්සේරුවක සිටින ඇතැම් වාමවාදීන් එහෙයින් මෙම ආණ්ඩුවට එකතු වී ජනතාව වෙනුවෙන් ලබා ගත හැකි උපරිම යහපත සාක්ෂාත් කරගත යුතු යැයි විශ්වාස කරමින් ආණ්ඩුවට එකතු වී සිටින්නේ ඉතිහාසය අවසන් වී ඇතැයි සිතන්නාක් මෙනි.

නිගමනයක් වශයෙන්, මෙම ලිපියට පසුබිම සැපයූ ජනතාවාදයේ දෘෂ්ටිවාදය වෙත නැවත හැරීමේදී, අදාළ සාහිත්‍යය තුළ හඳුනාගෙන ඇති ජනතාවාදයේ සමහර ප්‍රධාන ලක්ෂණ, වත්මන් ජවිපෙ/ජාජබ ආණ්ඩුව අනුමත කරන ප්‍රතිපත්ති පිළිබඳ විවේචකයන්ගේ විග්‍රහයන් සමඟ කෙතරම් දුරට ගැළපෙන්නේද යන්න සලකා බැලීම වැදගත් වේ.

ජනතාවාදී දෘෂ්ටිවාදයේ හරය වන්නේ, “පිරිසිදු”, පරමාදර්ශී ජනතාව පිළිබඳ සංකල්පය සහ “දූෂිත” ප්‍රභූන් අතර පවතින ද්වෛතයයි. එය දේශපාලනය දූෂණයට එරෙහි සදාචාරාත්මක අරගලයක් ලෙස රාමු කරන අතර, දේශපාලනයේ සාම්ප්‍රදායික පන්ති පදනම විස්ථාපනය කිරීමට උත්සාහ කරයි. ආයතන විරෝධී ස්ථාවරයක දැඩිව පිහිටා සිටින ජනතාවාදය, විශේෂඥ සහ ශාස්ත්‍රීය දැනුම ප්‍රභූවාදී දේ ලෙස සලකා බැහැර කරයි.

මිතුරා -එරෙහිව – හතුරා යන කාල් ෂ්මිට්ගේ දේශපාලන තර්කනය මත පදනම් වෙමින්, ජනතාවාදී නායකයන් සහ බුද්ධිජීවීන් උත්සාහ කරන්නේ සාම්ප්‍රදායික ප්‍රභූන් විස්ථාපනය කිරීමටය. ඔවුන්ගේ අරමුණ වන්නේ තමන් නව ප්‍රභූන් ලෙස පත් කර ගැනීමේ අදහසින් සාම්ප්‍රදායික ප්‍රභූන් දේශපාලන, ශාස්ත්‍රාලීය  සහ සංස්කෘතින ක්ෂේත්‍රයන්ගෙන් අතුගා දැමීමයි.

ජනතාවාදය ජනතාවගේ නාමයෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යය ප්‍රතික්ෂේප කරයි. දේශපාලන න්‍යායවේදිනී වෙන්ඩි බ්‍රවුන් පෙන්වා දෙන්නේ, ජනතාවාදය ඒ වෙනුවට ආක්‍රමණශීලී නීතිය සහ පර්යාය, රාජ්‍යවාදය සහ නිදහස පිළිබඳ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නොවන දැක්මක් කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන බවයි.එහිදී අධිකාරිය විසින් පාලනය කරනු ලැබෙන අතරම, පුද්ගලයෝ ලිබර්ටේරියන් නිදහසක් ඉල්ලා සිටිති.

ගෝලීය වශයෙන් ගත් කල, ජනතාවාදය විසින් විධායක අංශය වෙත බලය කේන්ද්‍රගත කරන, විනිසුරුවරුන්ගේ ස්වාධීනත්වය උදුරා ගන්නා සහ තේරී පත් වූ පාර්ලිමේන්තු හුදු රබර් මුද්‍රා බවට පත් කරන ඒකාධිකාරවාදී නායකයන් බිහි කිරීමට නැඹුරුතාවක් දක්වයි. බලයේ රැඳී සිටීම සඳහා, ජනතාවාදී ව්‍යාපාර ක්‍රමානුකූලව ආයතන අතර පවතින සංවරණ  සහ තුලන, නිදහස් මාධ්‍ය සහ විශ්වවිද්‍යාල ඉලක්ක කර ගන්නා අතර, ඒවා ජනවරමට එරෙහි බාධක ලෙස හංවඩු ගසයි. මෙම පාලන තන්ත්‍රයන් බලය අත්පත් කරගත් පසු, විපක්ෂ දේශපාලන පක්ෂ මර්දනය කිරීමට සහ තමන් දිගටම බලයේ රැඳී සිටීම සහතික කරනු පිණිස ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අඩපණ කිරීමට නීතියේ පවතින අපැහදිළි කලාපයන් භාවිතා කරයි.

බුද්ධිමතුන්ගේ ද්‍රෝහීත්වය

මගේ ලිපියේ මාතෘකාව සඳහා, මම ප්‍රංශ ජාතික දාර්ශනිකයෙකු සහ රචනා සම්පාදකයෙකු වූ ජූලියන් බෙන්ඩාගේ ‘බුද්ධිමතුන්ගේ ද්‍රෝහීත්වය’ (The Treason of the Intellectuals – 1927) නමැති සුප්‍රකට කෘතියේ මාතෘකාව ණයට ගත්තෙමි. මීට වසර සියයකට පමණ පෙර, බෙන්ඩා විසින් බුද්ධිජීවීන් විසින් බුද්ධිමතුන් ලෙස වන  තමන්ගේ වෘත්තීය වගකීම පාවා දීම විවේචනය කළේ, විශ්වීය මානවීයත්වය පිළිබඳ ප්‍රබුද්ධත්ව යුගයේ  පරමාදර්ශය ඔවුන් විසින් අත්හැර දැමීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කරමිනි. අපගේ වත්මන් තත්ත්වය තුළ මම තර්ක කරන්නේ, බුද්ධිමතුන් තමන් පෙනී සිටිනවා යැයි කියන “පුනරුද” සහ “ප්‍රබුද්ධත්වයේ” පරමාදර්ශයන්හි — නැතහොත් පුනරුදයේ — නාමයෙන්ම තමන් තෝරාගත් වෘත්තීයේ වගකීම අත්හැර දමා ඇති බවත්, බුද්ධිමය වෘත්තිය පිළිබඳ ඔවුන්ගේම වැටහීම තීරණය කිරීමට තම දේශපාලන පක්ෂපාතීත්වයට ඉඩ දී ඇති බවත්ය.

දේශපාලන න්‍යායවේදිනී වෙන්ඩි බ්‍රවුන් ඇගේ  ‘ශුන්‍යතාවාදී යුගය’ ( Nihilistic Times, 2023) නමැති පොතේ තර්ක කරන්නේ අප ජීවත් වන්නේ දැඩි ශුන්‍යතාවාදී යුගයක බවයි. මෙම ශුන්‍යතාවාදයේ නැගීම අපගේ වත්මන් දේශපාලන අර්බුදයේ කේන්ද්‍රස්ථානය ලෙස තබමින් ඇය අනතුරු අඟවන්නේ, එය දේශපාලන මෙන්ම ශාස්ත්‍රාලීය ජීවිතයද පිරිහීමට හා ව්‍යාකූලත්වයට පත් කරමින් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ක්‍රියාකාරීව විනාශ කරන බවයි. බ්‍රවුන්ගේ දැක්මට අනුව, ශුන්‍යතාවාදය දැනුම සහ දේශපාලන වගකීම යන දෙකෙහිම අගය බිඳවැටීමට හේතු වේ. මෙම අර්බුදය විශේෂයෙන්ම ශාස්ත්‍රීය ක්ෂේත්‍රය තුළ පැහැදිලිව දක්නට ලැබේ. ඇය තර්ක කරන්නේ බුද්ධිමතුන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, පොදු යහපත සහ වාස්තවික සත්‍යය සෙවීම අත්හැර දමා ඇති බවයි; ඒ වෙනුවට ඔවුන් තෝරාගෙන ඇත්තේ පක්ෂග්‍රාහී හෝ ඒකාධිපති අරමුණු ඉටු කර ගැනීම සඳහා දේශපාලන හෝ සංස්කෘතික බලය දරන ඕනෑම අයෙකු සමඟ පෙළ ගැසීමයි. අවසාන වශයෙන්, බ්‍රවුන් තර්ක කරන්නේ මහජන බුද්ධිමතුන් දේශපාලනඥයන්ගේ ප්‍රසාදය දිනා ගැනීමට උත්සාහ කරනවා වෙනුවට, ඔවුන්ව වගවීම්වලට යටත් කරන අවංක, කල්පනාකාරී විශ්ලේෂකයන් ලෙස කටයුතු කළ යුතු බවයි. අවසාන වශයෙන්, ඇය වාමාංශික බුද්ධිමතුන්ට සැබෑ විචාරාතමක චින්තනය සඳහා වන ඔවුන්ගේ මූලික කැපවීම ඉටු කරන ලෙස සෘජු අභියෝගයක් එල්ල කරයි.

ආචාර්ය කූමුදු කුසුම් කුමාර

(මෙම ලිපිය ‘Aragalaya betrayed?: ‘The treason of the intellectuals’ in the age of populism’ යන මැයෙන් The Island පුවත් පතෙහි 2026. 05. 25 දින සිට කොටස් තුනකින්( https://island.lk/aragalaya-betrayed/ , https://island.lk/undermining-the-democratic-political-framework/, https://island.lk/jvp-npp-government-and-social-media/ ) පළ කරනු ලෑබූ ලිපියේ සිංහල පරිවර්ථනයයි.එම ලිපිය තනි ලිපියක් ලෙස kathika.lk වෙබ් අඩවියෙහි 05.27.2026 දින පළකරනු ලැබීය. )

The post අරගලය පාවා දෙනු ලැබීද ?: ජනතාවාදී යුගයක බුද්ධිමතුන්ගේ ‘ද්‍රෝහීත්වය’ appeared first on විවරණ.

සිද්ධියට අදාල දැරිය වෛශ්‍යාවක් විය හැකියැයි සර්ව ජන පක්ෂයේ නායකයෙකු වන දිලුම් අමුණුගම පැවසූ බවද වාර්තා විය.

ලිංගික අපචාර සම්බන්ධයෙන් චෝදනා එල්ල වී ඇති පළමු හෝ එකම භික්ෂුව අටමස්ථානාධිපති හිමි නොවන බව සත්‍යයකි. මීට පෙර එවැනි චෝදනා එල්ල වී අධිකරණ නඩු විභාගයෙන් පසුව දඬුවම් ලැබු භික්ෂූන් වහන්සේලා ගැන ද අපි දනිමු. සමාජ පෙරළියකට මුල් පියවර තැබු අගමැති බණ්ඩාරනායක මහතා ඝාතනය කෙළේ ද භික්ෂුවකි. එම ඝාතනය සැලසුම් කෙළේ ද කැළණිය රජමහා විහාරයේ අධිපතිව සිටි මාපිටිගම බුද්ධරක්ඛිත හිමි බව තවමත් අප මතකයේ රැඳි ඇත.

ප්‍රශ්නය වන්නේ මෙවැනි සිද්ධීන් ප්‍රතිශතය අනුව ගණන් බලා හෑල්ලුවට ලක් කිරීමේ අවමන් සහගත උත්සාහයයි. සිදුහත් කුමරු බුදු බව පතා රජ මාලිගාවෙන් පිට වූයේ සියලු සැප සම්පත් අතහැර ය. ඉන් පසු සසුන් ගතවන සෑම කෙනෙකුම ලිංගික සම්බන්ධතා ඇතුළු ගිහි ජීවිතයේ සියලු සැප සම්පත් අතහැරිය යුතුය. එය කඩ කරන අයට හිමි දඬුවම් විනය පිටකයේ පැහැදිලිව දක්වා ඇත. එමනිසා අටමස්ථානාධිපති හිමි හෝ වෙනත් භික්ෂුවක් විනය පිටකයේ දක්වා ඇති වැරදිවලට අමතරව රටේ නීතිය අනුව කිසියම් ආකාරයේ වැරැද්දක් කර ඇතිනම් රටේ නීතියට අමතරව සාසනයේ චිරස්ථිතිය සඳහා ඇති නීතියට ද යටත් විය යුතුය. එවැන්නක් බෞද්ධයින් වශයෙන් අප අපේක්ෂා කරන්නේ භික්ෂූන් වහන්සේලා ට පුද සත්කාර කිරීම ඇප උපස්ථාන කිරීම පිළිවෙතක් මෙන්ම චාරිත්‍රයක් ද වන නිසාය. භික්ෂූන් වහන්සේ කෙනෙකු මහ මග හමු වුවත් දොහොත් නමා වැඳීමේ පුරුද්දක් තවම පවතී.

බුද්ධ ධර්මයේ ඉගැන්වෙන දේට අමතරව ඒ හා බැඳුනු චාරිත්‍රවාරිත්‍ර පවතින්නේ භික්ෂුන් වහන්සේලාගෙන් කිසි විටෙක වැරැද්දක් නොවන විශ්වාසයෙනි. ක්ලේශයන් ප්‍රහීන කළ බුද්ධ පුත්‍රයානන් කෙනෙකු අතින් වැරදි වීම කිසි විටෙක අපේක්ෂා නොකෙරේ. රටේ පවතින නීතිය අනුව කිසිම කෙනෙකු අධිකරණ නඩු විභාගයකින් තීරණය වන තෙක් නිවැරදි යැයි පිළිගැනීමක් පවතින නමුත් පූජ්‍ය පක්ෂයට එවැනි තත්වයක් හිමි නොවිය යුතුය. ඒ ඔවුන් සමාජය හික්මවීමටත් නිවැරදි මාර්ගයේ යොමු කිරීමටත් කැපව සිටින නිසාය. ජනතාව ඔවුන් නඩත්තු කරන්නේත් පුද පූජා පවත්වන්නේත් එම නිසාය.

එහෙත් වර්තමානයේ භාවිතය වී ඇත්තේ අධිකරණ නඩු විභාගයකින් තීරණය කරන තෙක් පූජකයන්ද නිදොස්යැයි සැලකීමය. අටමස්ථානයේ අධිපති හිමිට බරපතළ චෝදනාවක් එල්ල වී තිබුණ ද ඔහු තවමත් අටමස්ථානයේ අධිපති ය. තවමත් චීවරධාරීය. (සාමාන්‍යයෙන් මෙවැනි අපරාධයක් පිළිබඳව චෝදනාවක් ලැබු අයෙකු සම්බන්ධයෙන් පොලීසිය ක්‍රියාත්මක වූ ආකාරයට වෙනස්ව නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ වෙනත් ආයතන මැදිහත් වූ ආකාරය ගැන අප මෙහිදී සාකච්ඡා කරන්නේ නැත.) අඩුම වශයෙන් තම නිර්දෝෂී භාවය තහවුරු කරන තෙක් හෝ පූජකවරය අත්හිටුවීමේ ක්‍රමයක් නැත. එවැනි අමතක කිරීම් හෝ මගහැරීම් විවේචනය කිරීම බුද්ධ සාසනයට කරන අපහාසයක් සේ හැඳින්වීම සුලබ කාරණයකි. ඇල්ලේ ගුණවංශ හිමි බුද්ධ සාසනයට අනතුරක් ඇතැයි පවතින්නේ එවැනි චෝදනා බැහැර කිරීමේ අරමුණෙනි.

එමනිසා අටමස්ථානාධිපති හිමි තවමත් නිල වශයෙන් එම තනතුරේම වැඩ සිටිති. එම තනතුරේ ඇති බල මහිමය නිසා පොලිසිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට ළමා ආරක්ෂාව සඳහා ඇති ආයතනවලට මැදිහත් වීමට සිදු විය. ප්‍රමාද වී හෝ යුක්තිය ඉටු වනු ඇතැයි අපි ද බලාපොරොත්තු වෙමු.

මෙම සිද්ධියෙන් මතුවන තවත් වැදගත් කැරුණු රැසකි. ඉන් එකක් වන්නේ දැනට මාස කීපයකට පෙර පසුගිය වසරේ දී පාසල් විෂය මාලාවට ලිංගික අධ්‍යාපනය ලබා දීමේ වැඩ පිළිවෙළක් ගැන සාකච්ඡා වන විට ආගමික පූජකයන්ගෙන් නැගුණු විරෝධයයි. මෙහි දී බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා පෙරමුණේම සිටියහ. ලිංගික අධ්‍යාපනය පාසල් දරුවන්ට ලබා දීමෙන් ඔවුන් දුසිරිත්වලට ඇබ්බැහි වනු ඇතැයි බලවත් චෝදනා එල්ල විය. එම විරෝධතා නිසාම ලිංගික අධ්‍යාපනය පාසල් විෂය මාලාවෙන් ඉවත් කෙරිණ. එම විරෝධතාවය ඉදිරිපත් කළ භික්ෂූන් වහන්සේලා අටමස්ථානයේ අධිපති හිමි ලිංගික චෝදනාවලට ලක්ව සිටීම ගැන රකින්නේ මුනිවතකි. සැබෑ තත්වය නම් පාසල් ළමයින්ට පමණක් නොව පූජකයින්ට ද ලිංගික අධ්‍යාපනය ලබා දීමේ බරපතළ අවශ්‍යතාවයක් පැවතිම ය. වාර්තා නොවන නමුත් පූජකයින් සම්බන්ධයෙන් ලිංගික අපචාර සැලකිය යුතු මට්ටමකින් පවතින බව නොරහසකි.

