මේ ව්‍යසනය ස්වාභාවික එකක්ද? නැත්ද? මෙහි ස්වාභාවික පැතිකඩක් නැතැයි කිසිවෙකුට කිව නොහේ. යටත් පිරිසෙයින්, මෙම ව්‍යසනයේ ස්වාභාවික නොවන, එනම් මිනිස් ක්‍රියාකාරිත්වයේ වගකීමක් නැත්තේ ද? එසේනම්, එහි වගකීම ආණ්ඩුකරවුන් දැරිය යුතුද? නැත්නම්, අප සැම පෞද්ගලිකව ඊට වගකිවයුතු නොවේ ද?

ඊට වඩා අඩුලන්සුවේ එහෙත් දේශපාලනිකව තීරණාත්මක විය හැකි ප්‍රශ්නය කුමක්ද? විෂය පිළිබඳ ප්‍රමාණික ශික්ෂණයක් ලැබූ විද්‍යාඥයන් සහ චන්ද්‍රිකා තාක්ෂණය මගින් හෙළිකල අනතුරු ඇඟවීම් තිබියදීත්, ඒවා නොසලකා හැරීම නිසා අනතුරේ ප්‍රමාණය බෙහෙවින් වැඩි වූ හෙයින් ආණ්ඩුව මේ ව්‍යසනයට කෙළින්ම වග කිව යුතු නොවේද? යන්න ය.

උක්ත ප්‍රශ්න වැදගත් ය. ඒවා ඇසිය යුතු ඒවා ය. නැති දත්ත ගැන හඬනු වෙනුවට තියෙන දත්ත මත ක්‍රියා නොකළෝ ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුව ය. එසේවුවද, දැන් නැගිය යුතු තීරණාත්මක ප්‍රශ්නය වන්නේ පශ්චාත් ව්‍යසන යළි ගොඩ නැගීම කළ යුත්තේ කෙසේද යන්න ය.

එය පීඩාවට පත්වූවනට මූල්‍යමය වශයෙන් පිහිටවීමට පරිපූරක ඇස්තමේන්තුවක් ගෙන ඒමට හෝ අඩි 5000 ට උස කඳු මුදුන්හි වන වගා කිරීමට හෝ ලඝුකළ නොහේ. මිනිස්ක්‍රියාකාරකම් නිසා පරිවර්තනයට ලක්වූ අවකාශය පතිත වන්නේ අඩි 5000 ට උස් ප්‍රදේශයන්හි නොව අඩි 2000- 5000 අතර භූමියේ ය. මෙකී ගැටලු කිසිවෙකුගේ අවධානයට ලක් නොවී යැයි මෙයින් නොකියවේ. එස් ඒ වික්‍රමසිංහගේ ඉදිරිමග ලිපිය මෙන්ම කුඩා වැව් කපා දැමීම ගැන ආචාර්ය කොල්වින් ආර් ද සිල්වා ගේ කරුණු ඉදිරිපත් කිරීම්ද මෙහිදී මතක් කළ හැක.

මා මේ සටහනින් අපේක්ෂා කරන්නේ මේ ව්‍යසනය ස්වභාවධර්‍මය, නිෂ්පාදන බලවේග සහ නිෂ්පාදන සමාජ සම්බන්ධතාවය අතර ත්‍රිකෝණීය සම්බන්ධය හා අන්තර් ක්‍රියාකාරිත්වය ඇසුරින් පැහැදිලි කිරීමටත්, ඒ මඟින්ම රට යළි ගොඩනැගීමේ සහයෝගතාවයේ මානුෂ ආර්ථික විකල්පය (human economy of solidarity) කෙටියෙන් හෝ ඉදිරිපත් කිරීමට ය.

පළමුවෙන්ම සටහනෙහි ත්‍රිකෝණයේ මුලු තුන අනන්‍ය කර ගනිමු. මේ සටහන සකස් කෙරෙන්නේ නිෂ්පාදනය පිළිබඳ මාක්ස්වාදී අදහස අප අත්දකිමින් සිටින ව්‍යසනය තේරුම් කිරීම සඳහා සැකසීමෙනි. පරිසරය පිළිබඳ ගැටලුව මාක්ස්- ඒංගල්ස් නොසලකා හැරියේ ය යන පරිසරවාදී අදහස සමග අප එකඟ නොවන බව ආරම්භයේ දී ම කිව යුතු වේ.

පහත සටහනේ මුලු තුන මගින් පෙන්වන දේ මුලින්ම අඳුනා ගනිමු.

FOP ලෙස දැක්වෙන්නේ නිෂ්පාදන බලවේගයන් (Forces of Production) ය. SROF යනු නිෂ්පාදනයේ සමාජ සම්බන්ධතා (Social Relations of Production) ය. නිෂ්පාදන මාදිළියක් නම් කිරීමේදී මේ බලවේග හා සම්බන්ධතා වී ඇති විදිය (articulation) තීරණාත්මක වේ. සමාජ ප්‍රතිපත්ති තීරණය කිරීමෙහි ලා සටහන යොදාගැන්මේ දී, අප ගමන් ගන්නා ව්‍යසන තත්ත්වය සලකමින් ත්‍රිකෝණයේ මුදුන් මුල්ල පුලුල් අරුතකින් ස්වභාව ධර්මය (nature) දක්වා ඇත. සමාජ ප්‍රතිපත්ති මේ ත්‍රිකෝණය තුළ ඕනෑම ලක්ෂයකින් දැක්විය හැක.

NPP ආණ්ඩුවේ සමාජ ප්‍රතිපත්ති මා කියවාගන්නා ආකාරයට පතිත වන්නේ FOP මුල්ලට ආසන්නවය. අඩි 5000 ට වැඩි කඳුකරයේ කැලෑ වැවීම් වැනි වාචීපරම කථා ගැන අප එතරම් සැලකිල්ලක් දැක්විය යුතු යැයි මට නොසිතේ.

මෙනයින් NPP සමාජ ප්‍රතිපත්ති ස්ථානගත කරන්නේ පවත්නා සමාජ සම්බන්ධතා එසේම තිබියදී නිෂ්පාදන බලවේග වැඩි දියුණු කොට ශක්තිමත් කිරීමටය. ව්‍යාපාරිකයන්ගෙන් සැදුම් ලද කොමිටියට පූර්වතාවය දීම මගින් පෙන්වන්නේ එයයි. වෙනත් වචන වලින් කියන්නේ නම් ණය මත රැඳුන ආර් ථිකයක් වෙත නැවත ගමන් කිරීම ය.

FIRE (මූල්‍ය, රක්ෂණ සහ වතුපිටි) අංශ වල බලවතුන්ගේ ආධිපත්‍යය මගින් රට ගොඩගත හැකිය, ප්‍රාග්ධනයේ පරිපථය තුළ සිටිමින් ක්‍රියා කිරීම ය. පශ්චාත් සුනාමි කාලයේ ප්‍රතිපත්තිය දිගටම ගෙන යාමට ය. ප්‍රාග්ධන පරිපථයේ අවිච්ඡින්න ක්‍රියාකාරිත්වය අසමතාවය සහ දරිද්‍රතාවය වැඩි කරයි. තවදුරටත් ස්වභාව ධර්මයට තුවාල කරයි. එහෙයින් ඊළඟ ව්‍යසනය මේ ව්‍යසනය පරදවනු ඇත. මෙයින් ගැලවිය හැක්කේ ඒක භෝග කෘෂිකාර් මික පිළිවෙතින් බිඳී කෘෂිකර්‍මය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමෙනි. විකිණීමට නොව පරිහරණයට නිෂ්පාදනය කිරීමෙනි.

ඔබ යෝජනාකරන පරිවර්තනය අනුව සටහනේ ඔබ යෝජනා කරන ලක්ෂය සටහන් කරන්න.

අප අත්දකින පාරිසරික පැල්ම අපේ ක්‍රියාකාරකම් මත රඳා පවතී!

පාරිසරික පැල්ම යනු මනුෂත්වය හා ස්වභාව ධර්‍මය අතර ඇතිව ඇති පැල්මයි. අද අප දකින පැල්ම කෘතිම එකක්. මිනිසා හා ස්වභාව ධර්‍මය අතර පරිවෘත්තියෙහි ඇතිව ඇති ගැඹුරු විවරය (දොරොව්ව) ස්වාභාවික එකක් නොවේ.

කාර්මික ධනවාදයේ අභාවය අප යථාර්තයක්  ලෙස නොදකිනවාට වඩා මුහුදු ගොඩ ගැන්ම යථාර්‍තයක් යැයි අපි දකිමු. බොහෝ පරිසරවේදීන් යෝජනා කරන්නේ කාර් මික ධනවාදයේ රාමුවට ගැළපෙන ලෙස පරිසරය රැක ගන්නට මිස සැබෑ ලෙසම පරිසරය රැකගන්නට නොවේ. මාක්ස් මෙසේ ලියයි.

“..මානව ඉතිහාසයට ඉස්සර තිබූ ස්වභාව ධර්මය කොහේවත් අද ඇත්තේ නැත. (ඇත්නම් ඒ මෑතක බිහිවූ ඕස්ට්‍රේලියානු කොරල් දූපත්වල පමණි)..”

මේ නිසා අප මුහුණ දී සිටින අර්බුදය ස්වභාවික එකක් ලෙස හැඳින්වීමේ තේරුමක් නෑ. මේ නිසා අප ස්වභාව ධර්මය කීවම මේ ඇන්ත්‍රොපොසීන් අවධියේ හදපු සහ හැදුන එක ගැනයි අදහස් කරන්නෙ.