එහෙත් ඒ සියල්ල ඉවසා වදාරණ සමාජ තත්වයක් පැවතීම ඛේදනීය තත්වයකි. නිසි කලට අව් වැසි නොලැබීම දේශපාලන ප්‍රශ්නයක් බවට පත් කර ගැනීමට තරග කරන දේශපාලකයන් සහ ඔවුන්ගේ පක්ෂ මෙම අපචාරයේ දී සම්පූර්ණයෙන්ම නිහඬය. ඒ ගැන පාර්ලිමේන්තුව කල් තැබීමේ අවස්ථාවේ විවාදයක් කිසිවෙකු ඉල්ලා සිටින්නේ නැත. අප ඉහතින් දැක් වූ ආකාරයට දිලුම් අමුණුගම වැනි දේශපාලකයන් උත්සාහ කරන්නේ එම දැරිය ගණිකාවක් සේ හඳුන්වා සිද්ධිය යටපත් කිරීමටය. ගණිකාවක් වුවත් බාල වයස්කාරියක් සමග ඇයගේ කැමැත්ත ඇතිව හෝ නැතිව ලිංගික සම්බන්ධතා පැවැත්වීම අපරාධයක් බව මෙම තරුණ දේශපාලකයා දන්නේ නැති ද?

මේ සියල්ලෙන් මතුවන්නේ ධනය සහ බලය ඇත්නම් ඕනැම දෙයක් කිරීමට නිදහස පවතී යන්නයි. වාර්තාවන ආකාරයට එම බාල වයස්කාර දැරිය අටමස්ථානාධිපති හිමිගේ භාරයට පත්ව ඇත්තේ ඇගේ මවට මූල්‍යමය පෙළෙඹවීම් ලබා දීමෙනි.  නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන බලධාරීන් පසුබට වී ඇත්තේ ද ධනය සහ බලය යන කාරණා දෙක නිසාය. දේශපාලකයින් මෙම අපචාර චෝදනාව ගැන මුනිවත රකින්නේ   බලය නිසාය. මොවුන් තරහ කර ගත හොත් ඡන්ද ලබා ගැනීමට නොහැකි වනු ඇතැයි යන බිය නිසාය. දේශපාලකයන්ගේ ඒකායන මාර්ගය වන්නේ හොඳින් හෝ නරකින් දේශපාලන බලය අත්පත් කර ගැනීම සහ තමන් අත ඇති දේශපාලන බලය රැක ගැනීම විනා යුක්තිය හා සමාජ ගුණ ධර්ම රැකීම නොවේ. මෙම දේශපාලකයින් දරිද්‍රතාවය ගැන කතා කරන්නේ බලය ලබා ගැනීමට දික් කරන සීනි බෝලයක ආකාරයෙන් විනා දුප්පත්කම තුරන් කිරීමට නොවේ.

අම්මා කෙනෙකු සිය දියණිය මුදලට විකුණන්නේ දුප්පත්කම නිසාය. තරුණියක් වෛශ්‍යා වෘත්තියට පෙළෙඹෙන්නේ දුප්පත් කම නිසාය. ආත්ම ගරුත්වයක් ඇති කිසි කෙනෙකු මෙවැනි දේට පෙළඹෙන්නේ නැති බවට වෙනත් සාක්ෂි අවශ්‍ය නැත. එමනිසා මෙවැනි අපචාර වැළැක්වීමට ඇති සාර්ථකම ක්‍රියා මාර්ගය දුප්පත්කම තුරන් කිරීම පමණි. සමහර අවස්ථාවල නීතිය අනුව වැරදිකරුවන්ට දඬවම් ලබා දීමේ හැකියාව පවතින නමුත් ප්‍රශ්නයට පිළිතුරක් නොවේ.  

පවතින ලිබරල් ධනවාදි ආර්ථික ක්‍රමය අනුව දරිද්‍රතාවය තුරන් කිරීම සිහිනයක් වුවද මෙවැනි අපචාර සහ දුරාචාර වැළැක්වීමට (නතර කිරීමට නොවේ) ප්‍රබල අවිය වන්නේ මහජන මතයයි. කෙතරම් දුෂ්කර තත්වයන් යටතේ වුවද යුක්තිය සහ සාධාරණය සඳහා ජනතාව පෙළ ගැසෙන ආකාරය මානව ඉතිහාසයේ නිතර සිදුව ඇත. නීතියේ කුමක් සඳහන් වුවද කුරිරු පාලකයන්ට රජ මැදුරේ පස්සා දොරින් පැන යැමට සිදු වූයේ ද අයුක්තියට සහ අසාධාරණයට එරෙහිව ජනතාව පෙළ ගැසුණ නිසාය. එමනිසා ආගමේ නාමයෙන් සසුනට මුවා වී කෙරෙන විවිධාකාරයේ නොපනත්කම්වලට පිලිතුරු ලබා දීමටත් ඒවා නිවැරදි කිරීමටත් මුල පිරුම ජනතාව අතට ගත යුතුය. විශේෂයෙන්ම සසුන නඩත්තු කිරීමේ වගකීම ජනතාවට පැවරී ඇති නිසා එවැනි පියවරක් තර්කානුකූලය. එවැනි අවස්ථා ද බෞද්ධ ඉතිහාසයේ විරල නොවේ. නමුත් අද සමහර භික්ෂූන් වහන්සේලා. බුදුන් වහන්සේ අනු නොදැක් වූ ආකාරයට විශාල ධනයක් පරිහරණය කරන නිසා ගිහියන්ගේ අනුග්‍රහය අවශ්‍ය නැත. විහාර දේවාලගම් පනත සංශෝධනය කිරීමෙන් හෝ වෙනස් කිරීමෙන් සමහර පන්සල් සතුව ඇති දේපොළ අයිතිය වෙනස් වන්නේ නැත. ඉන් නැවත තහවුරු වන්නේ බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළ ආකාරයට සියලු ලෞකික සැප සම්පත් අත්හැරීමක් සිදුව නැතිවීමය.

මෙහිදී තවත් කරුණක් සිහිපත් කිරීම වැදගත් ය. කිරි කළයට ගොම බිදක් වැටීමෙන් කිරි කළයම අපවිත්‍රවන්නේය යන්න ගැමි පිරුළකි. කිරි කළයක් වන සාසනය එක පුද්ගලයෙකුට සම්පූර්ණයෙන්ම අපවිත්‍ර කළ හැකි ය. එය වසා ගැනීමට ප්‍රතිශතය පිරුවටක් නොවේ.      

The post කිරි කළයක් අපවිත්‍ර කිරීමට ගොම බිඳක් .. appeared first on විවරණ.

තිලෝගුරු තථාගත බුදුරජානන් වහන්සේ වදාල උතුම් බුද්ධ ධර්මය තවත් එක් ආගමක් සේ අදහමින් සැදැහැවන්ත බෞද්ධ ජනතාව ශ්‍රද්ධාව සහ ප්‍රඥාව අතර අතරමංවී සිටීද? යන ප්‍රශ්නය මත කාලීන සමාජ  කතිකාවක් ඇතිවිය යුතු බව මෙම ලියුම්කරුගේ මතයයි. මේ සදහා ප්‍රස්තුත ආසන්න සිද්ධීන් කිහිපයක් සමාජයේ දැඩි පිළිකුලට භාජනය වී තිබුණද ඒවා අධිකරණය හමුවේ නිසි විමර්ශනය වන බැවින් ඒ පිළිබඳව සාකච්ඡා කිරීම මෙම ලිපියේ අරමුණ නොවේ.

පද්ධතිමය වෙනසකට අරගල කල ජන සමාජයම තමන් අපේක්ෂා කල වෙනස සමාජ ආර්ථික  දේශපාලන  ක්ෂේත්‍ර සියල්ලම ආවරණය වන ලෙස සිදුවේ යයි අනුමාන කලහ. නමුත් එවැනි කිසිවක් සිදුනොවන බව අත්දැකීම බොහෝ දෙනෙකුගේ කනස්සල්ලට හේතුවක් වී ඇත. ඊට ප්‍රධාන හේතුව වනුයේ රට විනාශයට ඇද දැමූ බලවේගයන් තව දුරටත් ශක්තිමත්ව; තැලෙන පෙලෙන පීඩිතයන්, අසරණ තත්ත්වයට ඇද දැමීමට පෙළැඹීමය. හුදෙක් සමාජ, ආර්ථික සහ දේශපාලන බලය ලබාගැනීමට සහ රඳවා තබා ගැනීමට අපරාධ වලට අනුබලදීම ඇතිහැකි බලලෝභීන් පෙළැඹීම: යුක්තිය සහ සමාජ සාධාරණය නැතිබැරි පීඩිතයන්ගෙන් ගිලිහීමට හේතුවී ඇත.

මෙම පිරිහීමේ ආදීනව සහ ඒවා මැනවින් තේරුම්ගැනීමට තිලෝගුරු සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කල දහම නිවැරදිව සමාජගත කිරීම සාසනලැදි සියළුම දෙනාගේම වගකීමයි. නමුත් ගිහි පැවිදි සියලුම දෙනාට කුසල සහ අකුසල කුමක්ද  යන්න හරිහැටි වටහාගැනීම නොහැකිවීම සමාජ පරිහානිය වේගවත් කරවයි.

තමන් විසින්ම දැඩි කැපවීමකින් සහ අධිෂ්ඨානයකින් සොයා වදාරන ලද සංකීර්ණ දහම් මාර්ගය පෘථග්ජන මිනිසාට සරලව තේරුම්කරදීමට බුදුන්වහන්සේට හැකිවීම සහ එම පරම සත්‍යය වසර 2500 ක් දක්වාම අකාලික වීම ගෞතම බුදුන්වහන්සේගේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය විදහාපාන ප්‍රතිමුර්තියයි.

එහෙත් බුදුදහම සහ එහි විකාශය තවත් ආගමක ස්වභාවයකින් සංස්ථාගතව ගිහි පැවිදි පුද්ගලයින් අතර අසමමිතික බල කේන්ද්‍ර ගොඩනගා ගැනීම බුද්ධ පරිනිර්වාණය සිටම සිදුව තිබේ. මෙම හේතුකාරනා නිසාම සරල දිවි පෙවෙතක් හැඩගැසීමට නියමිත බෞද්ධයා  වර්තමානයේ  සුහුරු තාක්ෂණය සහ උපකරණ වලට ඇබ්බැහිව වල්මත්ව තම ජීවිත කල්පැවැත්ම තවදුරටත් සංකීර්ණ කරගෙන සිටී.

බුද්ධ ධම්ම සංඝ යන ත්‍රිවිධ රත්නයේ පිහිට පැතීමටත් සරණ යාමටත් බෞද්ධ ජනතාව හුරුපුරුදු වී සිටී. මෙම තෙවැදෑරුම් පහසුවෙන්ම මතක තබාගැනීමේ පරිපාටිය මුළු දහම පුරාම විහිදී ඇති ස්වභාවය මෙම ලිපියේ සටහන් කර තැබීමට සහ ඒ පිළිබඳව සංවාදයක් ඇතිකර බෞද්ධයන් හුදු ශ්‍රද්ධාව සහ ප්‍රඥාව අතර අතරමං නොවීමට ඇති ඉඩකඩ ඇහිරීමට යම් උත්සහයක් දරමි.

සංසාරය නම් ගණ වනාන්තරයේ මංමුලා නොවීමට බුදු දහම ඉතා සරලව සංකීර්ණ කරුණු කාරනා ගිහි පැවිදි සියලුම දෙනාට තේරුම්ගැනීම පහසු පරිදි ඉදිරිපත් කලද අකුසලයෙන් ඈත්වීමට බෞද්ධයින්ට අපහසුව ඇත්තේ මක්නිසාද?

සංසාරය නම් ගණ වනාන්තරයේ අතරමං නොවී නිරුපද්‍රිතව පිටවීමට පළමුව වනයේ ඇති ගස්ගල් සහ අඩිපාරවල් ගංගා ද්‍රෝණි, ඇල මාර්ග නිවැරදිව හඳුනාගැනීම වැදගත්ය. එවැනි අභියෝග පහසුවෙන් මිනිස් ජීවිත වලට ඈදාගැනීමට බුදුදහම අපමණ උත්සහයක් ගෙන ඇත. එහෙත් එම කරුණු කාරනා ඒ අයුරින්ම සමාජගත කිරීම හරවත්ව සංනිවේදනය වනවාද? නො එසේනම් ඒවා හුදෙක් අන්ධානුකරණයට ලක්වනවාද යන්න සාකච්ඡාවට ලක්විය යුතුය. බුදු දහම තමන් විසින්ම අධ්‍යයනය කර වටහා ගැනීමට ගෞතම බුදුරජානන්වහන්සේ සිය අනුගාමිකයින්ට මග පෙන්වා දී ඇත. උන් වහන්සේව තථාගත යන ගෞරවාර්තයෙන් පුදන්නේ එමනිසාය. සෙසු ආගම්වල දේව වචනය ඒ ආකාරයෙන්ම ඇදහීම සහ පිළිපැදීම හෝ පුද පුජා පවත්වා භක්තිය ප්‍රකාශ කිරීම බෞද්ධයන්ට අදාල කරගත නොහැක.

බුදුදහමේ මූලිකම සහ ගැඹුරුම ඉගැන්වීමක් වන ත්‍රිලක්ෂණය (ලෝකයේ සහ ජීවිතයේ පවතින මූලික ලක්ෂණ තුන)  අප අවට ඇති බාහිර ලෝකය සහ අපගේ ආධ්‍යාත්මය (සිත සහ කය) නිවැරදිව තේරුම් ගැනීමට මේ ලක්ෂණ තුන උපකාරී කර ගතයුතුවේ. සංසාර නම් ඝණ වනාන්තරයේ සංයුතිය අනිච්ච, දුක්ඛ සහ අනාත්මය යනුවෙන් බුදු දහමේ පැහැදිලි කරදී තිබෙනවා. ඒ අනුව අනාත්ම පුද්ගලයා හුදු ඇට මස් වලින් යුත් අස්ථිර ඇට මස් ස්ථානාධිපති සත්වයෙක් බව තේරුම්ගැනීම මූලික අවශ්‍යතාවයකි.

ගණ වනාන්තර වල සංචාරය කරන විට ප්‍රවේශම් වීමට අවදානම් කාරී මගහැරිය යුතු තවත් කරුණු තුනක්  ලෝභ, ද්වේෂ, සහ මෝහ යනු වෙන් පෙන්වා දී ඇත.පුද්ගලයෙකු සංසාරයට බැඳ තබන, සියලු පව්කම් හා දුක්වලට මුල් වන ප්‍රධානතම කෙලෙස් ධර්ම තුනකි. මේවාට ධර්මයේ “අකුසල මූල” (අකුසල්වල මුල්) කියාද කියනු ලැබේ.

වනාන්තරයේ ඇති ගස් ගල් හඳුනාගැනීමත් ඒවා මතක තබාගෙන නිවැරදි මාවතේම රැදීමට වල්මත් නොවීමට තවත් තෙවැදෑරුම් මාර්ගෝපදේශ යුගලයක් බුදුදහම ජනජීවිත වලට ඈදාගැනීමට අනුබල දෙයි. පළමුව සිත,කය, වචනය පාලනය කිරීමත් දෙවැනුව දානය ශීලය භාවනාව දෛනික ජීවිතයට යොමුවීමත්වේ.

සිත කය වචනය පාලනය කරමින් අකුසලයන් අවම කිරීමටත් දාන, ශීල භාවනා තුලින් කුසල් රැස්කර ගැනීමට මිනිසාට අනුබලදෙයි.

එහෙත් වර්තමාන බෞද්ධ ඇදහිලි ක්‍රම වේදයන් හිංදු ආගමික සංස්කෘතික වතාවත් අනුව යමින් දාන,ශීල භාවනා කටයුතු සියල්ලම පූජාවන් බවට පත්කරමින් බෞද්ධ සැදෑහැවතුන් ප්‍රඥාව වෙනූවට ශ්‍රද්ධාව තුල කොටුකරගැනීමට ලක්ව සිටීද? ශාෂණ ලැදි ගිහි පැවිදි සියලුම දෙනා මෙකී මාර්ග සංඥා සහ උපදේශ නිවැරදිව හඳුනාගැනීම වර්තමානයේ ශ්‍රී ලංකාව මුහුණ දෙන සමාජ පරිහානිය අවම කර ගැනීමට හේතුවනු ඇත.

සිත කය වචනය පාලනය කරගැනීමට පංච ශීලය මත පිහිටා අකුසලයන් වලින් ඈත්වීමටත්, දානය ශීලය භාවනාව තුලින් කුසල් රැස්කර ගැනීම පසෙක ලා අටවිසි පූජාවන් සහ අසූහාර දාහේ පිංකම් වලට අනවබෝධයෙන් නැඹුරුවීම අවිජ්ජාව තුලම සිරවීමට හේතුවේ.

දුකට පත් අය දුප්පතුන්වේ. ගෞතම බුදුරදුන් ආර්ය සත්‍යය අවබෝධ කරගෙන අටවැදෑරුම් ආර්ය අෂ්ඨාංගික මාර්ගය දේශණා කර ඇත්තේ සංසාර මහ ඝණවනාන්තරයේ සැරිසැරීමට අවශ්‍ය ශීල සමාධි ප්‍රඥා යන කොටස් තුනකින් යුත් අපූර්ව මාර්ග සිතියම් පොතක් අපවෙත ලබාදී ජීවිතය වල් මත් කර නොගැනීමට.