එය හැදුනෙ හිස් අවකාශයක නොවෙයි. නිෂ්පාදන සමාජ සම්බන්ධතා පද්ධතියක් තුළ යි. ඒ සම්බන්ධතා මගින් කෙරෙන්නේ සර්පිලාකාරව ධනය නිර්‍මාණය කිරීම. අතිරික්තය අවිච්ඡින්නව වැඩිකර ගැන්ම සහ එය මුදල් ලෙස ඉදිරියට ගෙනයාමයි අරමුණ. නිෂ්පාදන බලවේග වර්‍ධනය කරන්නෙ මිනිසාගේ හෝ/ සහ ස්වභාව ධර්මයේ යහපතට නොව මුදලේ හා ධනයේ යහපතට, වාසියට යි.

ඒ අනුව මේ ත්‍රිකෝණය ඇතුළේ ලක්ෂයක නැවතිලා/ ස්ථානගත වෙලා විසඳුම් හොයන්න බෑ. මේ කෝණයේ මුලු යළි කියවගන්න ඕන.

අනෙක් පරිසරවාදීන්ගෙන් මාක්ස්වාදින් වෙනස් වෙන්නෙ එතනදී. කොච්චර යහපත් චේතනයෙන් සහ කැපවීමෙන් වැඩ කළත් නිර්-මාක්ස්වාදී පරිසරවාදය යෝජනා කරන්නෙ කාර්මික ධනවාදය ඇතුළෙ විසඳුමක් හොයාගන්න. කළයුත්තේ නිෂ්පාදන සමාජ සම්බන්ධතා පද්ධතිය බිදීමයි.

The post සොබාදහම, නිෂ්පාදන බලවේග,  සමාජය සමග ත්‍රිකෝණීය සම්බන්ධතාවය හා ‘දිට්වා’ සුළි කුණාටුව! appeared first on විවරණ.

The post සුළු ධනේශ්වරයේ බයාදුකම පෙන්වන ආර්ථික ගමන් මග.. appeared first on විවරණ.

ආංඩුව මෙම විවේචනයන්ට කෙසේ ප්‍රතිචාර දක්වයිද? මා හිතන විදියට ආංඩුව පළමු විවේචනය සැලකිල්ලට ගෙන එම සංශෝධන කරනු ඇත. එයින් ඊනියා ප්‍රතිසංස්කරණ දේහයට හානියක් නොවේ. ආංඩුව දෙවන විවේචනය නොසලකා හිටීවි. ජාතික ජන බලය ආංඩුවට එය හොදින් පුරුදු ය. ඇත්තටම රෝදය අලුතින් සොයාගත යුතු නැත.

අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ ගැන මූලික විවේචනයක් මේ වන විට ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ අන්තරේ සහ මහාචාර්ය අර්ජුන පරාක්‍රම විසිනි. ප්‍රතිසංස්කරණ ගැන මූලික මානයන් පහකින් බැලිය යුතු යැ යි අර්ජුන යෝජනා කරයි. ඒවා මෙසේ ය.

1. නිදහස් අධ්‍යාපනය;
2. අධ්‍යාපනය අයිතියක් ලෙස;
3. සාරාත්මක සමතාවය (අවම විභේදනය)
4. අධ්‍යාපනය සමාගම් කරණය සහ භාංඩකරණය (commodification); සහ
5. ප්‍රභූකරණ ප්‍රතිසංස්කරණ හරහා ප්‍රභූ පැලැන්තීන්ට නව විකල්ප විවර කිරීම.

අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ යෝජනා කරන්නන් ඒවා සාධාරණය කිරීම සඳහා ඉදිරිපත් කරන තර්ක අර්ජුන මතුකරණ මානයන්ගෙන් මතුවන දේ නොවේ. අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ ගැන කොළඹ පැවැත්වුණ සාකච්ඡාවකදී එක් සහභාගිවූවෙකු පළ කළ අදහසක් ගැන යමක් සටහන් කලයුතු යැයි සිතමි. (මට මෙම සාකච්ඡාවට සහභාගිවිමට නොහැකි වූයෙන් එහි පින්තූර රාමු කිහිපයක් මත පිහිටා ය මෙම සටහන ලියන්නේ.) “රස්සාවක් කරන්න නොහැකි අධ්‍යාපනය වස දීමකට සමානයැ” යි ඒ මහතා සදහන් කලේ ය. තම පැවැත්ම සපථ කර ගැන්මටත්, තමාගෙන් රටට හා සමාජයට සිදුවිය යුතු වගකීම් ඉටු කිරීමටත් සෑම පුද්ගලයෙකුටම කිසියම් නිපුණතාවයක් වගා කර ගැන්ම අවශ්‍ය වන්නේ ය. අධ්‍යාපනය  එහි ලා ප්‍රධාන විපුල කාර්‍යභාරයක් ඉටු කරන්නේ ය, කළ යුතු ය යන්න ගැන විවාදයක් ඇතැ යි නො සිතමි. මෙහි ලා විශේෂයෙන් ම විධිමත් අධ්‍යාපනය (formal education) වෙත පැවරෙන  වගකීම විශාල ය. ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපනය සහ රැකියා අවස්ථා අතර නොගැලපීමක් ඇතැ යි 1960 ගණන් වලදි ඩඩ්ලි සියර්ස්  වාර්තාව මගින් අවධාරණය කිරීමෙන් පසු හැම අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයෙක්ම සියර්ස් විරුද්ධාභාසය (Seers Paradox) ගැන  සැලකිලිමත් වූහ. ප්‍රශ්නය ඇත්තේ එහි නොවේ. අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ යෝජනා කරන විද්වතුන් සිතනබව පෙනෙන්නේ සියර්ස් විරුද්ධාභාසයට ආමන්ත්‍රණය කළ හැකි එකම මග ලෙස ඔවුන් දකින්නේ, නවලිබරල්වාදී මූලධර්ම මත පිහිටා එකී ප්‍රතිසංස්කරණ සූත්‍රගත කිරීම ය. මෙය දෘෂ්ටිවාදී ගැටලුවකි. ලෝක බැංකුව සහ ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව එහි ආයතනික රූපරාමුව සකසා දේ.

ගුරු ප්‍රජාව, අන්තරේ, සහ ප්‍රගතිශීලි විද්වතුන් යෝජනා කරන්නේ නවලිබරල්වාදී රාමුව මත නොපිහිටා, අර්ජුන සදහන් කළ මානයන් හරහා ගොස් සියර්ස් විරුද්ධාභාසය ජයගත හැකි බව ය.

අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ ගැන මගේ මෙම තෙවන කෙටි සටහන ඉස්ටෙවන් මෙසාරොස්ගේ “අධ්‍යාපනය – ප්‍රාග්ධනයෙන් ඔබ්බට” (Rducation – Beyond Capital) ලිපියේ කොටසක කෙටි සාරාංශයකින් ඇරඹීම සුදුසු යැ යි සිතම්. හේ නිරීක්ෂණයන් දෙකක් ඉදිරිපත් කරයි.

1. අධ්‍යාපන සහ පුලුල් පුනර්-නිෂ්පාදන සමාජ ක්‍රියාවලිය එකිනෙකට ඈඳී පවතින්නකි. ඒ අනුව, සමාජ දේහයේ පරිවර්තනයකින් තොරව අධ්‍යාපනයේ සැබෑ පරිවර්තනයක් විය නොහේ.
2. එහෙත් දෙන ලද සමාජ ව්‍යුහය වෙනස් කළ නොහැක්කක් ලෙස පිළිගතහොත් අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ  ඇති කළ හැක්කේ සිල්ලර වෙනස්කම් පමණි.

මෙසාරොස්ගේ මෙකී නිරීක්ෂණයන් මගේ සිහියට ආවේ අධ්‍යාපන විශේෂඥයෙකු වූ ආචාර්ය සුජාතා ගමගේ ගේ අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ ගැන සම්මුඛ සාකච්ඡාවක විඩියෝවක් බැලීමේදී ය. ඇයට අනුව යෝජිත අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාවට නැගීම අනීවාර්‍ය වන්නේ ය. විභාගාභිමුඛ ඉගැන්වීම් වලින් ඉවත් විය යුතු වේ. පංති හෝ ඉන් පිටත ක්‍රියාකාරකම් ශිෂ්‍ය ඇගයීමට ඇතුල් කිරීම යහපත් පියවරකි. නව ක්‍රමය ප්‍රායෝගිකව අභ්‍යාස කළ හැකිවන ලෙස ගුරු පුහුණුව ඉදිරියට ගෙන යා යුතු වේ. විෂය මාලා යම් කුලකගත කිරීම අවශ්‍ය වේ. ආචාර්ය ගමගේ යෝජනා කරන මෙකී ප්‍රතිසංස්කරණ ගැන මට ලොකු කෝන්තරයක් නැත. ප්‍රශ්නය ඇත්තේ පුලුල් සමාජ දේහය එසේ තබා ගනිමින් කෙරෙන ඉහත සදහන් කළ ප්‍රතිසංස්කරණ ඇති කරන්නේ සිල්ලර ප්‍රතිසංස්කරණ ය.

අපි ආසන්න සාදෘශ්‍යයක් දෙස හැරෙමු.

ශ්‍රී ලංකාවේ පරිවහන ක්ෂේත්‍රය, විශේෂයෙන් දුම්රිය පරිවහනය, පුලුල් දුර දිග යන පරිවර්තනයකට ලක් කළ යුතු වේ. වායු සමීකරණය කළ මැදිරි, වෙන්කෙරුන ආසන මේ අතර වේ. ඒ වෙනස්කම් හොඳ ය. ආසනයක හිඳගෙන යාමට දැන් කෝච්චිය එනවිට දුවගෙන යාම දැන් වයසක මට අවශ්‍ය නොවේ. එය හොඳ ය. එහෙත් බහුතර ජනයාට මෙම වෙනස්කම් නිසා වී ඇති වාසියක් නැත.  ඔව්හු තවමත් කෝච්චිය වේදිකාවට ඒමටත් පෙර නැග ගන්ට බලති. වහලේ නැග යති. විහිළු සහගත අලුත්ම වෙනස මහනුවරින් 6.15 ට එන නගරාන්තර දුම්රිය කඩුගන්නාවේ නැවත්වීමට ගෙන ඇති තීන්දුව  ය. පොදු පරිවහන ප්‍රතිසංස්කරණ කළ යුත්තේ සමාජයේ පහළ මාලයට පහසුවක් සහ සහනයක් වන ලෙස ය.