වර්තමානයේ මෙම සිතියම් පොත් විසිකර GPS තාක්ෂණය අනුව යමින් ආගමික ස්ථානද එප්ස්ටීන්කරණයවීම අදහාගත නොහැක. ශ්‍රී ලාංකේයන් අපේක්ෂා කරන පද්ධතිමය වෙනස ඇරඹීමට යල්පැනගිය දේශපාලන සහ ආගමික සංස්ථාගතව ඇති බල කේන්ද්‍රයන්ද  වෙනස්කර යුතුවේ.

මුලින්ම සිදුවිය යුත්තේ අණ දීමට නියමිත අයවලුන් බණ කීම නැවැත්වීමටත් බණ කිය යුත්තන් අණදීමේ ක්‍රියාපාටියෙන් ඉවත්වීමත්ය. මෙම දෙකොට්ඨාසයටම වැදිබණ දේශණා නොකරන ලෙසට ඉතාමත් කරුණාවෙන් ඉල්ලා සිටිමු.

මෙම බිදවැටීම් අට ලෝ දහමට ලඝු කොට නිහඬව සිටිය නොහැකි බව හඬනඟා කීමට මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්නයන් සහ ආචාර්ය නන්දා මාලිනිය නිර්භයව නිර්මාණයන් ඉදිරිපත් කලේ එම ජන චින්තනය අවදි කරවීමට. මෙම ලිපිය හමාර කිරීමට ඔවුන් දෙපළගේ නිර්මාණයක කොටසක් ගෙනහැර උපුටා දක්වමි.

බුදු හිමි ජේසු හිමි නබි හිමි වැඳ පුදනු..
දෑ ගොත් කුළ නුදුටු උන් බණ පිළි පදිනු..
වැදි බණ මැදින් මුණි බණ තෝරා අසනු..
වැදි බණ දෙසන සඟ ඝණ වුවද පිටු දකිනු..!

The post ඇට මස් ස්ථානාධිපති අනාත්මික මිනිසා.. appeared first on විවරණ.

මේ සතියේ ශ්‍රී ලංකාව තුළ රඟදැක්වුණු දේශපාලන නාට්‍ය අතරින් වඩාත්ම පිළිකුලක් ඇති කළේ කුමක්දැයි තෝරා ගැනීම දුෂ්කර වනු ඇත.

එක් අතකින්, හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂගේ ආධාරකරුවන්, ඔවුන්ගේ ‘දේවතාවා’ මැණික් හා ස්වර්ණාභරණ පැළඳි තම අත වනද්දී, අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභා (CIABOC) කාර්යාලය ඉදිරිපිට ප්‍රීති ඝෝෂා පවත්වමින් කෑගසමින් සිටියහ. ඒ, 2013 වසරේදී ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවය සඳහා එයාර්බස් (Airbus) ගුවන් යානා මිලදී ගැනීමට අදාළව සිදු වූ, නින්දිත ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 2 ක අල්ලස් සිද්ධියක් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්න කිරීම සඳහා හිටපු ජනාධිපතිවරයාව කැඳවා තිබූ අවස්ථාවේදීය.

මෙම විමර්ශනය, දූෂිත ගනුදෙනුවේ ‘මැදිහත්කරු’ ලෙස හඳුනාගෙන සිටි ජාතික ගුවන් සේවයේ හිටපු ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියා (සැකකරුවෙකු) මෑතකදී සිදු කරගත් ‘සැකකටයුතු’ සියදිවි නසාගැනීම ද ඇතුළුව, ජෝන් ග්‍රිෂම්ගේ (John Grisham) කුතුහලයෙන් පිරි ත්‍රාසජනක නවකතාවක සියලු ලක්ෂණ වලින් යුක්ත ය.

රාජපක්ෂවරුන්ගේ අකටයුතුකම් මැනවින් ලේඛනගත වී ඇත. ඔවුන්ගේ පාලන සමය තුළ සිදු වූ ආර්ථික අපරාධ රාශියක් මෙන්ම සුළුතර දෙමළ සහ මුස්ලිම් පුරවැසියන්ගේ දරුණු මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම් මේ වන තෙක් නීතියේ රැහැනින් බේරී තිබුණද, ඒ පිළිබඳව දිගින් දිගටම කරුණු දැක්වීම අවශ්‍ය නොවේ.

ඔවුන්ගේ කෝපයට ගොදුරු වීමට තරම් අවාසනාවන්ත වූ පුවත්පත් කර්තෘවරුන්, මාධ්‍යවේදීන් සහ පුද්ගලික ඉලක්කයන් සෘජුවම ඝාතනය කිරීම් ද අප අමතක නොකළ යුතුය. තනි දේශපාලන පවුලක් සහ ඔවුන්ගේ දේශපාලන හිතවත් ජාලයන් විසින් මහජන මුදල් කාබාසිනියා කර තිබූ බැවින්, එයාර්බස් ගුවන් යානා මිලදී ගැනීමේ වංචාව එම යුගයේ අනෙකුත් බොහෝ අපැහැදිලි ගනුදෙනුවලට වඩා ඉතා පැහැදිලි සිද්ධියක් විය. ලේඛනගත සාක්ෂි මගින් පැහැදිලිවම පෙන්වා දුන්නේ දරුණු දූෂණ ක්‍රියා සහ මිලදී ගැනීමේ පටිපාටි ඉතා සැහැල්ලුවෙන් ඉවත දමා ඇති බවයි.

මිලදී ගැනීමේ ක්‍රියාවලියට අදාළ ජාතික ගුවන් සේවයේ තීරණාත්මක රැස්වීම්, රාජපක්ෂ දේශපාලනඥයන්ගේ පෞද්ගලික නිවාසවල සහ එක් අවස්ථාවක හිටපු කථානායකවරයාගේ නිවසේ පැවැත්වීම ද මෙයට ඇතුළත් විය. මේ අතරතුර, මීට වසර කිහිපයකට පෙර ගෝලීය එයාර්බස් දූෂණ මකුළු දැල පිළිබඳව විමර්ශනය කළ ජාත්‍යන්තර විමර්ශකයන්, එයාර්බස් සමාගම විසින් ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවයේ එවකට සිටි ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියාට ගෙවන ලද දැවැන්ත අල්ලස් පිළිබඳ විස්තර අනාවරණය කරගත් අතර, පසුව ඔහු රටවල් කිහිපයක් විසින් කළු ලේඛනයට ද ඇතුළත් කර තිබුණි.

එසේ වුවද, මෙම අනාවරණයන්ගෙන් පසුව පවා වගකිවයුත්තන් කිසිදු දඬුවමක් නොලබා බේරී සිටි අතර, හිටපු ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියා කිසිදු බලපෑමකින් තොරව විදේශයන්හි මෙන්ම මේ රට තුළ ද නිදහසේ සැරිසැරුවේය. පසුගිය මාස කිහිපය තුළ විමර්ශන නැවත ක්‍රියාත්මක වීමත් සමඟ, එයාර්බස් අල්ලස් මුදල්වලින් කොටසක් හිටපු ජනාධිපතිවරයාට සහ එවකට සිටි සිවිල් ගුවන් සේවා අමාත්‍යවරයාට ලබා දුන් බවට ඔහු රාජ්‍ය ආයතන වෙත කළ පාපොච්චාරණය පසුව ඔහු විසින්ම හකුළා ගන්නා ලදී. එම පාපොච්චාරණය ලබා දුන්නේ අල්ලස් හෝ දූෂණ විමර්ශන කොමිෂන් සභාවේ (CIABOC) බලකිරීම් නිසා බවට ඔහු චෝදනා කළේය.

මෙය සිදු වූයේ ඔහු සියදිවි නසා ගැනීමට මොහොතකට පෙර වන අතර, එමඟින් මෙය ‘අනුන් ලවා කළ මිනීමැරුමක්’ (පුද්ගලයෙකු සියදිවි නසා ගැනීමට සැලසුම්සහගතව පොළඹවා ගැනීමක්) ද යන්න පිළිබඳව දැඩි සැක සංකා සහ කතාබහක් මතු විය. ඔවුන්ගේ පුරුදු ස්වභාවය අනුව, රාජපක්ෂවරුන් නායකත්වය දෙන ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ (SLPP) මෙම අර්බුදයට මුලින්ම මැදිහත් වූ අතර, දූෂණ විරෝධී විමර්ශකයන් විසින් සිදු කරන ලද අපරාධමය බියගැන්වීම් ඔහුගේ සියදිවි නසා ගැනීමට හේතු වූ බවට ඔවුහු චෝදනා කළහ. නමුත් මේ සියලු හැලහැප්පීම් සහ පෙරළි මධ්‍යයේ වුවද, අප විසින් පිළිගත යුතු ප්‍රධාන කරුණු කිහිපයක් තිබේ.

සැබවින්ම, රාජපක්ෂවරුන් සහ ඔවුන්ගේ හිතවතුන් තමන්ගෙන් පසු බලයට පත් වූ ආණ්ඩු සමඟ ‘දේශපාලන ගනුදෙනු’ වලට එළඹීම ද ඇතුළුව, කළ හැකි සෑම උපක්‍රමයක්ම භාවිතා කරමින් පසුගිය දශක කිහිපය පුරාම යුක්තිය මඟහැර සිටියහ. වඩාත්ම කැපී පෙනෙන කරුණ නම්, 2015-2019 කාලයේ පැවති රනිල් වික්‍රමසිංහගේ හිතවතුන්ගෙන් පිරි ‘යහපාලන’ හවුල් ආණ්ඩුව යටතේ මෙන්ම, 2022 ‘අරගලයෙන්’ පසුව බිහි වූ වික්‍රමසිංහ ජනාධිපති ධුර සමය තුළ ද ‘ප්‍රසිද්ධ රහසක්’ වී තිබීමයි.

රාජපක්ෂ එයාර්බස් ගනුදෙනුවට, ජාතික ගුවන් සේවය වෙනුවෙන් ආපසු ගෙවීමේ හැකියාව බෙහෙවින් ඉක්මවා ගිය දැවැන්ත මිල ගණන් යටතේ ගුවන් යානා සෘජුවම මිලදී ගැනීම් මෙන්ම බදු පදනම මත ලබා ගැනීම් ද ඇතුළත් වූ අතර, එමඟින් ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවය දරුණු ණය අර්බුදයකට ඇද වැටුණි. අඩපණ වෙමින් පැවති ගුවන් සේවය නඩත්තු කිරීම (මුක්කු ගැසීම) සඳහා වරින් වර මහජන බදු මුදල් හරවා යොදවනු ලැබීය. පසුව එම ගුවන් යානා මිලදී ගැනීමේ සහ බදු ගිවිසුම් අවලංගු කිරීම නිසා සිදු වූ විශාල පිරිවැය ද සමඟින්, ජාතික ගුවන් සේවය නැමති පතුලක් නැති වළට නිමක් නැතිව මුදල් කාන්දු වීම දිගින් දිගටම සිදු විය.

මේ සියල්ල රාජපක්ෂ මුද්‍රාව යටතේ ජාතික ණය බර ඉහළ යාමට විශාල වශයෙන් දායක විය. එකල පැවති අවුල් සහගත මූල්‍ය හා මුදල් ප්‍රතිපත්තිය ද සමඟ ගත් කල, භාණ්ඩාගාරය හිස් කළ බොහෝ දූෂණ වංචා අතරින් එකක් වූයේ මෙය වන අතර, 2022 දී ශ්‍රී ලංකාව බංකොලොත්භාවයේ අගාධයට ඇද දැමීමට මෙය සැලකිය යුතු බලපෑමක් කළේය. එබැවින්, දහඩිය පෙරා ගනිමින් තමන් නිර්දෝෂී යැයි පවසන රාජපක්ෂ පරපුරේ සාමාජිකයන්ගේ හෝ කැලැල් වූ පක්ෂ කොඩියක් දරන්නන්ගේ ප්‍රකාශවලින් අප අපවම රවටා නොගත යුතුය.

රට පාලනය කළ නොහැකි අපායක් බවට පත් කිරීමේ සංකේත බවට පත් වූ සහ නීතිය කෙරෙහි තමන් තුළ ඇති අවඥාව ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රදර්ශනය කළ පුද්ගලයන්ම—රවාගත් මුහුණ දැඩි පිළිකුලක් ඇති කරන පාර්ලිමේන්තුවේ කුප්‍රකට ‘මිරිස් ප්‍රහාරකයා’ ද ඇතුළුව—‘රට බේරාගත් නායකයාට’ එරෙහිව සිදු කෙරෙන ‘දේශපාලන දඩයමක්’  ගැන මැසිවිලි නගමින්, හිටපු ජනාධිපතිවරයාව මේ සතියේ අල්ලස් හෝ දූෂණ විමර්ශන කොමිෂන් සභාව (CIABOC) වෙත කැඳවීමට එරෙහිව විරෝධය පෑම සඳහා විශාල පිරිසක් ලෙස රොක් වී සිටියහ. ඔවුන්ගේ එම මහා ඝෝෂාකාරී වැලපීම්, ඒවාට ලැබිය යුතුම වූ අවඥාවෙන් යුතුව බැහැර කළ හැකිය.

සැබවින්ම, රටේ දකුණෙන් බිහි වූ, එක් කලෙක මානව හිමිකම් ක්‍රියාකාරිකයෙකු වූ මහින්ද රාජපක්ෂගේ ඛේදවාචකය වන්නේ, නග්න කෑදරකම, ජාතිවාදී දේශපාලනය සහ නරකම වර්ගයේ පවුල් පාලනය වෙනුවෙන් ඔහු විසින් ‘පොදු යහපත’ පාවා දෙනු ලැබීමයි. ඔහුගේ ජනාධිපති මුද්‍රාව යටතේ සිදු වූ එම පැහැදිලි අපරාධ පිළිබඳ විමර්ශන ඉදිරියට ගෙනයාම යහපත් දෙයකි. කෙසේ වෙතත්, ඒ සම්බන්ධයෙන් එතරම් ‘යහපත් නොවන’ පැත්ත වන්නේ, මේ පිළිබඳව ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (JVP) නායකත්වය දෙන ජාතික ජන බලවේග (NPP) ආණ්ඩුව දක්වන තීරණයක් ගත නොහැකි, ව්‍යාකූල ප්‍රකාශයන්ය.

මෙය අපව මේ සතියේ දේශපාලන නාට්‍යයේ දෙවන පිළිකුල් සහගත පැත්ත වෙත රැගෙන යයි. ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුවට තිබූ නුවණට හුරුම උපායමාර්ගය වන්නට තිබුණේ, මෙම මතභේදාත්මක තත්ත්වයෙන් තමන් දුරස් වී, නීතිය ක්‍රියාත්මක වීමට ඉඩ හැරීමයි. එබැවින්, ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක විසින් ‘ශ්‍රී ලංකාව තුළ නීතිය සැමට සමානයි’ යනුවෙන් සාමාන්‍ය අයුරින් ප්‍රකාශ කිරීම සම්පූර්ණයෙන්ම අනවශ්‍ය වූවකි. එමෙන්ම, ‘විමර්ශනයකදී යම් පුද්ගලයෙකුගේ නම සඳහන් වී ඇත්නම්, (ප්‍රශ්න කිරීම් සඳහා) කැඳවීමක් ලැබීම ගැන කිසිවෙකු විරෝධය නොපෑ යුතුය’ යන්න ප්‍රකාශ කිරීම ද එලෙසම අනවශ්‍ය විය.

වඩාත් නිවැරදිව කියතොත්, එහි හරය වූයේ, “… අප නීතියට යටත් විය යුතු අතර නීතියට බිය විය යුතුය” යන්නයි. එතැනින් නොනැවතුණු ජනාධිපතිවරයා, මාතලේ පැවැති දිස්ත්‍රික් සම්බන්ධීකරණ කමිටු රැස්වීමක් අතරතුරදී මීට අමතරව කියා සිටියේ, “ජනාධිපතිවරයා වේවා, ග්‍රාම නිලධාරීවරයෙකු වේවා, සෑම කෙනෙකුම නීතියට බිය විය යුතුයි… නීතියට යටත් නොවන කිසිවෙකු සිටිය නොහැකියි” යනුවෙනි.

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ (JVP) පක්ෂ මතවාදියා සහ ප්‍රධාන ලේකම් ටිල්වින් සිල්වා මහතා ද වෙනමම අදහස් දක්වමින්, ප්‍රකාශයක් සටහන් කර ගැනීම සඳහා කරන ලද කැඳවීමක් මුල් කරගෙන ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණේ (SLPP) ආධාරකරුවන් මෙවැනි ‘සංදර්ශනයක්’ මවන්නේ නම්, ඉන් පෙනී යන්නේ ඔවුන් ‘නීතියට අවනත වීමට මැලි වන’ බව යැයි කියා සිටීමට සුදුසු යැයි සිතුවේය. පාලක පක්ෂ ධුරාවලියේ ඉහළම පුද්ගලයන් දෙදෙනා මෙවැනි නීරස පල්හෑලි නැවත නැවතත් කීම තමන්ගේ වගකීමක් යැයි සිතන්නේ මන්ද?