කන්නගර නිදහස් අධ්‍යාපන  ප්‍රතිසංස්කරණ ඉලක්ක කර ගත්තේ මේ වෙනස ය. ආචාර්ය එන් එම් පෙරේරා විභේදිත පාසැල් ක්‍රමය අඩු කිරීම හිර ගෙදර සිට ලියූ ලිපියකින් (the case for free education) යෝජනා කලේ එහෙයිනි. 1960 ගණන්වල ගත් පියවරයන් ඒ දෙසට යන ඒවා ය. කෙසේ වුවද 1977 න් පසු අනුගමනය කළ පිළිවෙත් මගින් කෙරුණේ මේ ප්‍රතිසංස්කරණ ආපසු හැරවීම ය. ආචාර්ය සුජාතා ගමගේ ඇතුළු බොහෝ අධ්‍යාපන විශේෂඥයන් මේ මානය ගැන නොසලකා හැරීම පෙන්වන්නේ අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ හුදු සිල්ලර සහ තාක්ෂනික මානයනට තනුක කිරීම ය.

The post අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ සිල්ලර තාක්ෂණ මානයක් නොවේ.. appeared first on විවරණ.

මේ රටේ පින් සහ ටින් ජනපතියා මේ වනවිට ඡන්ද දෙකක් කල්දමා ඇත. ඒ ප්‍රාදේශීය සභා සහ පලාත් සභා මැතිවරණයන් ය. ව්‍යවස්ථාව අනුව මේ මැතිවරණ කලට වෙලාවට පැවැත්වීම අනිවාර්ය නොවෙන හෙයින්, විධායකය විසින් විවිධ වෙට්ටු දමා ඒ මැතිවරණ කල් දැමින.

ව්‍යවස්ථා ප්‍රකාර ජනපතිවරණය එසේ කල් දැමිය නොහැක. එමෙන්ම, ජනපතිට අවශ්‍ය නම්, පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැර පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් තැබීමට ද දැන් ඉඩක් තිබේ. මේ නිසා මොකක් හෝ මැතිවරණයක් ඒ ය යන බලාපොරොත්තුව පෝෂණය වී ඇත්තේ ය. ජනපතිවරණය පැවැත්විය යුතු දින වකවානු පවා ගණන් බලා පැවසීමට හැකි වේ.

එහෙත් එකක් අප අමතක නොකළයුතු වේ.

ඡන්දයකින් ආසනයක් දිනා ගැන්මට තරම් ඡන්ද ප්‍රමාණයක් ගැන්මට අසමත් වූ එකෙකු ඡන්ද ක්‍රමයටම එරෙහි වුවහොත් එය පුදුමයක් නොවේ.

ඡන්දයකින් තමනට බලයට ඒමට හොහැකියැ යි සිතේනම් මේකා මොන වෙට්ටුවක් හෝ දමා චන්ද නොපැවැත්වුවහොත් එ් ගැන පුදුම වියයුතු නොවේ. මෑතකදී ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලය නිකුත් කළ ප්‍රකාශන පෙන්වන්නේ මේකා ව්‍යවස්ථාව තුට්ටුවකටවත් ගණන් නොගන්නා බවකි.

ඒ නිසා අප විසින් බලගතු ලෙස ඇසිය යුතු ප්‍රශ්නය වන්නේ, ජනපතිවරණය තිබ්බොත් කෙසේ ක්‍රියා කරන්නේ ද යන්න නොව, ජනපතිවරණය නොතිබ්බොත් මහජනයා ක්‍රියා කළ යුත්තේ කෙසේද? යන්න ය.

නිදහස් දින ගෝල්ෆේස් එකට යන්න මහජනයාට නිදහසක් නැත. මෙය යළි මතුකරන අභියෝගය ගෝල්ෆේස් රටපුරාම ගොඩනගා ඒවා යළි අත්පත් කර ගැන්මට සූදානම් වීමෙන් පමණකි, මැතිවරණ දිනාගත හැක්කේ.

මෙයට වසර කිහිපයකට පෙර බ්‍රිතාන්‍ය කම්කරු පක්ෂයේ නායකයන් දෙපොළ වූ කෝබින් සහ මැක්ඩොනල්ඩ් කදිම පූර්වාදර්ශයක් වාම දේශපාලන කාණ්ඩවලට ලබා දුන්නේ ය. ඒ තම රැඩිකල් වැඩ පිළිවෙල සඳහා මූල්‍ය සම්පාදනය කරගන්නේ කෙසේ දැයි පෙන්වීමෙනි.

වම පොරොන්දු වියයුත්තේ මොනවාද?

1. පසුගිය වසරක පමණ කාලය තුළ පාර්ලිමේන්තුව සම්මත කළ සහ සම්මත කරන්න යන මහ බැංකු පනත, මාර්ගගත ආරක්ෂණ පනත, ත්‍රස්ත විරෝධී පනත, ක්ෂුද්‍ර ණය පනත, ධීවර පනත වැනි සියලු පනත් අහෝසි කළ යුතු වේ. (වියදමක් නැත.)
2. VAT බද්ධ සියයට 10 දක්වා පහත හෙළිය යුතු ය. (බදු ආදායම් අඩුවීම වැළැක්වීමට බදු පැහැර හැර ඇති අයගේ ගේ බදු කැඳවිය යුතු ය)
3. පදනම් භාණ්ඩ (base goods) වල, (එනම් විදුලිය, ඉන්ධන, වතුර වැනි) භාණ්ඩ මත පනවා ඇති රාජ්‍ය බදු සහ රාජ්‍යයට කරන ගෙවීම් සියයට 10 දක්වා අඩු කළ යුතු ය. (නැතිවන ආදායම අවම කිරීමට QR ක්‍රමයක් නැවත හඳුන්වා දිය යුතු ය. එමෙන්ම, අංක 2 යටතේ දැක්වූ විසඳුම මෙතනට ද ගැලපේ. එපමණක් නොවේ. පදනම් මිල අඩුවීම සමග ආර්ථිකයට විශාල උත්තේජනයක් ඇති වේ.)
4. පහුගිය කාලය තුළ කෘෂිකාර්මික භාණ්ඩ මිල බෙහෙවින් වැඩිවිය. මෙයට කිසියම් ප්‍රමාණයකට ස්වාභාවික හේතු බල පෑ බව සැබවි. එහෙත් මෙම කෘෂිකාර්මික මිල ඉහළ යාමට ප්‍රධාන හේතුව කෘෂිකාර් මික යෙදවුම් මිල ඉහළ යාමය. මේ නිසා අඩු මිල යෙදවුම් මත ගොඩනගන කෘෂිකර්මයකට මාරුවීමට පදනම දැමිය යුතු ය. (අතිරේක වියදමක් නොවේ.)

බදු ආදායම් අඩුවීම ගැන ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල පස්සේ යමින් කඳුලු සැලිය යුතු නොවේ. රාජ්‍යයකට බදු ප්‍රශ්නයක් නොවේ. අයවැය හිඟය රටකට ප්‍රශ්නයක් වන්නෙ, රාජ්‍ය වියදම්, රටේ අනෙක් හිඟයන්, (එනම් අධ්‍යාපනයේ හිඟය, ශ්‍රම වෙළදපොල හිඟය, සෞඛ්‍ය හිඟය වැනි හිඟයන්) පිරවීමට නොයොදන්නේ නම් පමණි.

අංක 3 සහ 4 නිසා පහළ මාලයේ ජනතාවගේ මූර්ත ජීවන තත්ත්වය ඉහළ යයි. ඒ නිසා සැලකිය යුතු කාලෙකට වැටුප් ගැන සමාජ සම්මුතියක් ඇතිකරගත හැකිවේ.

බියෙන් තොරව පළමුවෙනි දවස් 30තුළ මේ ටික කරන්නට සත්‍ය පොරොන්දුවක් දීමෙන් මැතිවරණය තිබ්බොත් වමට ජය ගැන්ම අපහසු නොවේ. මේ පොරොන්දු මත පහළ මාලය බලගැන්වීම හරහා ඡන්දය නොතිබ්බත් ඒකටත් උත්තර දිය හැක.

ජනයා “කෙහෙලිය ගෝ ගම්” සංවිධානය කරති. මෙය හොඳ ආරම්භයක්.

සුමනසිරි ලියනගේ සිය මහුණු පොතේ ලියූ උදෑසන සටහනකි

The post බැරි නැත! දිනිය හැක!! ජනයාට අතට අහුවෙන වාම විකල්පයක්! appeared first on විවරණ.

ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ 88 වෙනි සංවත්සරයේදී කළ කථාවේ සටහනකි

වසර 88 ක් පිරෙන ලංකා සමසමාජ පක්ෂය අතීතයේ පක්ෂයක් වෙතින් වර්තමානයේ සහ අනාගතයේ පක්ෂයක් බවට පරිවර්තනය කිරීමට නම් අප වර්තමානය නිවැරදිව කියවා ගැන්මට සහ අනාගත ප්‍රවණතා දැකගැන්මට ඊට හැකිවිය යුතු ය. අප අද ජීවත්වන යුගය ගෝලීය ධනේශ්වර ක්‍රමයේ හතරවෙනි අදියරේ – එනම්, නවලිබරල්වාදයේ- ගොම්මන් යාමය ලෙස හැඳින්විය හැක.