පළමුවැන්න නම්, නීතියේ ආධිපත්‍යය මගින් සැමදෙනාම එහි සීමාවන්ට යටත් කරන බව (අඩුම තරමින් සිද්ධාන්තයක් ලෙස හෝ) පැහැදිලි කරුණකි. දෙවැන්න නම්, රාජපක්ෂ ආධාරකරුවන් ‘නීතියට අවනත වීමට මැලි වන’ බව ද එලෙසම කවුරුත් දන්නා කරුණකි. මෙම කරුණු දෙකම අමුතුවෙන් අවධාරණය කිරීමට එතරම් අවශ්‍යතාවක් නැත. වඩාත් පුළුල් මට්ටමකින් බලන කල, තම රජය යටතේ ‘සැමදෙනාම නීතියට සමානව යටත් වන’ බවට ජනාධිපති දිසානායක කරන ප්‍රකාශය යථාර්ථය විසින් සනාථ කරනු ලබන්නේ නැති තරම්ය. දැනට පවතින ප්‍රධාන දූෂණ චෝදනා පිළිබඳ පරීක්ෂණ, අල්ලස් හෝ දූෂණ විමර්ශන කොමිෂන් සභාවේ (CIABOC) විමර්ශකයන් විසින් ඉබි වේගයෙන් ඇදගෙන යාම ඒ සඳහා කදිම නිදසුනකි.

මෙම දූෂණ චෝදනා රාජපක්ෂ යුගයේ පැවති පරිදි මහා පරිමාණ ඒවා නොවුණද, දේශපාලන ප්‍රතිවාදීන්ට එරෙහි විමර්ශනවලට සාපේක්ෂව මෙම සිද්ධීන්ට සලකන ආකාරයෙහි පවතින කැපී පෙනෙන වෙනස මඟින්, ජනාධිපතිවරයාගේ වාචාල ප්‍රකාශවල පවතින අසත්‍යතාව මනාව හෙළි කරයි. ඒ සම්බන්ධයෙන් බලන කල, ජාතික ජන බලවේගයේ (NPP) සදාචාරාත්මක මාලිමාව ද මෙවැනි ලප කැලැල්වලින් වැසී පවතී. ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව ජනාධිපතිවරයා පොරොන්දු දී තිබියදීත්, එතරම් ප්‍රසන්න නොවූ මැයි දින සිදුවීමක් අතරතුරදී තම පක්ෂ ආධාරකරුවන් විසින් අධිවේගී මාර්ග ඔවුන්ගේ පෞද්ගලික දේපළක් මෙන් භාවිත කිරීම සම්බන්ධයෙන් පැහැදිලිවම කිසිදු ක්‍රියාමාර්ගයක් නොගෙන සිටීම (අකර්මන්‍යතාවය) මීට ඇතුළත් වේ.

නැවත වතාවක් රාජපක්ෂවරුන්ගේ අපරාධවලින් උපයාගත් නීතිවිරෝධී වත්කම් ලෙස සැලකෙන, ‘අයිතිකරුවෙකු නැති’ යැයි කියනු ලබන මල්වානේ පිහිටි කුප්‍රකට මන්දිරය, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට සම්බන්ධ විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් විසින් ‘අත්පත් කරගන්නා’ විට පොලිසිය මුනිවත රැකීමේ වඩාත් මෑතකාලීන සිදුවීම ද මෙම කරුණම තවදුරටත් පැහැදිලි කරයි. මේ සියල්ල දෙස බලන විට, ජාතික ජන බලවේගයේ පාලක පක්ෂයේ ප්‍රධානීන් ‘නීතිය ඉදිරියේ සැමදෙනාම සමානයි’ යන මෙම මන්ත්‍රය නැවත නැවතත් කීම නතර කරන්නේ නම් එය වඩාත් නුවණට හුරුය.

මන්ද, අප දකින පරිදි යථාර්ථය එයට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් ය.

The post ජනාධිපතිවරුන් දෙදෙනෙකුගේ කතාව; ජාතියක අභාග්‍යසම්පන්න ඉරණම appeared first on විවරණ.

The post පල්ලේගම හේමරතන, දැරියකට සිදුකළ බාලඅපචාරී ක්‍රියාව හෙළා දකිමු! එය දේශපාලනිකව කියවා ගනිමු! appeared first on විවරණ.

පහත පලවන්නේ ජාවිඩ් යූසුප් Sunday Times පුවත්පතට සැපයූ ලිපියක Ai පරිවර්තනයකි. සංස්කරණය ‘විවරණ’ විසිනි.
දේශපාලන ක්‍රියාකාරිකයෙකු වන ජාවිඩ් යූසුප් සෞදි ආරාබියේ හිටපු ශ්‍රී ලංකා තානාපතිවරයෙකි.

ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන ඉතිහාසය තුළ ආණ්ඩු වෙනස්වීම්, දැඩි මැතිවරණ තරඟකාරීත්වයන් සහ මහජනතාවගේ දැඩි අප්‍රසාදයට පත් වූ කාලපරිච්ඡේද රැසක් දක්නට ලැබුණි. එසේ වුවද, 2022 වසර දක්වාම ආණ්ඩු බලයෙන් පහ කරනු ලැබුවේ මූලික වශයෙන් ව්‍යවස්ථාපිත සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමවේදයන් මඟිනි. දේශපාලන ප්‍රතිවාදීකම් කෙතරම් කටුක වුවත්, මැතිවරණ, පාර්ලිමේන්තු බල පෙරළි සහ සාකච්ඡා මාර්ගයෙන් සිදු වූ දේශපාලන බලහුවමාරුව මඟින් රාජ්‍යයේ ස්ථාවරත්වය යම් මට්ටමකට හෝ ආරක්ෂා කිරීමට වගබලා ගන්නා ලදී.

නමුත් ‘අරගලය’ ලෙස ජනප්‍රිය වූ 2022 වසරේ ජනතා නැඟිටීම, එම සාම්ප්‍රදායික ගමන් මඟෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම බැහැර වූ අතර, එය ශ්‍රී ලංකාවේ පාලන ක්‍රමයේ පවතින භයානක ව්‍යුහාත්මක දුර්වලතාවයක් නිරාවරණය කළේය. එනම්, විධායක ජනාධිපති ධුරය වටා බලය අසීමිත ලෙස කේන්ද්‍රගත වී තිබීමයි.

අරගලය පෙර නොවූ විරූ එකක් වූයේ එය දේශපාලන පක්ෂයක්, වෘත්තීය සමිතියක් හෝ එක්තරා ජනප්‍රිය නායකයෙකු විසින් මෙහෙයවනු ලැබූවක් නොවූ බැවිනි. එය සාමාන්‍ය පුරවැසියන්ගේ කලකිරීම සහ පීඩාව තුළින් ස්වයංසිද්ධව මතු වූවකි. ඉන්ධන සඳහා වූ දිගු පෝලිම්, උග්‍ර ගෑස් හිඟය, දරාගත නොහැකි උද්ධමනය, ඖෂධ හිඟකම සහ ජීවනෝපාය මාර්ග බිඳ වැටීම වැනි කරුණු මිනිසුන්ගේ ඉවසීමේ සීමාව ඉක්මවා යාමට හේතු විය. අදූරදර්ශී කෘෂිකාර්මික ප්‍රතිපත්ති හේතුවෙන් ගොවීන් දැඩි විනාශයකට මුහුණ දුන් අතර, මධ්‍යම පන්තියට තම ඉතුරුම් සහ ආර්ථික සුරක්ෂිතභාවය දියවී යන අයුරු බලා සිටීමට සිදු විය. බොහෝ පුරවැසියන්ට දෛනික ජීවිතය පවත්වාගෙන යාම පවා දරාගත නොහැකි මට්ටමකට පත්ව තිබුණි.

සියලුම ජනවාර්ගික කොටස්, වෘත්තීන් සහ වයස් කාණ්ඩවලට අයත් ජනයා ගාලු මුවදොර (Galle Face) පිටියට රොක් වී, දැන් ඓතිහාසික ස්ථානයක් බවට පත්ව ඇති ‘ගෝඨාගෝගම’ නිර්මාණය කළහ. ඔවුන්ව එකට බැඳ තැබුවේ කිසියම් දේශපාලන මතවාදයක් නොව, රටේ නායකත්වය අන්ත ලෙස අසාර්ථක වී ඇතැයි යන පොදු හැඟීමයි. ‘ගෝඨා ගෝ හෝම්’ යන සටන් පාඨයෙන් සංකේතවත් වූයේ එවකට ජනාධිපතිව සිටි ගෝඨාභය රාජපක්ෂට එරෙහි පුද්ගලික කෝපය පමණක් නොවේ; එය ජනතාවගේ පීඩාවන් හමුවේ අන්ධව සහ බිහිරිව ක්‍රියා කළ සමස්ත පාලන ව්‍යුහයම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමකි.

වඩාත්ම වැදගත් කරුණ නම්, අරගලය ආරම්භ වූයේ ‘ක්‍රමවේදයේ වෙනසක්’ (System Change) සඳහා වූ ව්‍යාපාරයක් ලෙස නොවීමයි. එම ඉල්ලීම මතු වූයේ පසුව, එනම් විරෝධතාකරුවන්, බුද්ධිමතුන් සහ සිවිල් ක්‍රියාකාරීන් අතර ඇති වූ සාකච්ඡා මඟිනි. එහි මුල් අවධියේදී, මෙම නැඟිටීම හුදෙක් ආර්ථික බියකරු සිහිනයක සිරවී සිටි ජනතාවකගේ අසරණ ප්‍රකාශනයක් පමණක් විය. මන්ද, මහජන විශ්වාසය මුළුමනින්ම ගිලිහී ගිය ආණ්ඩුවක් වහාම ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීම සඳහා වූ කිසිදු ව්‍යවස්ථාපිත යාන්ත්‍රණයක් ඔවුන් සතුව නොතිබූ බැවිනි.

ශ්‍රී ලංකාව කිසිසේත්ම නොසලකා නොහැරිය යුතු ප්‍රධානතම පාඩම මෙයයි.

නිසි ලෙස ක්‍රියාත්මක වන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටවල, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාපිත පද්ධතීන් මඟින් තම නීත්‍යානුකූලභාවය (මහජන පිළිගැනීම) අහිමි වන ආණ්ඩු බලයෙන් පහ කිරීම සඳහා සාමකාමී සහ විධිමත් ක්‍රමවේදයන් සලසා දෙයි. පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමයක් පවතින රටවල, විශ්වාසභංග යෝජනා, පක්ෂ අභ්‍යන්තරයේ හටගන්නා කැරලි හෝ පාර්ලිමේන්තු බල තුලනයේ සිදුවන වෙනස්වීම් (ප්‍රතිසංවිධාන) මඟින් ආණ්ඩුවක් පරාජයට පත් කළ හැකිය. එවැනි පාලන ක්‍රම මඟින් දේශපාලන නම්‍යශීලීත්වයක් ඇති කරන අතර, මහජන කෝපය වීදි ගැටුම් දක්වා ගමන් කිරීමට ඉඩ නොතබා, ආයතනික ව්‍යුහයන් හරහා ක්‍රමානුකූලව යොමු කිරීමට අවස්ථාව සලසා දෙයි.

කෙසේ වුවද, ශ්‍රී ලංකාවේ විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය මඟින් එවැනි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නම්‍යශීලීත්වයක් දැඩි ලෙස සීමා කරනු ලබයි. වරක් තේරී පත් වූ පසු, විධායක ජනාධිපතිවරයෙකු අතිමහත් බලතල සමුදායක් භුක්ති විඳින අතර, තම නිල කාලය තුළ සෘජු මහජන වගවීමෙන් බොහෝ දුරට නිදහස්ව  පසුවෙයි. ජනාධිපතිවරයා කෙරෙහි මහජන විශ්වාසය අතිමහත් ලෙස බිඳ වැටුණු අවස්ථාවකදී පවා, දෝෂාභියෝගයක් මඟින් හැර ඔහුව ධුරයෙන් ඉවත් කිරීම සඳහා ප්‍රායෝගිකව වෙනත් කිසිදු ව්‍යවස්ථාපිත යාන්ත්‍රණයක් නොමැති තරම්ය.

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව, ජනාධිපතිවරයෙකු ධුරයෙන් ඉවත් කළ හැක්කේ ව්‍යවස්ථාව චේතනාන්විතව උල්ලංඝනය කිරීම, රාජද්‍රෝහී වීම, අල්ලස් ගැනීම, නිලතල අවභාවිතය ඇතුළත් විෂමාචාරයන්, දූෂණය, හෝ ශාරීරික හෝ මානසික අසමත්කම (නොහැකියාව) වැනි සීමිත කරුණු කිහිපයක් මත පමණි. මෙම දෝෂාභියෝග ක්‍රියාවලියම අතිශයින්ම සංකීර්ණ මෙන්ම දේශපාලනිකව ඉතා වෙහෙසකර එකකි. ඒ සඳහා සමස්ත පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන්ගෙන් තුනෙන් දෙකකට (2/3) නොඅඩු පිරිසක් අත්සන් තැබූ යෝජනාවක් අවශ්‍ය වන අතර, ඉන් අනතුරුව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය මඟින් විමර්ශනයක් පවත්වා ඒ පිළිබඳ නිගමනයකට එළඹිය යුතුය. අවසාන වශයෙන්, එය පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බහුතර ඡන්දයකින් ද අනුමත විය යුතුය.

ප්‍රායෝගික දේශපාලනමය වශයෙන් ගත් කල, ජනාධිපතිවරයාට තම පාර්ලිමේන්තු බහුතරයේ සහයෝගය දැනටමත් අහිමි වී ඇත්නම් මිස, මෙම ක්‍රියාවලිය සාර්ථක කර ගැනීම මුළුමනින්ම පාහේ කළ නොහැක්කකි. බලසම්පන්න නායකයන් කෙරෙහි දක්වන අන්ධ ගැති පක්ෂපාතීත්වය විසින් ආයතනික ස්වාධීනත්වය නිතරම යටපත් කරනු ලබන ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන සංස්කෘතිය තුළ, ධුරයේ සිටින විධායක ජනාධිපතිවරයෙකුට අභියෝග කිරීමට පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් මැලි කමක් දක්වති.

1990 දශකයේ මුල් භාගයේදී රණසිංහ ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිවරයාට එරෙහිව දියත් වූ අසාර්ථක දෝෂාභියෝග උත්සාහය, රට තුළ විශාල දේශපාලන අප්‍රසාදයක් පැවති මධ්‍යයේ වුවද, ධුරයේ සිටින ජනාධිපතිවරයෙකු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථානුකූලව ධුරයෙන් ඉවත් කිරීම කෙතරම් දුෂ්කර දැයි පෙන්වන කදිම නිදසුනකි.

මෙම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාපිත අනම්‍යශීලීභාවය අරගල සමයේදී ඉතා පැහැදිලිව නිරාවරණය විය.

2022 මැද භාගය වන විට, රජය කෙරෙහි පැවති මහජන විශ්වාසය මුළුමනින්ම බිඳ වැටී තිබුණි. එසේ වුවද, පවතින ව්‍යවස්ථාපිත ව්‍යුහය මඟින් වහාම සිදු කළ හැකි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නිවැරදි කිරීමක් සඳහා කිසිදු ප්‍රායෝගික මඟක් සලසා දුන්නේ නැත. ජනතාව ජනාධිපතිවරයා කෙරෙහි විශ්වාසය අහිමි කරගෙන සිටි පළියටම, පාර්ලිමේන්තුවට පමණක් ඔහුව ධුරයෙන් ඉවත් කිරීමට හැකියාවක් තිබුණේ නැත. එබැවින්, අතිමහත් මහජන ප්‍රතික්ෂේප කිරීම මධ්‍යයේ වුවද, ආණ්ඩුව දිගින් දිගටම බලයේ රැඳී සිටියේය.

මහජන කලකිරීම් තවදුරටත් උග්‍ර වෙද්දී, අවසානයේදී ජනතාව තත්ත්වය තමන්ගේ අතට ගැනීමට පෙළඹුණහ. විරෝධතාකරුවන් විසින් ජනාධිපති මන්දිරය සහ ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලය ඇතුළු ප්‍රධාන රාජ්‍ය ආයතන වටලා ඒවාට කඩා වැදුණහ. ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ රටින් පලා ගිය අතර, අවසානයේදී විදේශගතව සිට තම ඉල්ලා අස්වීම භාර දුන්නේය. බොහෝ දෙනෙකු මෙය ‘ජන බලයේ ජයග්‍රහණයක්’ ලෙස සමරනු ලැබුවද, සැබෑ යථාර්ථය නම් ඒ වන විට රට සම්පූර්ණ බිඳවැටීමකට භයානක ලෙස සමීප වී තිබීමයි.

දේශපාලන බල හුවමාරු යාන්ත්‍රණයක් ලෙස මහජන නැඟිටීම් මත යැපීමට කිසිදු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටකට ආරක්ෂිතව හැකියාවක් නැත.

අරගලය පැවති මුළු කාලයෙන් වැඩි කොටසක් එය බොහෝ දුරට සාමකාමී ස්වභාවයක් ගත්තද, අනාගතයේදී ඇති වන නැඟිටීම් ද එලෙසම සාමකාමී වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ නොහැක. ආර්ථික බිඳවැටීම, දේශපාලන අස්ථාවරත්වය සහ රාජ්‍ය ආයතන මුළුමනින්ම අඩපණ වීම, ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ අරාජිකත්වය වර්ධනය වීම සඳහා සාරවත් බිමක් සකසයි. ව්‍යවස්ථාපිත මාවත් අසාර්ථක වූ තැන, ව්‍යවස්ථාවෙන් බාහිර ක්‍රමවේදයන් කරළියට පැමිණීම වැළැක්විය නොහැක්කකි. අර්ථවත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණ තවදුරටත් ප්‍රමාද කළහොත් ශ්‍රී ලංකාවට මුහුණ දීමට සිදුවන සැබෑ අනතුර මෙයයි.

සමහර දේශපාලන නිරීක්ෂකයින් තර්ක කරන්නේ 2022 වසරේ සිදුවීම් සුවිශේෂී වූ ඒවා බවත්, ඒවා නැවත සිදු වීමට ඉඩක් නොමැති බවත්ය. එම උපකල්පනය අනතුරුදායක ලෙස උදාසීන එකකි. මන්ද, ඊට පාදක වූ ව්‍යුහාත්මක තත්ත්වයන් තවමත් විසඳී නොමැති බැවිනි. ආර්ථිකය යථා තත්ත්වයට පත්වීම තවමත් දුර්වල මට්ටමක පවතින අතර, දේශපාලන ආයතන කෙරෙහි මහජන අවිශ්වාසය ද එලෙසම පවතී. එමෙන්ම පාලන ක්‍රමය පිළිබඳ කලකිරීම සමාජයේ බොහෝ ක්ෂේත්‍ර පුරා දිගින් දිගටම දැකගත හැකිය. විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය එලෙසම නොවෙනස්ව පවතින අතරතුර, තවත් බරපතල ආර්ථික හෝ දේශපාලන අර්බුදයක් මතු වුවහොත්, තම පීඩාවන්ට ප්‍රතිචාර දැක්වීමට අසමත් පාලන පද්ධතියක් තුළ තමන් නැවත වතාවක් කොටු වී ඇතැයි පුරවැසියන්ට හැඟෙන්නට ඉඩ තිබේ.

මීළඟ නැඟිටීම මීට වඩා බෙහෙවින් විනාශකාරී විය හැකිය. හුදකලා ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා කිහිපයක් සිදු වුවද, රාජ්‍යය මුළුමනින්ම අවුල් ජාලාවකට ඇද නොවැටීම නිසා 2022 වසරේදී ශ්‍රී ලංකාව වාසනාවන්ත විය. නමුත් ලොව පුරා උදාහරණවලින් පැහැදිලි වන්නේ මහජන කෝපය ව්‍යවස්ථාපිත සීමාවන්ගෙන් බැහැරව පුපුරා ගිය විට, එහි ප්‍රතිඵල අනපේක්ෂිත සහ මහා විනාශකාරී විය හැකි බවයි. සමාජ නොසන්සුන්තාවය, දිගුකාලීන අස්ථාවරත්වයක්, වාර්ගික ආතතීන්, ආර්ථිකය අඩපණ වීම සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතන පවා මුළුමනින්ම බිඳ වැටීම දක්වා වේගයෙන් වර්ධනය විය හැකිය.

එබැවින් විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම යනු හුදෙක් දේශපාලන සටන් පාඨයක් පමණක් නොවේ; එය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අවශ්‍යතාවයකි.

මෙම ක්‍රමය අහෝසි කිරීමට විරුද්ධ විවේචකයන් බොහෝ විට තර්ක කරන්නේ, රටේ ස්ථාවරත්වය සහ තීරණාත්මක පාලනය සහතික කිරීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාවට ශක්තිමත් විධායක ජනාධිපතිවරයෙකු අවශ්‍ය බවයි. එසේ වුවද, 2022 වසරේ සිදුවීම් මඟින් පැහැදිලිවම ඔප්පු කර පෙන්වූයේ ඊට හරියටම ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙයයි.

බලය අසීමිත ලෙස කේන්ද්‍රගත වීම නිසා උඩඟුකම, බරපතල ප්‍රතිපත්තිමය වැරදි සහ ආයතනික ව්‍යුහයන් අඩපණ වීම සිදු විය හැකිය. මන්ද, එහිදී තීරණ ගැනීමේ ක්‍රියාවලිය මහජන වගවීමෙන් මුළුමනින්ම පරිබාහිරව (ආරක්ෂා වී) සිදු වන බැවිනි. එවැනි නායකත්වයක් අසාර්ථක වූ විට, මුළු රාජ්‍ය ව්‍යුහයම දැඩි අවදානමකට ලක් වේ; මන්ද, පවතින තත්ත්වය සාමකාමීව නිවැරදි කිරීම සඳහා ප්‍රමාණවත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාපිත ආරක්ෂණ එහි නොමැති බැවිනි.

වඩාත් ශක්තිමත් පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයකට නැවත හැරීම මඟින් (ආණ්ඩුවේ) සාමූහික වගකීම සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනතා හඬට සංවේදී වීම නැවත ස්ථාපිත කෙරෙනු ඇත. එවැනි ක්‍රමයක් තුළ, මහජන විශ්වාසය ගිලිහී යන ආණ්ඩු රාජ්‍යයේ ස්ථාවරත්වයටම තර්ජනයක් එල්ල නොකර පාර්ලිමේන්තුව හරහාම වෙනස් කිරීමට අවස්ථාව ලැබෙනු ඇත. එමඟින් දේශපාලන අර්බුද වීදි කරා පැතිරී යාම වෙනුවට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාපිත සීමාවන් තුළම රඳවා ගැනීමට හැකි වේ.

විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමෙන් පමණක් ශ්‍රී ලංකාවේ සියලුම ප්‍රශ්න විසඳෙන්නේ නැත. දූෂණය, අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය, මැතිවරණ වගවීම සහ රාජ්‍ය පරිපාලනයට අදාළ පුළුල් ප්‍රතිසංස්කරණ ද ඒ සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වේ. නමුත්, විධායක බලය මෙලෙස අසීමිත ලෙස කේන්ද්‍රගත වී තිබීම ඉවත් කිරීම, අර්ථවත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිසංස්කරණ කරා යන ගමනේ පළමු සහ වඩාත්ම මූලික පියවරයි.

එබැවින්, පුන පුනා පළ වූ මහජන අපේක්ෂාවන් සහ දිගුකාලීන පොරොන්දු මධ්‍යයේ වුවද, මේ වන විට සිය පාලන කාලය වසර දෙකකට ආසන්න වෙමින් පවතින ජාතික ජන බලවේග රජය, විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම සඳහා තවමත් කිසිදු ස්ථිර පියවරක් ගෙන නොතිබීම දැඩි සේ කලකිරීමට කරුණකි. විපක්ෂයේ දේශපාලන පක්ෂ ද මෙම ප්‍රශ්නය මතු නොකිරීම සහ එය තමන්ගේ ප්‍රමුඛතාවලින් බැහැර කර ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබීම ඊට සමානවම හෝ ඊටත් වඩා කනගාටුදායකය. ජාතික ජන බලවේග රජය මෙම ගැටලුව විසඳීමට ප්‍රමාද කිරීම, දේශපාලන පක්ෂ වරක් බලයට පත් වූ පසු එම ධුරය මඟින් තමන්ට හිමි වන අතිමහත් බල අධිකාරිය අත්හැරීමට මැලි වන්නේ ද යන්න පිළිබඳව සාධාරණ සැක සංකා මතු කරයි.

2022 වසරේදී අත්දුටු ආකාරයේ තවත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාපිත බිඳවැටීමක් දරා ගැනීමට ශ්‍රී ලංකාවට තවදුරටත් පුළුවන්කමක් නැත. අරගලය යනු හුදෙක් ආර්ථික අර්බුදයකට එරෙහිව කළ විරෝධතාවයක්ම පමණක් නොවේ. වගවීම සඳහා වන සාමකාමී යාන්ත්‍රණයන් අහුරා ලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලන ක්‍රමයන්ට, අවසානයේදී පිපිරීයන මහජන විරෝධයකට මුහුණ දීමට සිදුවන බවට එය ජනතාව විසින් ලබා දුන් බරපතල අනතුරු ඇඟවීමකි.

එම අනතුරු ඇඟවීම නොසලකා හැරියහොත්, මීට වඩා බෙහෙවින් අනතුරුදායක තත්ත්වයන් යටතේ ඉතිහාසය නැවත වරක් පුනරාවර්තනය වීමේ අවදානමකට රට මුහුණ දෙනු ඇත.

එබැවින් ශ්‍රී ලංකාව ඉදිරියේ ඇති තේරීම ඉතා පැහැදිලිය. එක්කෝ විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමට ප්‍රමුඛතාවය දෙමින් අර්ථවත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී එකඟතාවයකින් යුතුව දැන්ම ක්‍රියාත්මක කළ යුතුය; නැතහොත් ව්‍යවස්ථාපිත ව්‍යුහයන්ගෙන් පරිබාහිරව වෙනසක් ඉල්ලා සිටීම සඳහා අනාගත පරපුරට නැවත වතාවක් වීදි බැසීමට සිදුවනු ඇත.

මීළඟ වතාවේදී එහි ප්‍රතිඵල හුදෙක් (පාලකයෙකුගේ) ඉල්ලා අස්වීමකින් සහ බල හුවමාරුවකින් පමණක් අවසන් නොවනු ඇත. ඒ වෙනුවට, දැනට රට යථා තත්ත්වයට පත් කර ගැනීමට දැඩි ලෙස වෙහෙසෙමින් සිටින ආර්ථික අර්බුදයට වඩා බෙහෙවින් දරුණු වූ, දිගුකාලීන අස්ථාවරත්වයක් සහ අරාජිකත්වයක් කරා එය මුළු රටම තල්ලු කර දැමිය හැකිය.

The post විධායක ජනාධිපතික්‍රමය අහෝසි නොකිරීම විනාශයකට අත වැනීමකි.. appeared first on විවරණ.

2019 අප්‍රේල් 21 වන පාස්කු ඉරිදා ශ්‍රී ලංකාවට එල්ල වූ අමානුෂික ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයෙන් වසර හතකට පසු, සමාජ හා ආගමික කේන්ද්‍රය (CSR) විසින් මෙම විශේෂ වාර්තාව ප්‍රකාශයට පත් කිරීමේ මූලික අරමුණ වන්නේ එම මතකය ආවර්ජනය කිරීම, වේදනාව බෙදා ගැනීම සහ ඉන් ඔබ්බට ගොස් සත්‍යය අනාවරණය කර ගැනීමත්, අපරාධ යුක්තිය ඉටු කර ගැනීම සඳහා යම් බලපෑමක් එල්ල කරමින් යුක්තියේ බලාපොරොත්තුව කරා ළඟා වීමත් ය.

ප්‍රහාරයෙන් වසර හතකට පසු, විමර්ශන කටයුතු සාධනීය දිශාවකට ගමන් කරමින් පවතින බව පෙනී යන අතර, මෙම වාර්තාව මගින් මේ දක්වා පවත්වා ඇති විමර්ශන අටක (08) ක්‍රියාවලිය විශ්ලේෂණාත්මකව විමසා බලයි. පසුගිය වසර හතක කාලය තුළ පාස්කු ඉරිදා ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය සම්බන්ධයෙන් විවිධ කමිටු, කොමිෂන් සභා සහ විමර්ශන අංශ මගින් පරීක්ෂණ පවත්වා ඇත. මෙම විමර්ශනවලින් සමහරක් ප්‍රහාරය පිළිබඳ සත්‍ය සොයා බැලීමට අරමුණු කළ ඒවා වූ අතර, අනෙක් ඒවා එල්ල වන චෝදනා යටපත් කිරීමේ දේශපාලන අරමුණින් මෙහෙයවන ලද ඒවා විය.

විනිසුරු විජිත් මලල්ගොඩ කමිටුව: ප්‍රහාරයෙන් පැය 24ක් ඇතුළත පත් කරන ලද මෙම කමිටුව, බුද්ධි තොරතුරු ලැබී තිබියදීත් ප්‍රහාරය වළක්වා ගැනීමට අපොහොසත් වීම පිළිබඳ මූලික කරුණු අනාවරණය කළේය.

විනිසුරු ජනක ද සිල්වා මහතා යටතේ පත්කළ ජනාධිපති පරීක්ෂණ කොමිෂන් සභාව (PCoI): වඩාත් පුළුල් විමර්ශනයක් සිදු කළ මෙම කොමිෂන් සභාව, හිටපු ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා ඇතුළු පුද්ගලයන්ට එරෙහිව අපරාධ චෝදනා එල්ල කිරීමට නිර්දේශ කළ අතර, ඇතැම් සංවිධාන තහනම් කිරීමේ සිට අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ දක්වා වූ නිර්දේශ රාශියක් ඉදිරිපත් කළේය.

ආරක්ෂක අංශ අතර පැවති බරපතල සම්බන්ධීකරණ හිඟය සහ බුද්ධි අංශ සහරාන් පිළිබඳව දැනුවත්ව සිටි බව මෙහිදී අනාවරණය විය. මීට අමතරව, පාස්කු ඉරිදා ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය හුදකලා සිදුවීමක් නොව, බලය ලබාගැනීම සඳහා වූ කුමන්ත්‍රණයක ප්‍රතිඵලයක් විය හැකි බවට සැක මතු කරන නිරීක්ෂණ ද මෙම කාරක සභා වාර්තාවට ඇතුළත් විය.

බ්‍රිතාන්‍යයේ චැනල් 4 (Channel 4) නාලිකාව විසින් කරන ලද හෙළිදරව් කිරීම් සම්බන්ධයෙන් පත් කරන ලද මෙම කමිටුව, චුදිතයන්ගෙන්ම සාක්ෂි විමසීම මගින් ඔවුන්ව නිදොස් කොට නිදහස් කිරීමට උත්සාහ කර ඇති බව බැලූ බැල්මට නිරීක්ෂණය වේ.

පාස්කු ප්‍රහාරය පිළිබඳ මුල් විමර්ශනවල අධීක්ෂණ නිලධාරීන් ලෙස කටයුතු කළ රවී සෙනෙවිරත්න සහ ශානි අබේසේකර යන මහත්වරුන් ජාතික ජන බලවේගයේ (NPP) විශ්‍රාමික පොලිස් සාමූහිකයේ වැඩසටහනට සම්බන්ධ වී දින කිහිපයකට පසු මෙම කමිටුව පත් කරන ලදී. මෙම කමිටුව පෙර වාර්තාවලින් ඔබ්බට යමින්, ප්‍රහාරය සම්බන්ධයෙන් ශානි අබේසේකර සහ රවී සෙනෙවිරත්න වගකිව යුතු බවට නිරීක්ෂණ ඉදිරිපත් කළේය.

මෙම විමර්ශන අතරතුර, අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව (CID) ප්‍රහාරකයන්ට සම්බන්ධ පුද්ගලයන් සැලකිය යුතු සංඛ්‍යාවක් අත්අඩංගුවට ගත් අතර, ඔවුන්ගෙන් බහුතරයකට එරෙහිව දැනටමත් අපරාධ නඩු පවරා ඇත. සහරාන්ව මෙහෙයවනු ලැබුවේ කුමන පාර්ශවයන් විසින්ද යන්න පිළිබඳව විමර්ශනය කරමින් සිටියදී, ජනාධිපතිවරණයත් සමඟ එම විමර්ශන අතරමග නතර විය.

දේශපාලන අවශ්‍යතා මත ඇතැම් පාර්ශවයන් පාස්කු ඉරිදා ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයට සම්බන්ධ කිරීමට ගත් උත්සාහයන් සහ ප්‍රහාරය පිළිබඳ සත්‍යය යටපත් කිරීමට ගත් උත්සාහයන් සම්බන්ධයෙන් මෙම කාලසීමාව තුළ සිදු කරන ලද විමර්ශනවලට චෝදනා එල්ල විය. විමර්ශනවල මුල් වසර දෙක තුළ පමණක් අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ (CID) අධ්‍යක්ෂවරුන් පස් දෙනෙකුට වඩා වැඩි පිරිසක් ස්ථානමාරු කරනු ලැබීය

යුක්තිය ඉටුවනු ඇතැයි යන යම් බලාපොරොත්තුවක් ඇති වන ආකාරයෙන් විමර්ශන ආරම්භ වී ඇත. මූලික වශයෙන්, චැනල් 4 (Channel 4) අනාවරණයන් පිළිබඳ විමර්ශන මේ වන විට සිදු කෙරෙමින් පවතී.

සත්‍යය අනාවරණය කර ගැනීම සඳහා පත් කරන ලද, අපට නිරීක්ෂණය කළ හැකි සියලුම කමිටු සහ කොමිෂන් සභා වාර්තාවලින් පෙනී යන්නේ, මෙම ප්‍රහාරය සහරාන් හෂීම් ඇතුළු කල්ලියකගේ ක්‍රියාවක් පමණක් නොවන බවත්, එයින් ඔබ්බට ගිය සංවිධානාත්මක කුමන්ත්‍රණයක ලක්ෂණ එහි පවතින බවත්ය.