අර්නස්ට් මැන්ඩෙල් තම Late Capitalism නැමති විශිෂ්ඨ කෘතියෙහි යෝජනා කරන්නේ 1820 ලෝක ධනේශ්වර වෙළදපොලෙහි ආරම්භක ලක්ෂය ලෙස ගැන්මට ය. ධනේශ්වර ක්‍රමයෙහි උපයෝජ්‍යතා හැකියාව (adaptability) අඩු ලන්සුවෙන් ගතයුතු නොවේ.

ප්‍රමාද ධනවාදය මැන්ඩෙල් ට අනුව එහි තෙවන අදියරය ය. 1820-1870 අතර වසර පනහක පමණ කාලය ඔහු හඳුන්වන්නේ අබාධ වෙළදපොල ධනවාදය (free market capitalism) ලෙස ය. 1871 වනවිට එය අර්බුදයට ගමන් කරයි. එය අවධිමය අර්බුදය (epochal crisis) කි. මක්නිසාද? ධනේශ්වර ක්‍රමයට තවදුරටත් පෙර පරිදි යා නො හැකි වේ. කිසියම් ගුණාත්මක පරිවර්තනයකට යා යුතු වේ. එනයින්, ධනේශ්වර ක්‍රමය එහි දෙවැනි අදියරට එනම් ඒකාධිකාරි ධනවාදයට (monopoly capitalism) වෙනස් විය. සත්තකින්ම මෙය ක්‍රමානුකූලව කෙරුනකි.

පළමුවෙනි ලෝක යුද්ධය, රුසියානු විප්ලවය සහ පශ්චාත් යුද ආර්ථික අර්බුදය, ඒකාධිකාරි ධනවාදයේ අර්බුදය මොනවට ප්‍රදර්ශනය කළේ ය. එහි අවසානය සලකුණු කළේ 1929- 31 මහා පරිහානිය (the Great Depression) යි. ඒ සමග ධනේශ්වර ක්‍රමය එහි තෙවෙනි අදියරට සම්ප්‍රාප්ත වූයේ එතෙක් ආර්ථික විද්‍යාව පිළිගත් ප්‍රධාන ප්‍රස්තූතයන් ප්‍රතික්ෂේප කරමිනි. ඊනියා අදෘශ්‍යමාන හස්තය ආර්ථික සමතුලිතතාවය ඇති නොකරයි. ඒ නිසා රජය සක්‍රීයව මැදිහත් විය යුතු ය. ජෝන් මේනාඩ් කේන්ස් යෝජනා කළේ රාජ්‍ය වියදම් මගින් ඉල්ලුමේ ඌනතාවය මග හැර ආර්ථිකයේ පූර්ණ සේවා නියුක්තිය පිහිටවිය හැකි බවයි. මේ අදියර ධනේශ්වරයේ ස්වර්ණමය අදියර ලෙස බොහෝවිට හැඳින්වේ.

කේන්ස් යෝජනා කළ විසඳුම ධනේශ්වර ක්‍රමයේ දැවැන්ත ප්‍රසාරණයක් ඇති කළ ද, ඒ නිසා උද්ධමනය වැඩි කෙරින. ඩොලරයේ රන් පරිවර් තිතාවය ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය විසින් 1971 දී අත්හැර දැමිණ. ඔපෙක් රටවල් විසින් තෙල් මිල ඉහළ දැමීම ගෝලීය ආර්ථිකයට නරක ලෙස බලපෑවේය. මේ සමග ලාභ අනුපාතිකය පහත වැටීම සමග වෙනත් මගකට ගමන් ගැනීමේ අවශ්‍යතාවය ගැන ව්‍යාපාරික සමාගම් වෙතින් තෙරපීමක් ඇතිවින.

නව ලිබරල්වාදී අදියර (neoliberalism) ඇරඹෙන්නේ මේ සන්දර්භය තුලයි. එය මුලින්ම අත්හදා බැලෙන්නේ පිනොචෙගේ ආඥාදායකත්වය යටතේ චිලි රටෙහි ය. දෙවනුව, නාමික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පැවතුන ශ්‍රී ලංකාවේ ය. එයින් පසු ගෝලීය උතුරේ වර්ධිත රටවල් ද නව ලිබරල්වාදී ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාවට දැම්මේ ය.

නව ලිබරල්වාදයේ උපත ගැන කෙටියෙන් සාකච්ඡා කරමු.  මධු සමය සලකුනු කරන්නේ 1980 සහ 1990 ගණන් ය. බර්ලින් තාප්පය බිඳ දැමීමත් සෝවියට් කඳවුර බිඳවැටීමත් සමග 1917 දී ලෝක ධනේශ්වරයට නැති වූ විශාල කලාපයක් නැවත අල්ලා ගැනීමට හැකිවිය. එසේ වුවද, තෙවන සහස්‍රය ආරම්භ වනවිට නව ලිබරල්වාදය  අර්බුදය ට යාමේ නැඹුරුවක් දක්නට ලැබින. 2008 දී ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ විශාල මූල්‍ය සමාගම් කිහිපයක් බිඳ වැටින. මූල්‍ය හා බැංකු අර්බුදය යුරෝපාකරයට ද පැතිරින. මූල්‍ය අර්බුදය මගින් ප්‍රදර්ශනය කළේ ධනේශ්වරයේ, එහි නව ලිබරල්වාදී අදියරේ අර්බුදය ය. 2020 වනවිට නව ලිබරල්වාදයට වසර පනහක් ගෙවී ගොස් තිබින. අපි නැවත වතාවක් ධනේශ්වර ක්‍රමයේ අර්බුද හරහා ගමන් කරමින් සිටිමු.

නව ලිබරල්වාදය ශ්‍රී ලංකාව ගිලගත්තේ 1970 ගණන්වල මැද  භාගයේදී ය. සමගි පෙරමුණ ආණ්ඩුව ලිහුනේ මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ය. අද ශ්‍රී ලංකාව මුහුණ දෙමින් සිටින්නේ ද නව ලිබරල්වාදයේ අර්බුදයට ය. මෙම ව්‍යුහාත්මක අර්බුදය 2021 දී එලියට ආවේ අනිශ්චිත අර්බුදයක් (contingent crisis) ලෙස ය. ණය අර්බුදයක් ලෙස ය. මෙම ණය අර්බුදය නිවැරදි ප්‍රතිපත්ති මගින් විසඳාගනු වෙනුවට ආණ්ඩුව හා මහ බැංකුව කළේ ඔවුනට පෙනෙන එකම විකල්පයට රට ගෙන යාමය. එනම් ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ විසඳුම පිළිගැන්ම ය. 2021 දීත් ධන ආර්ථික වෘද්ධියක් අත්කරගත් ශ්‍රී ලංකාව 2022 සෘණ වෘද්ධි වේගයක් ඇති රටක් බවට පත්වීම ය. 2023 දීත් ඇතිවිය හැක්කේ එවැනිම සෘණ වෘද්ධි වේගයකි.

මෙම ආර්ථික අර්බුදය හා සමාන්තරව දේශපාලන සහ සමාජ අර්බුදයක් හරහා ද අද ශ්‍රී ලංකාව ගමන් කරමින් සිටී. වර්තමාන පාලකයින්ගේ සුජාතභාවය අද ජනතාව ප්‍රශ්න කරති. අරගලය පෙන්වන්නේ සමාජය පුරාවට සිසාරාගිය මේ අර්‍බුදය ය.

එහෙත් එක් කරුණක් අප සිහිපත් කර ගත යුතු වේ. ආර්ථික සමාජ සහ දේශපාලන අර්බුදයන් ආ පමණින් රටක කැළඹිලි සහ කැරලි ඇතිවිය හැකි වුවද, ඒ නිසා අනීවාර්යයෙන්ම සමාජ පරිවර්තනයක් ඇති නොවේ.

සමාජ පහළ මාලයේ සැකැස්ම තේරුම් ගනිමු. දෙවන ඉනිමේ දී පළමු ඉනිමේ වැරදි නිවැරදි කර ගනිමු.

අපි, ලංකා සමසමාජ පක්ෂය, 1964 ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සමග ආණ්ඩු පෙරමුණකට යාමෙන් ආනන්තරීය පාප කර්මයකට හසුවීමු. ලියොන් ට්‍රොට්ස්කි තම මුලු ජීවිත කාලය තුළම අවධාරණය කළ එක් මූලධර්මයක් අපි මෙතනදී සිහිපත් කර ගත යුතු වෙමු.

පහළ මාලය සහ ඉහළ මාලය අතර සම්බන්ධතා අපි 1964 දී පටලවා ගත්තෙමු. දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ධනේශ්වර උත්පාතය සමග ගෝලීය දකුණේ රටවලට අධිරාජ්‍යවාදයෙන් සාපේක්ෂ ස්වාධීන වැඩ පිළිවෙලක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ජනතාවාදී දේශපාලන ධාරාවන් පැන නැගින. එකී දේශපාලන ධාරාවෝ බොහෝවිට සෝවියට් කලාපය හා ආසන්න සම්බන්ධකම් ද ඇතිකර ගත් හ.

ලංකාවේ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ඒ ධාරාවේ දිගුවක් විය. එම ධාරාව සමග එක්ව සමාජවාදය වෙත ගමනේ කිසියම් දුරක් විප්ලවවාදි පක්ෂයට යා හැකිය යන සාවද්‍ය අදහස ක්‍රමානුකූලව ලසසප ය තුළට ද කාන්දු වින. මහජන පෙරමුණු සහ එක්සත් පෙරමුණු අතර ට්‍රොට්ස්කි අවධාරණය කළ වෙනස 1964 දී අප නොසලකා හැරියේ හතරවෙනි ජාත්‍යන්තරයේ අනතුරු ඇඟවීම ද නොතකා  හරිමිනි. (කියවන්න: වී කරාලසිංහම් ගේ හවුල් ආණ්ඩු දේශපාලනය) මෙම මහජන පෙරමුණු දේශපාලනයට පක්ෂය ගෙන යා මේ පාපයේ ප්‍රධාන කොටස් කරුවා ආචාර්ය එන් එම් පෙරේරා සහෝදරයා වුවද, වසර පහක ආණ්ඩු අත්දැකීමකින් පසු එය වැරදි මාර්ගය බව හේ වටහා ගත්තේ ය. සමාජවාදය යන ගමනේ අම්බලම් නො මැත යන ඔහුගේ සුපතල ප්‍රකාශය මෙය සනාථ කරයි.

පක්ෂය ගොඩනැගීමේ ප්‍රශ්නය දැවැන්ත හා බාරදූර කාර්යයකි. එතනදී, අප අපේම ඉතිහාසය නැවත විවේචනාත්මකව කියවා ගත යුතු වේ. සිරිමා බණ්ඩාරනායක, චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක සහ මහින්ද රාජපක්ෂ සමග අපි කිසිදු හිරිකිතයක් නැතුව,  නැවත පෙරමුණු වලට ගියෙමු. මුලින් කිසියම් බලයක් ඇතුව පෙරමුණු තුළ කටයුතු කළ ද, පහුවෙන කොට අප උන්ගේ හැම ජරා වැඩකම කොටස් කරුවන් වීමු. මේ දේශපාලනයෙන් නිශ්චිතව බිඳ දමමින් අපේ ස්වාධීන දේශපාලනයක් අපි යළි ගොඩනඟා ගමු.

ඔබට තවමත් ඊට ශක්තිය ඇත. ස්වාධීනත්වය, විප්ලවවාදි න්‍යාය සහ භාවිතය, සහ සංවිධානය අපේ අනාගතය තීරණය කරයි. මේ 88 වෙනි සංවත්සරයේ දී එය අපේ පණිවිඩයයි..!

The post වර්තමානය ගෝලීය ධනේශ්වරයේ හතරවෙනි අදියර, නවලිබරල්වාදයේ ගොම්මන් යාමය! appeared first on විවරණ.

ජනමත විචාරණ හෙළිකරන ජන මනසේ හැඩගැස්ම කෙතෙක් දුරට නිවැරදි ද යන්න ප්‍රශ්නයකි. සමාජ බහුතරය වන පහළ මාලයේ මනස ඒවායින් නිවැරදිව කියවෙන්නේ ද? මෙය ප්‍රශ්නයකි. ජන ලේඛන සහ සංඛ්‍යා ලේඛණ දෙපාර්‍තමේන්තුව මෑතකදී හෙළි කළේ, මෙරට මුලු පවුල් වලින් සියයට 60 ක ආදායම පහත වැටී ඇති බව යි. මේ මධ්‍යම පංතිය ඛාදනය වීමකි. ජනමත විචාරණයන්හිදී මේ ජන කොටසට සාමාන්‍යයෙන් අධි නියෝජනයක් ලැබේ. ජනමත විචාරණ කියවීමේ දී මෙය සිත් තබාගත යුතු වේ.

මෑතකදී කෙරුන ජනමත විචාරණ බොහොමයකින් හෙළි කෙරුනේ ජාතික ජන බලයේ නායක අනුර කුමාර දිසානායක පෙරමුණේ සිටින වගයි. පිළිතුරු දුන් අයගෙන් සියයට පනහකට වඩා වැඩි පිරිසක් උත්තර දී ඇත්තේ තමන් අනුර කුමාර දිසානායකට ජනපතිවරණයකදී චන්දය දෙනබව ය. මෙම ප්‍රතිඵල මැතිවරණ සිතියමේ යථාර්ථය සහේතුක ලෙස ප්‍රදර්ශනය කරන්නේ යැ යි නිගමනය කළොත් මෙය මෙරට මැතිවරණ තලයේ භූ කම්පනයක් ලෙස සැලකීම නිවැරදි යැ යි සිතමි. ඒ තේරුමෙන් එය 1956 ට වඩා වැඩි රික්ත මාපකයේ භූ චලනයකි.

යම් කොන්දේසි වලට යටත්ව එවන් ජයග්‍රහණයක් හැම වාමාංශිකයෙකුම ධනාත්මක එකක් ලෙස දකිතැ යි මට සිතේ. යමෙකු මෙය ලාංකික දේශපාලනයේ ලතින් ඇමරිකානුකරණයක් ලෙස දැක්කොත් එය පුදුමයක් නොවේ. පහුගිය දශක දෙක තුනක කාලයක සිට ලතින් ඇමරිකාවේ රටවල් බොහොමයක් හරහා “රෝස කෝඩයක්” හමා යන්නේ ය. ඒ වාමවාදී ආණ්ඩු බිහිවීම ය. මේ ආණ්ඩු බිහිවුනේ, රෝස කෝඩය නිසා වුවද, එයින් බොහොමයක් මැතිවරණ ජයග්‍රහණ මගින් ඇති වූ ඒවා ය. එකී ආණ්ඩු පාර් ලිමේන්තු තලයේ ඔසවා තැබූ රෝස කෝඩයන් වෙනස් ය.

සරලකරණයකට යටත්ව ඒ හේතු සාධක හා ප්‍රතිඵල මෙසේ සාරාංශ කළ හැක. බොලිවියාවේ ඊවා මොරලෙස් ආණ්ඩුව බිහිවුනේ ආදීවාසී බහුතරය තම බලය පෙන්වීමෙන් ය. වෙනිසියුලාවේ හියුගෝ චාවේස් බලයට ආවේ නාගරික ජන නැගිටීම් සහ ජාතිකවාදී මිලිටරි මැදිහත්වීම් හරහා ය. බ්‍රසිලයේ ලූලා ද සිල්වා ගේ කම්කරු පක්ෂය බලයට ගෙන ඒමට බලවේග දෙකක් උපකාරී විය. ඒ කම්කරු සමිති ව්‍යාපාරය සහ ඉඩම් අත්පත් කරගැනීමේ MST ව්‍යාපාරය ය. ඉකුවඩෝරයේ නාගරික පුරවැසි ව්‍යාපාරය රෆායල් කොරෙයා බලයට ගෙන ආවේ ය. උරුගුවේ ටුපමාරො ගරිල්ලා බලය පරිවර්තනයට උපකාරී වූ අතර ආර් ජන්ටිනාවේ වාම පෙරොන්වාදය ශක්තිමත් ආධාරකයක් වූයේ ය.

මේ ආණ්ඩුවල දිසානතිය තීරණය කිරීමේදී මෙකී “බලය ලබා ගැන්මට පෙර” බලවේග සැලකිය යුතු සාධකයක් විය. ජාතික ජන බලයේ ආණ්ඩුවකින් මෙවන් දිසානතියක් අපේක්ෂා කළ හැකිද? අරගලය ජාතික ජන බලය නගා සිටුවීමට ලොකු බලයක් නො සැපයූවා පමණක් නොව එහි ප්‍රධාන ධාරාවන් කිහිපයක් ජාජබ දුරස්ථව ස්ථානගත වූහ. එමෙන්ම ජජබ ද අරගලය සමග තබාගත්තේ දුරස්ථ සම්බන්ධයකි.

දෙවෙනි විවේචනය මගින් කියවෙන්නේ ජාජබ ප්‍රතිපත්ති මාලාව සමාජ පරිවර්‍තනයකට නො සෑහෙන එකක් බව ය. මෙය සත්‍යය වුවද ප්‍රමාණවත් විවේචනයක් නොවේ. අපි දැන් මේ කරුණට හැරෙමු.

අන්ද්‍රේ ගෝස් ලතින් ඇමරිකානු ආණ්ඩු කොටස් දෙකකට බෙදුවේ ය. ඒ ප්‍රතිසංස්කරණවාදී ප්‍රතිසංස්කරණ (reformist reforms) සහ ප්‍රතිසංස්කරණවාදී නොවන ප්‍රතිසංස්කරණ (non-reformist reforms) යනුවෙනි. ප්‍රතිසංස්කරණවාදී ප්‍රතිසංස්කරණ මගින් කෙරෙන්නේ සමාජ ඉල්ලීම්වලට අනුගත ප්‍රතිසංස්කරණ ය. මෙයට හොඳම උදාහරණය දූෂණ නැති රටක් බිහිකිරීමේ යෝජනාව ය. එමෙන්ම ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල සමග ගනුදෙනුව වඩා පාරදෘශ්‍යකර ගන්නේ ය යන කියමන ය. ගෝස් පෙන්වා දෙන්නේ, ඒ ප්‍රතිසංස්කරණ ජන බලවේග ක්‍රමිකව දියකර හරින බව ය. අනෙක් අතට දෙවැන්න මගින් ද සමාජ ඉල්ලීම් ඉටු කිරීම කෙරුනද එහිදී ජන කැළඹුම හා පිබිදීම සංරක්ෂණය කොට වර්ධනය කරන බවයි. මා මිත්‍ර Keerthi Kumara Maddumapatabendige සහෝදරයා නිතර නිතර මතුකරන්නේ මේ ප්‍රතිසංස්කරණ නොවන ප්‍රතිසංස්කරණ ගැනය. ගෝස් ගේ අදහස මදක් වෙනස්කොට දැක්වීමට කැමැත්තෙමි. එනම් සංක්‍රමණීය ගතිකයක් සහිත ප්‍රතිසංස්කරණ (reforms with transitional potential) සහ සංක්‍රමණීය ගතිකයකින් තොර ප්‍රතිසංස්කරණ (reforms that lacks transitional proposal) යන දෙකඩනය හඳුන්වා දීමෙනි. අපි මේ කරුණ ගැන පසුව සාකච්ඡා කරමු.