1. බුද්ධි අංශවල අසාර්ථකත්වය සහ නොමඟ යැවීම්: ප්‍රහාරයට පෙර රාජ්‍ය බුද්ධි සේවය (SIS) සහ හමුදා බුද්ධි අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලය (DMI) සතුව තොරතුරු තිබුණද, ඒවා නිසි පරිදි හුවමාරු කර නොගන්නා ලදී. විශේෂයෙන්ම, සහරාන් ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිටියදී ඔහු ඉන්දියාවට ගොස් ඇති බවට හමුදා බුද්ධි අංශ දැරූ වැරදි මතය බරපතල සැකයක් මතු කරන කරුණකි.
2. චැනල් 4 අනාවරණය, සුරේෂ් සලෙයි සහ බුද්ධි අංශ: හන්සීර් අසාද් මවුලානා විසින් කරන ලද අනාවරණයට අනුව, රාජ්‍ය බුද්ධි සේවයේ හිටපු අධ්‍යක්ෂ සුරේෂ් සලෙයි සහ පිල්ලෙයාන් මෙම ප්‍රහාරයට ආධාර සහ අනුබල දුන් බවට චෝදනා එල්ල වී ඇත. සහරාන් සම්බන්ධ සම්පූර්ණ ලිපිගොනු ත්‍රස්ත විමර්ශන කොට්ඨාසය විසින් නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව වෙත යොමු කර නොමැති බව මලල්ගොඩ කමිටුවේදී අනාවරණය විය. මෙම බෝම්බකරුවන් කිහිප දෙනෙකු පිළිබඳව හමුදා බුද්ධි අංශ සමීපව නිරීක්ෂණය කළ බව ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවේදී සහ තේරීම් කාරක සභාවේදී හෙළි විය. එමෙන්ම, ආරක්ෂක අංශ විසින් මෙම කණ්ඩායම්වල ඇතැම් ඉහළ පෙළේ සාමාජිකයන් සිය ඔත්තුකරුවන් ලෙස යොදාගෙන තිබූ බවද අනාවරණය විය. තවද, චැනල් 4 හරහා දේශපාලන කුමන්ත්‍රණයක් හෙළි කළ හන්සීර් අසාද් මවුලානා සහ සහරාන්ගේ කණ්ඩායම අතර සබඳතා පැවති බව පිළිගැනීමට විනිසුරු ඉමාම් කමිටුවට සිදු වූ බවද මෙහිදී විශේෂයෙන් සඳහන් කළ යුතුය.

නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව විසින් පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයට අදාළව මේ වන විට මහාධිකරණවල නඩු 41 ක් පවරා ඇත. මෙයින් වඩාත්ම වැදගත් නඩුවක් වන්නේ විත්තිකරුවන් 25 දෙනෙකුට එරෙහිව කොළඹ ස්ථිර ත්‍රිපුද්ගල මහාධිකරණය (Trial at Bar) හමුවේ විභාග වන නඩුවයි. මෙය දිනපතා විභාග වන නඩුවක් වන අතර, එක් විත්තිකරුවෙකු මියගොස් ඇති බැවින් දැනට නඩුව විභාග වන්නේ විත්තිකරුවන් 24 දෙනෙකුට එරෙහිවය.

2024 ඔක්තෝබර් මාසයෙන් පසුව විමර්ශන කටයුතුවල යම් ප්‍රගතියක් දක්නට ලැබෙන අතර, ඒ අනුව සුරේෂ් සලෙයි ඇතුළු සැකකරුවන් තිදෙනෙකු මේ වන විට අත්අඩංගුවට ගෙන තිබේ. ඔවුන්ට එරෙහිව කොළඹ කොටුව මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයට කරුණු වාර්තා කර ඇති අතර, අදාළ නඩුවේ සැකකරුවන් ලෙස සුරේෂ් සලෙයි ඇතුළු පුද්ගලයන් තිදෙනෙකු නම් කර ඇත. මෙය යුක්තිය ඉටු වීම පිළිබඳව යම් බලාපොරොත්තුවක් ඇති කිරීමට සමත්ව තිබේ.

යුක්තිය ඉටු කිරීමේ ක්‍රියාවලිය සම්පූර්ණ වීම සඳහා පහත සඳහන් කරුණු සම්බන්ධයෙන් ගැඹුරු විමර්ශනයක් අවශ්‍ය බව සමාජය හා ආගමික කේන්ද්‍රය අවධාරණය කරයි:

අබ්දුල් ලතීෆ් ජමීල්: ටාජ් සමුද්‍රා හෝටලයේදී බෝම්බය පුපුරුවා නොගත් ජමීල්ගේ දුරකථන ඇමතුම්, ඔහු පිළිබඳව සොයා බැලීමට ගිය බුද්ධි අංශ නිලධාරීන්ගේ හැසිරීම, ජමීල්ගේ දුරකථනය අතුරුදන් වීම සහ මවුලානාගේ චෝදනාව.

අබු හින්ද්: සහරාන් මෙහෙයවූ බව කියන මෙම රහස්‍ය චරිතයේ සැබෑ අනන්්‍යතාවය සහ ඔහු පිටුපස සිටි බලවේගය හඳුනා ගැනීම.

සාරා ජැස්මින්: සාරා ජැස්මින් සයින්දමරුදු ප්‍රහාරයෙන් පලා ගියේද යන්න, ඇයගේ DNA පරීක්ෂණවල පවතින අභිරහස් ස්වභාවය, සහරාන්ගේ කල්ලිය තුළ ඇයගේ භූමිකාව සහ ඇයට ආරක්ෂාව/රැකවරණය සැපයූ පුද්ගලයන් හඳුනා ගැනීම.

වනාතවිල්ලුව සහ බුද්ධි අංශ නියෝජිතයන්: බෝම්බකරුවන් අතර හමුදා බුද්ධි අංශ ඔත්තුකරුවන් සිටියදීත්, ප්‍රහාරය වැළැක්වීමට අපොහොසත් වීම.

රාජ්‍ය බුද්ධි සේවය (SIS) සහ හමුදා බුද්ධි අංශය (DMI) අතර ගැටුම: සහරාන් සම්බන්ධයෙන් මෙම බුද්ධි ඒකක දෙක එකිනෙකට වෙනස් මත දරා ඇති බව අනාවරණය වී ඇති අතර, මෙම නොසිරුතාවයට තුඩු දුන් හේතු හඳුනා ගැනීමේ අවශ්‍යතාවය.

සමාජයීය සහ ආගමික කේන්ද්‍රයේ (Centre for Society and Religion) ස්ථාවරය වන්නේ, පාස්කු ප්‍රහාරය පිටුපස සිටින “මහ මොළකරුවන්” සහ “සූත්‍රධාරීන්” හෙළිදරව් කර ගැනීම සඳහා වැඩිදුර විමර්ශන පැවැත්විය යුතු බවයි. එබැවින්:

1. මෙතෙක් සිදු කරන ලද සියලුම පරීක්ෂණ වාර්තා සහ සාක්ෂි වාර්තා ප්‍රසිද්ධ කළ යුතුය.
2. මෙතෙක් පවත්වන ලද කමිටු, කොමිෂන් සභා සහ පරීක්ෂණවල සාක්ෂි සහ සොයාගැනීම් අධ්‍යයනය කිරීමටත්, වැඩිදුර විමර්ශන සම්බන්ධයෙන් උපදෙස් දීමට සහ අදාළ කාර්යයන් ඉටු කිරීමටත් දේශීය හා විදේශීය විශේෂඥයන්ගෙන් සමන්විත, පූර්ණ බලතල සහිත මිශ්‍ර කොමිෂන් සභාවක් පත් කළ යුතුය.
3. පරීක්ෂණවලට බාධා කළ, සාක්ෂි විනාශ කළ සහ පරීක්ෂණ නොමඟ යැවූ සියලු දෙනාට එරෙහිව විනයානුකූල සහ නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගත යුතුය.
4. පාස්කු ඉරිදා ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය සම්බන්ධයෙන් දැනට ක්‍රියාත්මක විමර්ශන කටයුතු කඩිනම් කිරීම සඳහා අවශ්‍ය යටිතල පහසුකම් සැපයිය යුතු අතර, විමර්ශකයන්ගේ ආරක්ෂාව සහතික කළ යුතුය. තවද, විමර්ශන කටයුතු සාධාරණව පවත්වාගෙන යාමට අවශ්‍ය පරිසරය නිර්මාණය කිරීම සඳහා, මතභේදාත්මක සයින්දමරුදු සිද්ධිය සිදු වූ සමයේ නැගෙනහිර ආඥාපතිවරයා ලෙස කටයුතු කළ, වත්මන් ආරක්ෂක නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය අරුණ ජයසේකර මහතා විමර්ශන අවසන් වන තෙක් අදාළ ධුරයෙන් ඉවත් කළ යුතුය.
5. 2025 අප්‍රේල් 17 වන දින සමාජයීය සහ ආගමික කේන්ද්‍රය මගින් වැඩිදුර විමර්ශනය සඳහා ඉදිරිපත් කරන ලද ප්‍රධාන කරුණු පහ අතුරින්, චැනල් 4 (Channel 4) සිදුවීම පිළිබඳ විමර්ශන දැනටමත් ආරම්භ වී ඇති අතර, සෙසු කරුණු හතර පිළිබඳ විමර්ශන ද වහාම ආරම්භ කළ යුතුය.
6. පාස්කු ඉරිදා ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයට අදාළ සියලුම සාක්ෂිකරුවන්ගේ ආරක්ෂාව සහතික කළ යුතුය. වින්දිතයන් සඳහා වන වන්දි ලබාදීමේ ක්‍රියාවලිය, 2025 වසරේදී සමාජයීය සහ ආගමික කේන්ද්‍රය විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද ‘වින්දිතයන්ට එල්ල වූ ආර්ථික හා සමාජීය බලපෑම’ පිළිබඳ වාර්තාව ද සැලකිල්ලට ගනිමින් ක්‍රමානුකූලව සිදු කළ යුතුය.

සටහන:
[1]මෙම ලිපිය 2026 අප්‍රේල් 17 වන දින කොළඹදී නිකුත් කරන ලද, “2019 අප්‍රේල් 21 – 2026 අප්‍රේල් 21 මතකය, වේදනාව සහ බලාපොරොත්තුව: වසර 07කට පසුවත් යුක්තිය පසිඳලීම” මැයෙන් වූ වාර්තාවේ සාරාංශයයි. මෙම වාර්තාව සහ එහි සාරාංශය සිංහල, දෙමළ සහ ඉංග්‍රීසි භාෂාවලින් https://easterattack.info/memory-pain-and-the-hope-seeking-justice-even-after-07-years/ යන වෙබ් අඩවියෙන් ලබාගත හැකිය.

The post පාස්කු ප්‍රහාරයේ විමර්ශන ඉතිහාසය සහ බලාපොරොත්තු: සමාජ හා ආගමික කේන්ද්‍රය (CSR) appeared first on විවරණ.

2019 පාස්කු ඉරිදා දින ශ්‍රී ලංකාවේ දේවස්ථාන සහ හෝටල් ඉලක්ක කර ගනිමින් එල්ල වූ ජිහාඩ් ප්‍රහාර සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රී ලාංකිකයන් මේ වන විට පරස්පර විරෝධී (එය පුදුමයට කරුණක් නොවේ) මතවාද දෙකකට මුහුණ දීය.

මෙම ම්ලේච්ඡ ක්‍රියාවේ හත්වන සංවත්සරය සැමරීමේදී, දේශපාලන අවස්ථාවාදය සහ යුක්තිය ඉල්ලා කෙරෙන වේදනාවේ (පිළිකුල් සහගත) හුරුපුරුදු මිශ්‍රණයක් දැකගත හැකිය. එක් උත්සවයකදී අදහස් දැක්වූ කතෝලික මෙන්ම මුස්ලිම් ආගමික නායකයන්, වින්දිතයන්ගේ වේදනාව සහ පීඩාව මත බිහිවී ඇති මුදල් ඉපයීමේ ව්‍යාපාරය දැඩි ලෙස හෙළා දුටහ. එහිදී, දේශපාලනඥයන් සහ ‘කතුවරුන් සහ විශ්ලේෂකයන්’ ලෙස පෙනී සිටින වංචාකරුවන් විසින් ප්‍රදර්ශනය කර තිබූ ප්‍රචාරකවාදී පොත් පිළිබඳව ද අවධානය යොමු කෙරිණි.

එමෙන්ම, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ප්‍රමුඛ ජාතික ජන බලවේග රජයට අපහසුතාවක් විය හැකි වර්ධනයක් ලෙස, ප්‍රමුඛ පෙළේ කතෝලික පියතුමන්ලා ජාතික ජන බලවේග රජයේ ආරක්ෂක නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයාට සිය ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වන ලෙස බල කර සිටිති. පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයට පෙර සහ පසුව සිදු වූ ඇතැම් තීරණාත්මක සිදුවීම් පැවති කාලයේ ඔහු නැගෙනහිර ආරක්ෂක සේනා ආඥාපතිවරයා ලෙස කටයුතු කර තිබීම මෙයට හේතුවයි.

මෙම තත්ත්වය ඇති වූයේ ජිහාඩ් ප්‍රහාරවලට ආසන්න කාලසීමාවේදී වවුනතිව්හිදී පොලිස් නිලධාරීන් දෙදෙනෙකු ඝාතනය වූ අවස්ථාවේදීය. එහිදී විමර්ශකයන්ගේ අවධානය, ප්‍රහාර එල්ල කළ ජාතික තව්හීද් ජමාත් (NTJ) සංවිධානයෙන් සිතාමතාම ඉවතට හරවා, අක්‍රියව පවතින දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි (LTTE) සංවිධානයේ හිටපු සාමාජිකයන් වෙත චෝදනා එල්ල කිරීමට යොමු කෙරිණි. LTTE සංවිධානයට වගකීම පැවරීමට ගත් මෙම උත්සාහය විමර්ශන වෙනතකට හැරවීමක් වූ අතර, එම විමර්ශන නිසි ලෙස සිදු කළේ නම් පාස්කු ඉරිදා සිදු වූ එම ම්ලේච්ඡත්වය වළක්වා ගැනීමට ඉඩ තිබිණි.

තම ප්‍රජාව තුළ සිදුවන ‘අන්තවාදීකරණය’ පිළිබඳව අදහස් දැක්වූ අමාත්‍යවරයෙකුගේ සම්බන්ධීකරණ ලේකම්වරයෙකුට එල්ල වූ ප්‍රහාරයකට යොදා ගෙන ඇත්තේ ඝාතනයට ලක් වූ නිලධාරීන්ගෙන් පැහැරගත් ආයුධ ආයුධම බව හඳුනා ගන්නා ලදී. දෙවන වර්ධනය සිදු වූයේ පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයෙන් පසුව, NTJ නායක සහරාන්ගේ පවුලේ සාමාජිකයන් ඇතුළු සැකකරුවන් පිරිසක් සයින්දමරුතු ප්‍රදේශයේදී ආරක්ෂක අංශ විසින් කොටු කරනු ලැබූ අවස්ථාවේදී ඔවුන් පුපුරුවා ගැනීමෙන් සිය දිවි නසා ගැනිමත් සමඟය.

නියෝජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යවරයාට ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වන ලෙස කෙරෙන බලපෑම්වලට පදනම වී ඇත්තේ, හමුදා සහ පොලිස් නායකත්වය තුළ වගවීම පිළිබඳ බරපතළ හිඩැසක් පෙන්නුම් කළ වකවානුවක ඔහු ආරක්ෂක යාන්ත්‍රණයේ තීරණාත්මක කොටස්කරුවෙකු ලෙස කටයුතු කිරීමයි. මෙය 2019 පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරය ඇතුළු මහා පරිමාණ අපරාධ සිදු කිරීමට, ඒවාට හවුල් වීමට සහ ඒවා වසන් කිරීමට යුද හමුදා බුද්ධි අංශයේ (DMI) සිටි රාජපක්ෂ හිතවාදීන් කළ පුළුල් වැඩපිළිවෙළක කොටසක් ලෙස සැලකේ.

පසුගිය වසරේදී ද විපක්ෂය විසින් නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයාට එරෙහිව විශ්වාසභංග යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කරමින් මෙවැනිම චෝදනාවක් එල්ල කරන ලදී. ප්‍රහාරය පිළිබඳ විමර්ශන සිදු කරනු ලබන්නේ මහජන ආරක්ෂක අමාත්‍යවරයා විසින් බැවින්, නියෝජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යවරයාට එහි කිසිදු ‘කාර්යභාරයක්’ නොමැති බවට තරමක් පදනම් විරහිත තර්කයක් ඉදිරිපත් කරමින් රජයේ අතිමහත් බහුතර බලයෙන් එම යෝජනාව පාර්ලිමේන්තුවේදී පරාජය කෙරිණි. එහෙත්, පූජක පක්ෂය සහ ක්‍රියාකාරීන්ගෙන් මෙම ඉල්ලීම දැන් නැවතත් මතු වී තිබේ.

සිව් දෙසින්ම පීඩනයට පත්ව සිටින රජය මීට කෙසේ ප්‍රතිචාර දක්වනු ඇත්ද යන්න කුතුහලය දනවන කරුණකි. ‘කෝල්ගේට්’ (Coalgate) අර්බුදය හේතුවෙන් බලශක්ති අමාත්‍යවරයා ඉල්ලා අස්වීම දැනටමත් රජයට වූ දැඩි පසුබෑමකි. 2024 ‘මැතිවරණ සම්මුතියට’ ගරු කරන බවට දේශපාලන නායකත්වය විසින් ලබා දෙන හරසුන් සහතික කිරීම් මධ්‍යයේ වුවද, වැඩි අඩු වශයෙන් අදක්ෂ හෝ දූෂිත ලෙස සැලකෙන අමාත්‍යවරුන්ගේ ක්‍රියාකලාපය පිළිබඳ මහජන කලකිරීම වර්ධනය වෙමින් පවතී.