සුමනසිරි ලියනගේ සිය මහුණු පොතේ ලියූ උදෑසන සටහනකි

The post ලතින් ඇමරිකාවේ වාමවාදී ආණ්ඩු හරහා හමාගිය “රෝස කෝඩය” අලුත් අවුරුද්දේ මෙහෙටත් ඒවිද? appeared first on විවරණ.

මේ පොත මා දකින්නේ මෙරට ඉතිහාසයේ වැලිතලාවට යටවී ගිය සමසමාජ ඉතිහාසය නැවත විවර කිරීමට උදව්වක් හැටියට ය. පොත ගැන පූර්ව දැනුම් දීම කණ වැකුණ ගමන්ම එය කියවීමේ උවමනාව සමසමාජ කාරයෙකු හැටියට මා තුළ ඇතිවීම පුදුමයක් නොවේ. (පොතේ පිටපතක් තෑගි කිරීම ගැන නිර්මාල්ට පින්.)

තුන් කෝරළය සහ ඒ වටා ඡන්ද සටන්, දේශපාලන පංති, සහ සම්මන්ත්‍රණ වලට 1960 ගණන් අග සිට මා සහභාගි වී තිබුන ද  මට මර්තේලිස් සහෝදරයා හමුවූ බවක මතකයක් නැත. 1975 සමසමාජය – සිරිමාගේ ආණ්ඩුවෙන් අස්වීමෙන් හෝ පහකිරීමෙන් පසු පළමුවෙනි මහජන රැස්වීම තිබුනේ යටියන්තොට ය. ලාල් විජේනායක, කරුණාරත්න ජයසූරිය, කුමාර් ඩේවිඩ් සහ මමත් ඊට නුවරින් ගොස් සහභාගි වීමු.

ඒ වනවිට මා සමසමාජ පක්ෂයෙන් නෙරපා තිබිණ. රැස්වීම අවසන අපි රෑ කෑවේ පොතේ සඳහන් නීල් ඩයස් සහෝදරයාගේ නිවසෙහි ය. කොල්වින් සහෝදරයා ද එහි පැමිණියේ ය. කෑමට තිබුනේ ඌරුමස් සහ පාන් ය.

එම රැස්වීමට මර්තේලිස් සහෝදරයා පැමිණ සිටින්නට ඇති. 1964 දී ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සමග සභාගයකට යාමට තීරණය කළ විශේෂ සම්මේලනයට මර්තේලිස් සහෝදරයා එන්ට ඇති. එසේ පැමිණියේ නම් ඔහු එන්.එම්. ගේ යෝජනාවට අත ඔසවන්නත් ඇති. නිර්මාල්, මර්තේලිස් ට මේ ප්‍රශ්න නැගූවේ නම් ඔහු මතුකරන කේන්ද්‍රීය ප්‍රශ්නවලට තවත් ආලෝකයක් ලැබෙතැයි මට සිතේ.

මගේ මතක ශක්තිය පිරිහී ඇති හෙයින් පොත එක දිගට කියවීමට නො හැකි විය. පොතේ තර්කය තේරුම් ගැන්මට ආපස්සට කියවීමට කිහිප විටෙකම සිදුවිය. මේ සටහනද වරින්වර එකතුකළ සටහන් ගොන්නක් ය.

පොත කියවීමේ දි මට ප්‍රශ්නයක් නැගින.

නිර්මාල්,  ලියූ ඉතිහාසය ඇත්තටම “ලංකාවේ වාමාංශික දේශපාලනය පිළිබද ස්ථාපිත ඉතිහාසයට විකල්පයක්” ද? නිර්මාල්, නව විකල්පයක්, නිර්ප්‍රභූ ඉතිහසකරණයක් සැබවින්ම යෝජනා කරන්නේ ද? හේ එවැන්නක් නිර්‍මාණය කිරීමට යෝජනා කරන්නේ නම්, මා හිතන විධියට සැලකිල්ල දැක්විය යුතුව තිබුනේ සමසමාජයේ ආගමනය සමග සමස්ත කැළණි වැලි මිටියාවතේ සහ තදාසන්න ප්‍රදේශවල පීඩනයට හසු වූ ජනතාවගේ චලිතය විචිත්‍රණය කිරීම ය. ඇත්තට ම ස්ථාපිත ඉතිහාසය මේ චලිතය සටහන් කරයි. මර්තේලිස් සහෝදරයා එන්.එම් ට මහත්තයා ලෙස ඇමතුව ද, සමහර සමසමාජ කාරයන් එකක් දෙකක් දාගත් පසු ඔහුව ඇමතුවේ ලොක්කා කියා ය.

නිර්මාල්,  මෙහිදී වැදගත් කරුණක් මතු කරයි. කැළණි වැලි මිටියාවතේ බෙදුම වලව්කාරයන් හා පොදුජනතාව අතර බෙදුමකි. සමහර ගොවි කුල කොටස් ද ගැනුනේ වලව් විරෝධී පොදු ජනතාව ලෙස ය. කිතලංගමුවේ මර්තේලිස් (වහුම්පුර), දෙහිඕවිට සුවඳා (බත්ගම) (එන්.එම් ගේ නාමයෝජනාවට 1970 වනතුරුම අත්සන් කළේ ඔහු ය. 1970 වාසුගේ නාමයෝජනාවට අත්සන් කලේද සුවඳා ය) මෙන්ම කලුගල ගුණසේකර පවුල (ගොවි) ද සමසමාජ ආගමනයේ චලිතයට හසුවූවන් ය.

වාචික ඉතිහාසයේ සඳහන් විනෝදාත්මක කථනයක් ද මෙහිලා ආලෝකයක් සපයයි. එන්. එම් ගේ පෙනුම ගැන දොඩමින් දියට යන රුවන්වැල්ලේ කාන්තාවන්ගේ ඉන රැඳි කළගෙඩි එකට හැපී උන්ගේ සිරුරු තෙතබත් වන්නේ ය යන්න ඒ කථාවයි.

සමසමාජයේ අනෙක් ඉතිහාසයට අන්තර් ගතවිය යුතුව තිබුනේ මේ නිර් ප්‍රභූන් කුල සහ තත්ත්ව වෙනස්කම් තිබියදී සමසමාජ කාරයන් ලෙස චලනයවූයේ කෙසේ ද? නිර්මාල් නිවැරදිව දක්වන පරිදි මේ නිර්ප්‍රභූන්ගේ ආසන්නයා වූයේ රොබට් ගුණවර්ධන ය. ඓතිහාසික කඩුවෙල ගඟ දෙපස මේ නිර් ප්‍රභූහු බලය එක්ක හැප්පුනහ. ඊට වෙනස්ව මර්තේලිස් සහෝදරයා මෙන්ම ඔව්හු ද ගම්සභාව යොදා ගත්හ. කැළණි වැලි මිටියාවතේ දිග හැරුන සමසමාජයේ නිර්ප්‍රභූ පාර්ශවයේ ව්‍යඛ්‍යානයට වඩා නිර්‍මාල් උනන්දු වී ඇති බවක් පෙනෙන්නේ,ම “ප්‍රභූ” ඉතිහාසයේ සාකච්ඡා කෙරුන පැතිකඩක් අවධාරණය කිරීමට ය.

ප්‍රශ්න දෙකක්?

පොතේ 41 වෙනි පිටුවේ සඳහන් පරිදි වමේ ඉතිහාසය කියවීමේදී ප්‍රශ්න දෙකක් වැදගත් ය.

• විශේෂයෙන්ම තෙත් කලාපය නමින් හඳුන්වන ප්‍රදේශවල ගැමි දිළින්දන් අතර සැළකිය යුතු ජන ආකර්‍ෂණයක් ඇති කරගැනීමට මුල්කාලීන වාමාංශික දේශපාලනයට හැකි වූයේ ඇයි ?
• එසේම එම ජන ආකර්ෂණය දීර්ඝ කාලයක් අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන යාමට නොහැකි වූයේ ඇයි ?

මේ ගැටලුවේ දෘශ්‍යමය නියෝජනයක් නිර්මාල් මෙසේ ඉදිරිපත් කරයි.

“..ඔහුගේ නිවසට ඇතුලුවන විටම පෙනෙන්නට තිබුනේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ රුව රැගත් විශාල දින දර්ශනයකි. මම ටික වේලාවකින් මර් තේලිස් සහෝදරයාගේ නිදන කාමරය තුළට ගියෙමි. ඒ තුළ මට මුණ ගැසුනේ සාලයේ දේශපාලන නියෝජනයට හාත්පසින්ම වෙනස් දේශපාලන නියෝජනයකි. මර් තේලිස් සහෝදරයාගේ නිදන කාමරය තුළ වූ දේශපාලන දෘෂ්‍ය නියෝජනයන්හි කේන්ද්‍රය වූවේ ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ ආරම්භක නායකයෙකු වූ ඇන් ඇම් පෙරේරා ය..” (37 පිටුව).

නිර්මාල් මෙසේ නිගමනය කරයි. මෙය

“..පරස්පරතා සහිත දේශපාලන භාවිතයක් ලෙස මර්තේලිස් සහෝදරයා හෝ ඔහුගේ පවුලේ සාමාජිකයන් හෝ සිතන බවක් පෙනෙන්නේ නැත..” (38 පිටුව).

මට පෙනෙන විධියට මේ දෘෂ්‍ය නියෝජනය මා කියවාගන්නේ එන්.එම් ලා, මර්තේලිස් සහෝදරයා වැනි සමසමාජ දර්ශනයට ආකර්ශණය වූ ගැමියන් දක්කාගෙන ගිය තැන ය. 1964 ලංකා සමසමාජ පක්ෂය ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සමග පෙරමුණ ගැන්මේ තීන්දුවට මර්තේලිස් සහෝදරයා නියත වශයෙන්ම අත ඔසවන්නට ඇත.