එම මහජන කෝපයට විශේෂ ඉලක්කයක් වී ඇත්තේ, කලක් තමන් ‘පොදු මිනිසා සමඟ එකට සිටින’ බව කියාගත් ජාතික ජන බලවේගයේ අමාත්‍යවරුන්ගේ අධික ලෙස ඉහළ ගොස් ඇති වත්කම්ය. වඩාත් මෑතකදී, හැකර්වරුන් විසින් මුදල් අමාත්‍යාංශය රවටා ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 2.5ක මුදලක් වංචා කිරීමේ විශ්මිත සිදුවීමට අපට සාක්ෂිකරුවන් වීමට සිදු විය. මෙය සිදු වූයේ ඕස්ට්‍රේලියාවට ගෙවීමට නියමිතව තිබූ ණය ප්‍රතිව්‍යුහගතකරණ ගෙවීම් සඳහා වූ මුදල්, එහි ණය කළමනාකරණ කාර්යාලය විසින් හැකර්වරුන් විසින් මෙහෙයවන ලද තෙවන පාර්ශවීය ගිණුම්වලට යොමු කිරීමෙනි.

මෙයට හේතු වී ඇත්තේ දුර්වල හෝ අවදානමට ලක් වූ සත්‍යාපන ක්‍රියා පටිපාටි හේතුවෙන් අත්දැකීම් අඩු නිලධාරීන් වංචනික ඊමේල් උපදෙස් මගින් නොමඟ යෑමයි. මෙය මීට දිය හැකි වඩාත් සානුකම්පිත අර්ථකථනය වුවද, විපක්ෂය වඩාත් සැකකටයුතු අයුරින් පවසන්නේ ‘මීට වඩා යමක් මෙහි සිදුවෙමින් පවතින’ බවයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, මෙම සිදුවීමම ප්‍රමාණවත් තරම් ලැජ්ජා සහගත වුවද, වඩාත් නරකම කරුණ වූයේ මාස ගණනාවකට පසු ‘තොරතුරු හෙළිදරව් කරන්නන්’ (whistleblowers) විසින් මෙය අනාවරණය කරන තෙක් තම මුදල් ‘සොරකම් කර ඇති’ බව මහජනතාව දැන නොසිටීමයි.

මෙම හෙළිදරව්වෙන් පසු, මුදල් අමාත්‍යාංශ ලේකම් ධුරය හොබවන ජාතික ජන බලවේගයේ දේශපාලන පත්වීම්ලාභියා විසින් ඒත්තු නොයන ලෙස තර්ක කරනු ලැබුවේ, ‘සයිබර් අපරාධය සම්බන්ධ විමර්ශනවලට බාධාවක් වේ යැයි බියෙන් මේ පිළිබඳව කිසිවක් ප්‍රකාශ නොකළ’ බවයි. එහෙත්, කලබලයට පත් ලේකම්වරයා පවසන පරිදි මෙය සංකීර්ණ සයිබර් ප්‍රහාරයක් නොවන අතර, එය කුතුහලයෙන් පිරි නව යොවුන් දරුවෙකු පවා හසු නොවන ආකාරයේ, සාමාන්‍යයෙන් දක්නට ලැබෙන ‘නයිජීරියානු කුමාරයා’ (Nigerian Prince) වර්ගයේ ඊමේල් වංචාවක් බව පෙනී යයි.

එසේ නම්, මුදල් අමාත්‍යාංශයේ කාර්යක්ෂමතාව (හෝ එහි නැතිකම) පිළිබඳව මෙයින් කියවෙන්නේ කුමක්දැයි ඕනෑම අයෙකුට ප්‍රශ්න කළ හැකිය. ඒ වටා ප්‍රශ්න රාශියක් පවතී. මෙම වංචාව හෝ අලාභය රජයේ නීති කාර්යාලයට (නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවට) වාර්තා කළේද, එසේ නම් ඒ කවදාද? නිසි නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ආරම්භ කළේද, එසේ නම් ඒ කවදාද? නිසි සත්‍යාපන වැඩ පිළිවෙළක් (verification protocols) අනුගමනය නොකළේ ඇයි? මෙම කරුණ සම්බන්ධයෙන් ‘විමර්ශන පවත්වන’ බැවින් එම ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දිය නොහැකි බව පවසමින් ලේකම්වරයා මැසිවිලි නැඟීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ.

සැබවින්ම, එමගින් සිහිපත් වන්නේ (ලංසු තබන අවස්ථාව වන විට) ලියාපදිංචි නොවූ සැපයුම්කරුවෙකුට ගල්අඟුරු මිලදී ගැනීමේ ටෙන්ඩරය පිරිනැමුවේ මන්දැයි මාධ්‍යවේදියෙකු සෘජුවම ප්‍රශ්න කළ අවස්ථාවේ ජාතික ජන බලවේගයේ කැබිනට් ප්‍රකාශකයා කටයුතු කළ ආකාරයයි. ටෙන්ඩරයේ කිසිදු වරදක් නොමැති බව පවසමින් කැබිනට් ප්‍රකාශකයා එය සාධාරණීකරණය කිරීමට උත්සාහ කළ ද, මෙම පුවත්පත ‘කෝල්ගේට්’ (Coalgate) වංචාව පිළිබඳ ගවේෂණාත්මක වාර්තාවකින් තියුණු ලෙස පෙන්වා දුන් පරිදි, ටෙන්ඩරයේ වරදක් නැතත් ගල්අඟුරුවල නම් විශාල වශයෙන් දෝෂ පැවතුණි

මාධ්‍යවේදියාට ඔහු දුන් නිසරු පිළිතුර වූයේ, ‘පරීක්ෂණ කොමිසමක් මගින් මේ සියලු කරුණු විමර්ශනය කරමින් පවතිනවා. මෙම ප්‍රශ්න එම කොමිසමට ඉදිරිපත් කළ හැකියි’ යන්නයි. එය කිසිදු හරයක් නැති, ‘එහේටත් මෙහේටත් නැති’ කතාවක් බව කෙනෙකුට කිව හැකිය. පැහැදිලිවම, තමන්ට අපහසුතාවයක් ඇති කරන දේ නොසලකා හැරීමට රජය වැඩි කැමැත්තක් දක්වයි. නමුත්, මෙවැනි වංක පිළිතුරු මගින් මහජන කෝපය මැඩපැවැත්විය නොහැකි බව පාලක දේශපාලකයින්ට මතක් කර දිය යුතුව ඇත.

එලෙසම, 2019 පාස්කු ඉරිදා ජිහාඩ් ප්‍රහාර පිළිබඳව ‘අපක්ෂපාතී’ විමර්ශන පවත්වාගෙන යාමට ඉඩ සැලසෙන පරිදි ආරක්ෂක නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයාට ඉල්ලා අස්වන ලෙසට යළිත් මතු වන ඉල්ලීම් සම්බන්ධයෙන්, සිතාමතාම පවත්වාගෙන යන නිහඬතාවයක් දක්නට ලැබේ. වින්දිතයන් උදෙසා යුක්තිය පසිඳලීමේදී අප හමුවේ තබා ඇති පරස්පර විරෝධී විස්තර කථනයන් දෙස නැවත හැරී බැලීමේදී පෙනී යන කරුණ නම්, එම කරුණු දෙකම ප්‍රබල දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රයන් විසින් මෙහෙයවන බවයි.

එක් අතකින්, ප්‍රහාරයන් පිළිබඳව නව සහ විශ්මය ජනක ආන්දෝලනාත්මක හෙළිදරව් කිරීම් සිදු කරන බවට පොරොන්දු වූ, දැඩි මතධාරී ප්‍රමුඛ ප්‍රචාරකයෙකුගේ රාජපක්ෂ හිතවාදී ‘පොත් එළිදැක්වීම’ අවසානයේදී පුස්සක් බවට පත්විය. කණගාටුවට කරුණ නම්, එම සියලු පොරොන්දු අසත්‍ය බවට පත්වී, පාස්කු ඉරිදා සමූල ඝාතනය සිදු කිරීමේදී NTJ සංවිධානය තනිවම ක්‍රියා කළ බවට වූ පරණ මතයම යළිත් ඉදිරිපත් වීමයි. කිසිදු ‘මහා කුමන්ත්‍රණකාරී දේශපාලන හස්තයක්’ ඊට සම්බන්ධ නොවූ බව රාජපක්ෂ ප්‍රචාරකයෝ මහ ඉහළින් පාරම්බාති.

අනෙක් අතට, වවුනතිව් සහ සයින්දමරුදු සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් මේ සතියේ මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයේ පැවැති නඩු විභාගයන්හිදී, රාජ්‍ය බුද්ධි සේවයේ හිටපු අධ්‍යක්ෂ විශ්‍රාමික මේජර් ජෙනරාල් සුරේෂ් සලේ එම ප්‍රහාර පිටුපස සිටි ‘ප්‍රධාන ගාමක බලවේගය’ ලෙස හඳුන්වමින් නීතිපතිවරයා මහත් ආන්දෝලනයක් ඇති කළේය. සලේ විසින් සිතාමතාම අවධානය වෙනතකට යොමු කළ බවට එහිදී චෝදනා එල්ල විය.

ඔහුගේ අණ යටතේ සිටි බුද්ධි තොරතුරුකරුවෙකු විසින් ප්‍රහාරකයින්ට කටුවාපිටිය පල්ලිය පිහිටි ස්ථානය පෙන්වා දී තිබූ අතර, එහිදී කුඩා දරුවන් රැසක් වන්දනාමාන කරමින් සිටි තම දෙමාපියන් සමඟ මිය ගියහ. සැබවින්ම මේවා විවෘත අධිකරණයක් හමුවේ ඉදිරිපත් වූ ඉතා බරපතළ චෝදනා වේ. මේවා කෙතරම් බරපතළ ද යත්, ‘ඔප්පු කළ හැකි දේ පමණක්’ ප්‍රකාශ කරන ලෙස රජයේ නීති නිලධාරියාට අවධාරණයෙන් යුතුව නැවත නැවතත් අවවාද කිරීමට මහේස්ත්‍රාත්වරයාට සිදුවිය.

එසේම, බුද්ධි අංශ නිලධාරියෙකු විසින් සාක්ෂිකරුවෙකුගේ නිවසේ අත්බෝම්බ පහක් සහ පිස්තෝලයක් ‘අටවා’, ඔහුගේ සුනඛයන් හය දෙනෙකුට වස දී එම සාක්ෂිකරුවා බිය ගැන්වූ බවට ද චෝදනා එල්ල විය. දශක ගණනාවක් පුරා පැවති ගැටුම් සමයේ උතුර සහ නැගෙනහිර සමූල ඝාතනවලට හසුවූ දෙමළ සුළුතරයේ සිවිල් වින්දිතයන්ට මෙන්ම, කොළඹ සිදුවූ ‘දේශපාලන ඝාතන’ රාශියක් සම්බන්ධයෙන් ද මෙවැනි චෝදනා නුපුරුදු ඒවා නොවේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ නොපෙනෙන හස්තය සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රියාත්මක වන්නේ ඔය ආකාරයටයි. දැන් අපි ඒ පිළිබඳ ‘සාක්ෂි’ දෙස බලා සිටිමු.

The post පාස්කු ඉරිදා ම්ලේච්ඡ ප්‍රහාරයේ ‘විමර්ශන තීරණාත්මක අදියරක’ appeared first on විවරණ.

1978 වසරේ සිට හින්දි භාෂාවෙන් පළවූ නවකතා සහ කෙටිකතා සෘජුවම සිංහලට පරිවර්තනය කරමින් මෙරට සාහිත්‍ය ක්ෂේත්‍රයට පිවිසි ඩී. පී. සමරසිංහගේ ප්‍රථම කෙටිකතාව, 1990 වසරේදී ‘නවයුගය’ සඟරාවේ පළ විය. එතැන් සිට මේ දක්වා පුවත්පත් රැසකට සිය නිර්මාණ දායකත්වය සපයා ඇති ඔහු, ස්වයං ලිඛිත ජීවිත කතාවට අමතරව නවකතා සහ කෙටිකතා පොත් දහඅටක් මුද්‍රණයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත. ඔහුගේ නිර්මාණ අතරින් ‘දඟකාර මහල්ලා’ කෘතිය පස්වන මුද්‍රණය දක්වා අලෙවි වී ඇති අතර, විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රය හරහා නිකුත් වූ ඔහුගේ තවත් කෘති දහයක් පමණ මේ වන විට පාඨක ඉල්ලුම මත විකිණී අවසන්ව ඇත. මෙරට පාඨකයන්ට හින්දි සාහිත්‍යයේ රසය සමීප කරවීමටත්, ස්වතන්ත්‍ර නිර්මාණකරණයටත් ඩී. පී. සමරසිංහ වසර 35ක් තිස්සේ සිදු කළ අඛණ්ඩ මෙහෙවර ඇගයීම මෙම උත්සවයේ ප්‍රධාන අරමුණකි.

The post ප්‍රවීණ හින්දි පරිවර්තක ඩී. පී. සමරසිංහගේ සාහිත්‍ය මෙහෙවර ඇගයීමේ උළෙල අප්‍රේල් 30 දා.. appeared first on විවරණ.

ආණ්ඩු බලයක් ලද විටදී මේ දෙබිඩි අන්තර්භවයෙන් මිදී සෙමෙන් සෙමෙන් සුළු ධනේෂ්වර හැව අරිමින් තමාගේ විඥ්ඥානයේ තෙරපෙමින් තිබූ ධනපති ආශාව ක්‍රියාත්මක වීම පටන් ගන්නවා. එම ආශාව ක්‍රියාත්මකවීම තමයි ධනේෂ්වර සමාජ, ආර්ථික, දේශපාලන පමණක් නොව සංස්කෘතික වෙනස්වීමක් ලෙසින් අපට දැක ගන්නට තිබෙන්නේ. අපි උදාහරණ කීපයක් බලමු.

රුපියල් ලක්‍ෂ 4 කට වැඩි වැටුපක් ලබන්නෙක් රුපියල් 55,000 ක පමණ මුදලක් බදු වශයෙන් රජයට ගෙවන්න ඕන. නමුත් ජනාධිපති රනිල්ගේ ආණ්ඩුව පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීන්ට විශේෂ වරප්‍රසාදයක් ලබා දෙමින් ඔවුන්ට රු.40,000 ක පමණ බදු සහනයක් ලබා දුන්නා. මොකද ධනේෂ්වර ක්‍රමය නඩත්තු කරමින් එය පවත්වාගෙන යන ආයතනය තමයි  පාර්ලිමේන්තුව කියන්නේ. එමනිසා එහි නියෝජිතයන්ට සාමාන්‍ය ජනතාවට වඩා විශේෂ වරදාන වරප්‍රසාද දෙන්න ඕන. ඒක තමයි ධනපති ක්‍රමය. නමුත් ජනතාවට නැති කිසිම වරදානයක්, වරප්‍රසාදයක් එපා කියලා ආණ්ඩු බලය ගත්ත “නිර්ප්‍රභූන්” රනිල්ටත් එහා ගිහින් මන්ත්‍රීවරුන්ට තවත් රු,7,500 ක බදු සහනයක් ලබා දුන්නා.  

විරුද්ධ පක්‍ෂවලින් කළ චෝදනා ව්‍යාජ ඒවා බවට පත්කරමින් ජනමාධ්‍ය පිරිවරා පන්සල් ගානේ යනවා. පෙරහැර කරනවා. මඟුල් බෙර, සක් හඬ මැද නාමපුවරු විවෘත කරනවා. ධනපති ආර්ථික ක්‍රමයවන ගෝලීය ධනවාදය එක්ක අත්වැල් බැඳගෙන ගමනක් යනවා. 2002 –  2004 කාලයේ අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ ගෙනා ලිබරල් දක්‍ෂිණාංශික ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති මත පදනම් වූ “යළි පුබුදමු ශ්‍රී ලංකා” වැඩසටහන ක්‍රියාත්මක කරන්න ජවිපෙ එදා ඉඩ දුන්නේ නැහැ. නමුත් අද ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ ප්‍රතිපත්ති යටතේ මාලිමා ආණ්ඩුව එම වැඩ සටහන “හෙමිහිට යටින් කරගෙන යනවා.” ඒනිසා ධනේෂ්වර දෘෂ්ඨිවාදීන්ට ආණ්ඩු විරෝධී සටන්පාඨ අහිමි වෙලා හතර අතේ දුවනවා.

කුමාර ජයකොඩි හිටපු අමාත්‍යවරයාට බලයට එන්නට පෙර අත්භවයක දී (සාපේක්‍ෂ ක්‍ෂුද්‍ර) මුල්‍ය වංචාවක් කළ බවට අධි චෝදනා නැගී තිබුණා. ආණ්ඩුවට වසරක් පිරෙද්දී ජයකොඩි අමාත්‍යවරයාගේ ධුර කාලය තුලදී සිදුවූ මහා පරිමාන ගල් අඟුරු වංචාව මේ ධනේෂ්වරයට ඇතුල්වීමේ ප්‍රතිඵලයක්. ඇමතිකමෙන් ඉල්ලා අස්වෙන්න කලින් දවසේ එතුමා රැකගන්න මාලිමාණ්ඩුව දරපු වීරිය ඔප්පු කරන්නෙත් මේ පවතින තත්වයම තමයි.