නිර්‍මාල්ගේ උක්ත ප්‍රශ්න දෙකට නැවත හැරෙමු.

පළමුවෙනි ප්‍රශ්නය මගින් නිර්මාල් වමේ අසාර්‍ථකත්වය ගැන මාර්ටින්  වික්‍රමසිංහ සහ ගුනදාස අමරසේකර ඉදිරිපත් කර ඇති ප්‍රවාදය ප්‍රතික්ෂේප කරයි. මේ පිළිබඳ නිර්මාල්ගේ අදහස් සමග මූලික පටලැවිල්ලක් නැති හෙයින් මම මෙම සටහනේදී එය (හතරවෙනි පරිච්ඡේදය) වරහන්ගත කරමි.

1. මගේ අවධාරණය යොමුකරන්නේ, වාමාංශික දේශපාලනය ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල තහවුරු වීම ගැන ඇති වාමාංශික ආඛ්‍යානය අසම්පූර්‍ණ එකක් ලෙස හඳුන්වන්නේ ඇයි? (සර්ව සම්පූර්ණ ආඛ්‍යානයන් තිබිය නොහැක යන නිර්මාල් ගේ අදහසට මම එකඟ වෙමි.)
2.  ඒ තිබූ ආකර්ණය අඛණ්ඩව පවත්වා ගත නොහැකි වූයේ මන්ද?

යන ප්‍රශ්න දෙකට ය.

මෙතනදී අපි සටහන් කරගතයුතු එක් කරුණක් වන්නේ ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ වල සමසමාජයේ තහවුරුවීම කැළණි වැලි මිටියාවතට සහ මීගමුවේ සිට ගාල්ල දක්වා මුහුදුබඩ තීරයට සීමා වූ බව ය.

මා සමසමාජයට ආකර්ෂණය වූයේ සහ එහි පරිධියට පිවිසුනේ 1960 දී ය. හරියටම නම් 1960 මාර්තු චන්දයේ දී ය. ඒ අවුරුදු 13 ක ගැමි කොලු ගැටයෙකු ලෙස නීල් ද අල්විස් ගේ චන්ද කොල බෙදීමෙනි. සමසමාජය බද්දේගම ආසනය දිනුවේ නීල් ද අල්විස් ඇතුලු ඒ පළාත්වල සමසමාජ නායකයන් පොඩි රාළහාමී ගේ ආධිපත්‍යයට, කුලවාදයට හා පොලිස් මර්ධනයට එරෙහිව අභීතව සටන් කළ හෙයිනි. එය කැළණි වැලි මිටියාවතේ ‘මිනි වර්සන්’ එකක් විය. කැළණි වැලි මිටියාවතට සමසමාජ නායකයෝ තොග වශයෙන් සම්බන්ධ වූහ. පදිංචිගතව සම්බන්ධ වූහ. අපට මෙහිදී ප්‍රතිසංසිද්ධීය ප්‍රශ්නයක් (counter-factual) නැගිය හැක. කුන්ඩසාලේ හෝ රඹුක්කන හෝ එවන් වෙනත් තැනක වුව හෝ එන්.එම් ගේ වැනි මැදිහත්වීමක් වීනම් තවත් කැළණි වැලි මිටියාවතක් නිර්මාණය කර ගත හැකිව තිබුනේ ද? (මේ කරුණ නිර්මාල් නැමති ඉතිහාසඥයාට වඩා ප්‍රියජනක එකකැයි මට සිතේ.)

මෙහි ලා තවත් කරුණු දෙකක් මෙනෙහි කළ හැක.

1. සමසමාජය ප්‍රබුධත්ව අදහස් මෙරට ජනප්‍රිය කළ ව්‍යාපාරයක් ද වූයේ ය. එහි බලපෑම ප්‍රභූ පවුල්වලට වැදුනේ ඉංග්‍රීසි සහ බටහිර අධ්‍යාපනය තුලිනි. මෙහි බලපෑම කෙතරම් ශක්තිමත් වී ද යත් එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මීදෙණිය තරුණියෝ සමසමාජයට ඇදී ආහ. 1964 පක්ෂ සම්මේලනයට ඉදිරිපත් කළ දෙවන යෝජනාවට අත්සන් තැබූවන් අතර කෙනෙකි, කාමිණී මීදෙනිය.
2. දෙවැන්න, 20 වෙනි සියවසේ කැළණි වැලි මිටියාවතේ සමාජ සම්බන්ධතා ශ්‍රමය සහ ප්‍රාග්ධනය අතර කේවල පරස්පරයක් ලෙස දැක්විම අපහසුය. ප්‍රධාන පරස්පරය ආවේ අධිරාජ්‍ය ආණ්ඩුවේ නොසැලකිල්ල හා රදළ මර්ධන මගිනි. මේ තත්ත්වය වෙනස් වන්නේ 20 වෙනි සියවසේ දෙවන භාගයේ දී ය.

එම වෙනස මර්තේලිස් සහෝදරයා අත්දකියි.

“නිර්මාල්: ..ඒ කාලෙ එනකල් මොනවද කළේ.

මර්තේලිස්: ..නිකම් ඉතින් ඔය කුලී මලී කරනව, කිරි කපනව, ඒ වගේ දේවල් තමයි කරේ.” (17 පිටුව)

මා මීට පෙර සඳහන් කළ පරිදි, ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල සමසමාජයට මුල් බැස ගැන්මට නොහැකිවිය යන වික්‍රමසිංහ, අමරසේකර සහ අබේසේකර ප්‍රවාදය ප්‍රතික්ෂේප කරන නිර්මාල් ස්ථාපිත වාම ආඛ්‍යානයට වෙනස් ලෙස ඉදිරිපත් කරන ආඛ්‍යානයේ විශේෂ වෙනසක් මට නොපෙනේ. ලිඛිත සහ වාචික සම්ප්‍රදාය තුළ ඒවා දැකිය හැක. කිතලංගමුව ව්‍යතිරේකයක් ලෙස සහ එන්. එම් – මර්තේලිස් සංයෝජනයක් ලෙස නිර්මාල් විචිත්‍රණය කරන්නේ ද? හතර වෙනි පරිච්ඡේදයේ වික්‍රමසිංහ- අමරසේකර ප්‍රවාදය පංති රාමුවක පිහිටා නිර්මාල් කරන සාකච්ඡාව ගැන සලකා බලමු.

ඔහුට අනුව, ගම ප්‍රධාන සමාජ තීරු තුනකින් සමන්විත වේ.

• ලොකු ඉඩම් හිමි ප්‍රභූන්,
• කුඩා ඉඩම් හිමි කොටස් සහ
• ගැමි දිළින්දන්

ඒ පංති තුනයි. මෙයින් පළමු තීරුව අධිරාජ්‍යවාදී ආණ්ඩුව හා බැඳී ක්‍රියා කළහ. සමසමාජය අත ගැසුවේ ග්‍රාමීය දිළින්දන්ට ය. මැද තීරුවට දේශපාලනයක් ගෙන ආවේ පසුකාලීනව ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය යි. පසුව එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ඉඹුලානලාත් ඒ මගට ප්‍රවිෂ්ට විය.

සමසමාජයට ගැමි පෙදෙස්වල දී කෙළවුණේ ඇයි?

නිර්මාල් පිළිතුරු දෙයි.

“..වාමාංශික දේශපාලනය ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල ව්‍යාප්ත නොවීමට හේතු වූ ප්‍රධාන සාධකය ලෙස සැලකිය හැක්කේ වාමාංශික නායකත්වයේ ආරම්භක පරිකල්පනය මූලික වශයෙන් නාගරික එකක් වීමයි. ආරම්භක වාමාංශිකයින් මූලික අවධානය යොමුකළ බව පෙනෙන්නේ නාගරික කම්කරු පංති ජනයා සංවිධානය කිරීම කෙරෙහි ය. ඊට හේතුව වූයේ වාමාංශික දේශපාලනයේ සංකල්පීය පදනම වූ සාර ධාර්මික මාක්ස්වාදය මූලික වශයෙන් විශ්වාසය තබා තිබුනේ නාගරික කම්කරු පංතියේ දේශපාලන විභවය කෙරෙහි වීමයි. ඒ නිසා වාමාංශික ව්‍යාපාරය මූලික වශයෙන් නාගරික දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් ලෙස සැලකිය හැකිය..” (54- 55 පිටු)

නිර්මාල්ගේ මේ නිරීක්ෂණය ඓතිහාසික වශයෙන් ගත්කළ සත්‍යයක් නොවේ. තම සටනේ අරමුණු ලෙස ආසන්න වශයෙන් ගොඩනගන කම්කරු ආණ්ඩුවක් ගැන ආරම්භක සමසමාජ නායකයෝ පරිකල්පනය නොකළහ. තරුණ සමිති ව්‍යාපාරය සහ සුරියමල් ව්‍යාපාරය සහ මැලේරියා සත්කාර ව්‍යාපාරය හා බැඳුන කුලවාදයට එරෙහි ව්‍යාපාරය එකිනෙකට සමපාත විය. සැබෑ කම්කරුවන් ලෙස ඔවුන් හදුනාගත්තේ වතු කම්කරුවන් ය. මෙය පෙන්වන්නේ කුමක්ද? අධිරාජ්‍යවාදය සහ පීඩනය සමසමාජය ප්‍රහාරය එල්ල කළ මාතෘකා දෙක ය. ට්‍රොට්ස්කි අනුව යමින් කෘෂිකාර්මික ප්‍රශ්නය, ජාතික නිදහස, සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වටා ඔවුන්ගේ වැඩ පිළිවල භ්‍රමණය විය. ගැමි දිළින්ඳන් මෙන්ම, ගැමි මැද පාන්තික තීරුවලට ද ඔව්හු ආමන්ත්‍රණය කළහ.