එමනිසා විරුද්ධ පක්‍ෂයේ සිටියදී කළ ප්‍රකාශ හා භාවිතාව අද ඔවුන් කරන්නා වූ ප්‍රකාශ සහ භාවිතාවේ ප්‍රතිවිරුද්ධය බවට පත්වී තිබෙනවා. සුළු ධනේෂ්වරයේ තිබෙන්නා වූ නෛසර්ගික ධනේෂ්වර චින්තනය නිසා තමයි මෙවැනි විපරීතභාවයක් ජවිපෙ – මාලිමා නායකයන්ගෙන් පිළිඹිබු වන්නේ. එහෙම නැතිව ඒවා පුද්ගලානුබද්ධ ප්‍රශ්න නොවේ.

වික්ටෝරියානු සමාජයේ දෙබිඩි පිළිවෙතට පහර දෙන රොබට් ලුවී ස්ටීවන්සන් නැමති ලේඛකයාගේ විශිෂ්ටතම නවකතාවක් තිබෙණවා “ජෙකිල් සහ හයිඩ්” (Jekyll and Hyde) කියලා. එකම පුද්ගලයෙක් අවස්තා දෙකකදී මුළුමනින් වෙනස් යහපත් ජෙකිල් හා අයහපත් හයිඩි කෙනෙක් සිටිනා බව ඔහු මේ කෘතියෙන් මනාව පෙන්වා දෙනවා.

මේ විපර්යාසය කුමක්දැයි මාක්ස්වාදී න්‍යායික විමසුමක් කරගත නොහැකිවුනාම පැණි වරකාවලට වගේ මුං කැවුම්වලටත් හෙණ ගහනවා. එතකොට දෙපැත්තට බෙදිලා කොට්ට පොර සෙල්ලම කරනවා. මොළේ කුරුවල් වෙච්ච ඇතමුන් මේ කොට්ට පොර සෙල්ලම් “දෙවැනි බාබු” ලෙස අර්ථ දක්වනවා. ජවිපෙ හොඳ ළමයි අධි පරිහෝජන රටාවකට වැටුණේ ජේආර්ගේ විවෘත ආර්ථිකය නිසායැයි දෙස් දෙවොල් තබමින්ම විරුද්ධවාදීන් මර්දනය සඳහා ජේආර් කෙනෙක් නොවන්නේ මන්දැයි අනුරකුමාර ජනාධිපතිවරයාගෙන් අහනවා. තවත් පැත්තකින් ධනේෂ්වරයේ පරිවාර ආරක්‍ෂකයන්වන සුළු ධනේෂ්වරයන්ද ජවිපෙ – මාලිමා මේ පරිවර්තනයට පහර දෙනවා.

ඔවුන් ජවිපෙ -මාලිමාවන්ගේ  කුල ප්‍රශ්න, ඉංග්‍රීසි භාෂාව කතා කිරීම, ටයිකෝට් එකට හැඩ නොවීම, කනබොන විදිය, ශරීර ලක්ෂණ වැනි අඩුපාඩු පෙන්වමින් උසුළු විසුළු කරනවා. එවැනි අඩුපාඩු නිසා ධනපති පංතිය අවලස්සන කරන්නන්, ධනපති දෙවොලේ කැත කරන්නන් විදියට සම්භාව්‍ය ධනපති පංතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නන් තමයි මේ ඇණුම් බැණුම් කරන්නේ. මේ දුෂ්ඨ ක්‍රියාවේ වඩාත්ම පෙරමුණේ සිටින්නේ රනිල්වාදීන්. සිය “පූජනීය ධනේෂ්වරයට” අපවිත්‍ර, කිළුටු සුළු ධනේෂ්වරය ඇතුල්වීමට කරන්නා වූ උත්සාහයට ඔවුන්ගේ දැඩි විරෝධයක් තිබෙනවා.        

නමුත් මම උත්සාහ කරන්නේ එල්ලවී ඇති චෝදනාවන් මාක්ස්වාදී දෘෂ්ටිකෝණයකින් විචාරයක් කරන්න. මොකද චෝදනාවන්ට ලක්වෙලා සිටින්නේ මාක්ස් -ලෙනින්වාදී යැයි අඳුන්වා ගන්නා පක්‍ෂයක සාමාජිකයන් නිසා. එවැනි සංදර්භයක් තුළ කම්කරු නායකයෙක්, මාක්ස් – ලෙනින්වාදියෙක් ලෙසින් සමාජය ඉදිරියේ පෙනී සිටින්නෙක්  කොටස් වෙළෙඳපොළේ ආයෝජනය කිරීම සුරාකෑමේ ( exploitation) අපයෝජනයක්. මොකද කොම්පැනියක, ෆැක්ටරියක කොටස් මිලදී ගන්නේ ඒවා උපයන ලාභයෙන් කොටසක් තමන්ටත් ලබා ගන්න.ප්‍රාග්ධන හිමියාට මේ ලාභය ලැබෙන්නේ කොහොමද? ප්‍රාග්ධන හිමියා විසින් කම්කරුවාගෙන් ලබා ගන්නා වූ අතිරික්ත ශ්‍රමයෙන්. කාල් මාක්ස් මෙය හැඳින්වූවේ ශ්‍රම සූරාකෑම කියලා. එසේනම් කම්කරුවාගේ ශ්‍රමයේ නිසි වටිනාකම නොගෙවා සොරා ගන්නා ලද ලාභයෙන් කොටසක් තමයි කොටස් වෙළෙඳපොලේ ආයෝජනය කිරීමෙන් ලබා ගන්නේ. ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩල සභික, කේ.ඩී.ලාල්කාන්ත කම්කරු නායකයා කොටස් වෙළෙඳපොළේ ආයෝජනය කළත් ආදායමක් ගන්නේ එලෙසම තමයි. ඔහු එසේ කර තිබෙනවා නම් එය සදාචාරාත්මක විනිශ්චයකට එහා ගිය දේශපාලන හා පන්ති ප්‍රශ්නයක්.

එහෙම වෙන්නේ කොහොමද? කොටස් වෙළඳපොළේ ආයෝජනය කළා කියන්නේ නීත්‍යානුකූලව ධනේශ්වර පන්තියේ කොටස්කරුවෙක් වුණා කියන එක. එවිට තමන්ගේ   ආයෝජනයට උපරිම ලාභයක් ලබා ගැනීම සඳහා මැදිහත්වීමක් කරන්න ඕනේ. කොහොමද ඒ මැදිහත්වීම කරන්න වෙන්නේ. කම්කරු අයිතීන්, වරප්‍රසාද කප්පාදු කරන්න,   කම්කරු වැටුප් අවම කරන්න, ආර්ථික ඉල්ලීම් මුල්කරගත් වැඩ වර්ජන කඩා කප්පල් කරන්න, සාමූහික ගිවිසුම් තුළ කම්කරුවන් හිර කරන්න, කම්කරුවන්ගේ වෘත්තීය සමිති සංවිධාන බිඳ දමන්න මෙන්න මෙවැනි ක්‍රියාවන්ට වක්‍රව හෝ ආණ්ඩු බලය පාවිච්චි කරමින් ඝෘජුව ධනපති පංතියට සහාය දෙන්නම වෙනවා. අම්බැක්කේටත් වඩා කැටයම් දාලා මොන මොන පද පෙරළි කළත් මේක තමයි සත්‍යය.

ලාල් කාන්ත ඇමැතිවරයා ක්‍ෂුද්‍ර මුල්‍ය ණය ලබාදෙන සමාගම්වලත් මුදල් ආයෝජනය කළ බවට සමාජ කතාබහක් තිබෙනවා. ඔහුගේ දෙවැනි නිර්ධන නායකයා වූ වසන්ත සමරසිංහ අමාත්‍යවරයාටත්, මාලිමාවේ හරිණී අමරසූරිය අගමැතිනියටත් ක්‍ෂුද්‍ර මුල්‍ය සමාගම්වල මුදල් ආයෝජනය කර තිබෙන බවට චෝදනා එල්ල වෙනවා. එහෙම වුනත් අගමැතිනියට එය ප්‍රශ්නයක් නොවන්නේ තමන් මාක්ස් – ලෙනින්වාදියෙක් නොවේ කියලා ඇය ප්‍රසිද්ධියේම ප්‍රකාශ කරලා තිබෙන නිසා.

 “දිළින්දන් හට සහයෝගීතාවය දැක්වීමේ උපදේශාත්මක සමූහය ( CGAP-Consultative Group to Assist the Poor ) විසින්  නිර්වචනය කර ඇති පරිදි ‘ක්‍ෂුද්‍ර මූල්‍ය’ යනු අඩු   ආදායම්ලාභීන්ට මූල්‍ය සේවා සැළසීමයි.” මේ ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව ක්‍ෂුද්‍ර මුල්‍ය ණය යනු කුමක්ද යන්න නිර්වචනය කර ඇති ආකාරයයි.

ඇත්ත, අඩු ආදායම්ලාභීන් සවිබල ගැන්වීමේ මෙවලමක් විදියට ක්‍ෂුද්‍ර මූල්‍ය ණය ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක කරන්න පුළුවන්. නමුත් ධනේෂ්වර සමාජයක් තුළ එහෙම සිදු වෙනවද? නෑ.   සිද්ධ වෙන්නේ ඉතාමත් ඉහළ පොලී අනුපාතිකයකට ශරීර ඇපමත ණය ලබාදීම. එසේ ණය අරගෙන ආරම්භ කරන ව්‍යාපෘතිය අසාර්ථක වුනොත් ඔවුන් දුප්පත්කමේ අඩියටම, කබළෙන් ළිපටම වැටෙනවා. එතකොට සිදුවන්නේ දුප්පතුන්ගෙනුත් දුප්පතුන් සූරා කෑමේ නවීන උපක්‍රමයක් බවට මේ ක්‍ෂුද්‍ර මූල්‍ය සමාගම් පත්වීම. ධනේශ්වර පන්තිය වෙනුවෙන් සුළු ධනේශ්වරය තවදුරටත් සූරා කන නවීන මෙවලමක් බවට මේ ණය ක්‍රමය පත්වීම. මොකද ලබාගත් ණය මුදලින් ලාභයක් උපයා නැතත් ඒ සඳහා අධික පොලියක් ගෙවන්න වෙන නිසා.

මෙය මාක්ස්වාදී දෘෂ්ටිවාදයට අනුව වැඩපොලේදී සූරා කෑමට ලක්වෙන කම්කරුවා, ගමේ පීඩිතයා ක්‍ෂුද්‍ර මූල්‍ය සමාගම් මගින් නැවත කරන්නා වූ සූරාකෑමක්. එමනිසා අද පවතින ක්‍ෂුද්‍ර මුල්‍ය සමාගම්වල මාක්ස් – ලෙනින්වාදියෙක්ට නොව සහකම්පනයක් හෝ තිබෙන පුද්ගලයෙක්ට මුදල් ආයෝජනයක් කරන්න බැහැ. ක්‍ෂුද්‍ර මූල්‍ය සමාගම් පිළිබඳ මාක්ස්වාදී  විචාරයන් ඉතා නිවැරදි බව පසක් කරන වාර්තාවක් පසුගිය දිනක දැක ගන්නට ලැබුණා. බීබීසීය විසින් ඉදිරිපත් කර තිබුණ ශ්‍රී ලංකාව පිලිබඳ එම වාර්තාව මෙසේ පවසනවා.

“සියයට 38 ක 48 ක පමණ ඉතා ඉහළ පොලී අනුපාත. දිළිඳුතම පිරිසෙහි සිටින සමස්තයක් ලෙස ලක්‍ෂ 28ක් පමණ ක්‍ෂුද්‍ර මූල්‍ය ණය උගුලේ සිරවී සිටී. ඉන් බහුතරය (ලක්‍ෂ 24ක්) කාන්තාවන්‍ ය. පසුගිය වසර 03 ක කාලයේදී ණය ආපසු ගෙවීමට නොහැකි වීම නිසා 200 කට අධික පිරිසක් කාන්තාවන් සිය දිවි නසාගෙන ඇත. මෙම අර්බුදය තුළ දැවැන්ත කාන්තා හිංසනයක් නිර්මාණය වී ඇත. මෙරට 15,000 ක් පමණ ක්‍ෂුද්‍ර මූල්‍ය ණය ආයතන පවතින බව සදහන් වේ.ණය එකතු කරන නිලධාරීන්ගේ ලිංගික අඩම්තේට්ටම්වලට මුහුණ පෑමට පමණක් නොව ලිංගික අල්ලස් පවා දීමට සිදුව ඇති බවටද ණය හිමියන් පැවසූ බව එහි වැඩි දුරටත් සඳහන් වේ.

මේ තත්වයන්ගෙන් හිංසනයට ලක් වූ කාන්තාවන් හා ණය කරුවන් ගලවා ගැනීමට ආණ්ඩු බලය ලබාදෙන ලෙස ජාතික ජන බලවේගය ඉල්ලා සිටියා. ආණ්ඩු බලය ලබා ගැනීමෙන් පසු මේ වෙනුවෙන් සම්මත කරන ලද නව කෙටුම්පත ගැන “යුක්ති සාමූහිකය” නම් වූ සංවිධානය බරපතල චෝදනාවන් එල්ල කරනවා.

“ක්‍ෂුද්‍ර මූල්‍ය සහණ නියාමන අධිකාරි නව පනත් කෙටුම්පත” ජාත්‍යන්තර මුල්‍ය ආයතන විසින් නියම කරන ලද ප්‍රාග්ධන හිතකාමී ව්‍යුහාත්මක ප්‍රතිසංස්කරණ ස්ථාපනය කිරීමට මිස කොල්ලකාරී ණය දෙන්නන්ගෙන් වින්දිතයන්ගේ අවශ්‍යතා ආරක්‍ෂා කිරීමට නොවේ. 2016 ක්‍ෂුද්‍ර මුල්‍ය පනතේ සිට රනිල් වික්‍රමසිංහගේ 2023 දැක්ම දක්වාම ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව විසින් ලබා දෙන ණය හරහා මෙම ප්‍රතිගාමී නීති ප්‍රතිසංස්කරණ ප්‍රවර්ධනය කර ඇත.”

දැන් ප්‍රශ්නය පැන නඟින්නේ ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩල සභික ලාල්කාන්ත කම්කරු නායකයාට හා දෙවැනි කම්කරු නායක වසන්ත සමරසිංහට එල්ල වී තිබෙන චෝදනා සත්‍යද යන්නයි. කොටස් වෙළෙඳපොළේ, ක්‍ෂුද්‍ර මුල්‍ය සමාගමවල මේ දෙදෙනා මුදල් ආයෝජනය කර තිබේද?  ඒවා සත්‍යනම් ජවිපෙ මොවුන් දෙදෙනා වෙනුවෙන් කුමන තීරණයක් ගන්නේද? චෝදනාත් සත්‍යනම් පක්‍ෂය ඔවුන් වෙනුවෙන් කිසිම පියවරක් නොගන්නේ නම් ජවිපෙට මාක්ස් – ලෙනින්වාදී පක්‍ෂයක් ලෙස තව දුරටත් පෙනී සිටීමට සදාචාරාත්මක අයිතියක් තිබේද?

වෙනදා විචිත්‍රවත් මැයිදින පවත්වන ජවිපෙට මෙදා පුළුවන් රාජ්‍ය අනුග්‍රහය සහිතව වඩාත් විචිත්‍රවත් මැයිදිනයක් කරන්න. චෝදනා සත්‍ය නම් එකී මැයි දිනයේ ලාල්කාන්තලා, සමරසිංහලාත් සිටිනවානම් ජවිපෙට පුළුවන් විවෘත ප්‍රකාශයක් කරන්න. අපි මෙතැන්සිට ගමන් කරන්නේ ධනේෂ්වර සමාජ, ආර්ථික, දේශපාලන, සංස්කෘතික මාවතේ බව ජනතාවට සත්‍ය කියන්න. එවැනි නිර්භීත තීන්දුවක් ප්‍රකාශයට පත්කළොත් රනිල්ගේ සිට සියළුම ධනපතීන් අර්බූදයට යනවා සත්තයි. ජනතා අධිකරණයෙන් ජවිපෙ නිදොස්කොට නිදහස් වෙනවා. ඊට පස්සේ ඉතිරි වෙන්නේ වත්කම් උපයා ගත් හැටි අධිකරණයට පහදා දෙන්න. සල්ලි තිබෙනවානම් දක්ෂ නීතිඥයෝ ඉන්නවා. ඉන්පසු ඔය පොතේගුරුවාදී ජවිපෙ කේඩර්වාදීන් අතලොස්සක් ඇර සියල්ලෝම සතුටින් ජීවත් වේවි.

එමනිසා  “පියවරක් ඉදිරියට, පියවර දෙකක් පස්සට” නොතබා තැබූ පියවර ඉදිරියටම තබන්න. කණ කොක් සුද පෙණෙන්නේ ඉගිලුනු විටදී කිව්වලු.

The post NPP, නිර්ධන පංතියෙන් ධනපති පංතියට යන විප්ලවයක්..! appeared first on විවරණ.