විවිධ මැදපන්තික තීරු සමසමාජයෙන් ඈත්වීම කිහිප වරක සිදුවින. එය පළමුව සිදුවන්නෙ 1950 ගණන් මුලදී ය. නිදහස, ජාතිකවාදයේ නැගීම සහ සුභසාධක රාජ්‍යය මෙහි සන්දර්භීය පදනම සැකසී ය. තමනට කලකට වනගත වීමට සිදුවේයැ යි එන්.එම්. අනාවැකි කීවේ මේ තත්ත්වය තුළ ය. මේ නිසා වමට ගම නැතිවීම වමේ ජන්ම ගතියක් ලෙස දැක්වීම ස්ථිතික විශ්ලේෂණයකින් ගලා එන්නකි.

මේ තත්ත්වය තවත් නරක අතට හැරෙන්නේ 1970 න් පසුව ය. “එකම ගමේ ‘බැරිම පවුලේ’ නූගත් සාමාජිකයෙකුගේ සිට ග්‍රාමීය නායකත්ව ධූරාවලියේ ඉහළ පුරුකක තත්ත්වයට” (76 පිටුව) මර්තේලිස් ඔසවා තැබීම සමසමාජ ජයග්‍රහණයක් ලෙස දැක්විය හැක. සභාග ආණ්ඩුවට සමබන්ධවීම සමග තම සාමාජිකයන්ට සාමදාන විනිසුරුකම්, සමුපකාර තනතුරු වැනි විවිධ තානාන්තර ලබා දීමට සමසමාජයට හැකිවී ය. මේ හරහා සමසමාජ කාරයින් ශ්‍රී ලංකා යූ ඇන් පී දේශපාලනයට අවශෝෂණය කරගැන්ම ද කෙරින. සමසමාජ තරුණ සමිති පමණක් නොව වෘත්තීය සමිති පවා බුරුතු පිටින් ආණ්ඩු බලයට ආසන්න පක්ෂ වෙත ඇදී ගියහ.

සමසමාජය, ගම සහ නගරය

සමසමාජයට කෙළවුනේ ගමේ දී පමණක් නොවේ. එම පරිහානිය නගරවලදී ද දැකිය හැකි විය. එය සම්ප්‍රදායිකව දිනාගත් ආසන එකක්වත් දිනා ගැන්මට 1977 ඡන්දයේ දී සමසමාජය අසමත් විය. බද්දෙගම නිර්ප්‍රභූ ජනයාගේ අනෙකා වූ පොඩි රාළහාමි බද්දෙගම අසුන ජය ගත්තේ ය.

ගමට තවදුරටත් වම ආකර්ෂණයක් නොවූයේ ඇයි?

නිර්මාල් සලකා බැලීමට යෝජනා කරන ප්‍රශ්න මාලාවක් පෙළ ගස්වයි.

“..මෙහිදී සොයා බැලිය යුතුව ඇති දෙය වන්නේ මේ ග්‍රාමීය ප්‍රජාව ඇත්ත වශයෙන්ම වාමාංශික දේශපාලනය වෙත ආකර්ෂණය වූයේ මන්ද? එම ප්‍රජාව වාමාංශික නායකයින්ගේ දේශපාලන ආමන්ත්‍රණය භාරගනු ලැබුවේ කවර ආකාරයකට ද? ඒ ප්‍රජාවට වාමාංශික දේශපාලනය සමග පැවති සම්බන්ධය කවර ආකාර ද? ඒ සම්බන්ධය කොයිතරම් දුරට වාමාංශික නායකයින් විසින් අපේක්ෂා කරනු ලැබූ ආකාරයේ සම්බන්ධයක්ම ද? එම සම්බන්ධය දේශපාලන වශයෙන් කොයිතරම් දුරට තිරසාර වූයේ ද? වැනි කාරණා වේ..” (41 පිටුව).

මේ ප්‍රශ්න බෙහෙවින් සිත්ගන්නා සුලු ය. එහෙත් නිර්මාල් පෙන්වන පරිදි මෙය දුෂ්කර කාර්‍ය්‍යක් වන්නේ ඒ පරපුර අද මියැදී ඇති නිසා සහ ප්‍රමාණවත් වාර්තා ඔවුන් ශේෂ කොට නොගොස් ඇති හෙයිනි. මේ නිසා නිර්මාල් යෝජනා කරන්නේ උපන්‍යාසයන් දෙකක් සම්පරීක්ෂණයට ලක් කිරීමට ය.

උපන්‍යාසය 1:    “..වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ පාවාදීම් නිසා එය සිය ජන පදනම අහිමි කරගත්තේ ය..”

උපන්‍යාසය 2:  “..වාමාංශික දේශපාලනය ලංකාවේ ගැමි සංස්කෘතිය නිසි පරිදි අවබෝධ කරගත්තේ නොමැති බැවින් ගැමි ජනයා අතරින් වාමාංශික ව්‍යාපාරය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට භාජනය..” විය. (43 පිටුව)

හතරවෙනි පරිච්ඡේදයේ දී දෙවන උපන්‍යාසයේ වික්‍රමසිංහ-අමරසේකර ප්‍රකාශනය ප්‍රතික්ෂේප කරන නිර්මාල් එය පංතිමය පර්‍ය්‍යාලෝකයකින් ඉදිරිපත් කරයි. ඒ අනුව දෙවන උපන්‍යාසය අපට මෙසේ නැවත ලිවිය හැක.

උපන්‍යාසය 2B: “..වාමාංශික දේශපාලනයට ග්‍රාමීය දිළින්දන්ගේ ආකර්ෂනය ලැබුනේ මහා පරිමාණ ඉඩම් හිමි ප්‍රභුන් විසින් පවත්වාගෙන යනු ලැබූ ආධිපත්‍ය ව්‍යුහය විනිවිද යෑමෙනි..” මධ්‍යම ප්‍රමාණ ඉඩම් හිමි ජන කොටසගේ පසුකාලීන නැගීමේ ආකර්ෂණය තමන් වෙත දිනා ගැන්මට සහ/ හෝ ඊට එරෙහිව ගැමි දිළින්දන් මෙහෙයවීමට වමට නොහැකි විය.

එයට හේතුව, තුන්වන උපන්‍යාසය මගින් සැපයේ.

උපන්‍යාසය 3: සමසමාජ නායකත්වයේ පර්යායලෝකනය නාගරික කම්කරු පාංතික එකක් විය. එය ගැමි සමාජයට දිරවන්නක් නොවේ.

මෙම උපන්‍යාසයන්, 1, 2B සහ 3 සම්පරීක්ෂණයට ලක්කිරීම මගින් සාධාර්මික මාක්ස්වාදී විශ්ලේෂණය ප්‍රමාණවත් එකක් නොවේ යැයි නිර්‍මාල් යෝජනා කරන බවක් පෙනේ. මෙහිදී ඔහු  ක්‍රමවේදීය වරදක් කරතැයි මට සිතේ.

පළමුවෙනි උපන්‍යාසය හේ ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ, “නිවැරදි” මග ගත් විප්ලවවාදීනට ග්‍රාමීය ජනයා පමණක් නොව නාගරික කම්කරුවන් දිනාගැන්ම අතින් සමසමාජයට නොහැකිවීය යන ආනුභූතික තලයට සාකච්ඡාව ගෙන යමිනි. වසර ගණනාවක් තුළ ශක්තිමත්ව ගොඩ නැගුන ව්‍යාපාරයක් ලෙහෙසියෙන් බිඳ නොවැටේ. ව්‍යාපාරයක ශක්තිය න්‍යායාත්මක නිරවද්‍යබව මතම තීරණය නොවේ.

ස්වාධීන බලවේගයක් ලෙස මැදි පංතික ජනකොටස් නිරවි යුද ලෝක තත්ත්වය තුළ “සමාජවාදී” පරිවර්තනයට මං පාදන්නේය යන්න 1960 ගණන්වල ශක්තිමත් මතවාදයක් ලෙස මතුවින. ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සමග පෙරමුණු ගතවීම කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ යෝජනාව විය. මේ මතවාදය මත සමසමාජය කරටියට කිට්ටුවෙන්ම දෙවරක් බිදින. එහෙත් සමසමාජ නායකත්වය-ලෙස්ලි, කොල්වින්, ඩොරික් – ඒ ප්‍රවණතා පරාජය කිරීමට සමත් විය. ඉහළ පෙල නායකත්වයේ පෞද්ගලික බැදීම් ද මීට හේතුවී යැ යි මට සිතේ.

වෙනස ඇති වූයේ කෙසේ ද?

පක්ෂයේ ප්‍රධානම න්‍යාචාර්‍යවරයෙකු වූ හෙක්ටර් අභයවර්ධන පරණ මහජන පෙරමුණු මතය නව තාලයකට ඉදිරිපත් කළේ ය. ඒ Categories of Left Thinking in Ceylon ලිපියෙනි. ලෙස්ලි, කොල්වින් යුගලය නිහඞ විය. එන් ඇම්, හෙක්ටර් ගේ අදහසට ප්‍රායෝගික සැලැස්ම සකස් කළේ ය. හෙක්ටර් ගේ ලිපිය නිර්මාල් සඳහන් කරන ග්‍රාමීය මැද පංතිය සමසමාජයට ගැන්මේ න්‍යාය පත්‍රයක් විය.

නිර්මාල් ගේ උපන්‍යාසයන් හොඳ ආරම්භයක් සපයයි. එමගින් ග්‍රාමීය පළාත්වල වමට තිබූ ආකර්ෂනය නැතිවීමට බලපෑ සාධක සමහරක් හේ තම විශ්ලේෂණ රාමුවට ගෙනේ. එහෙත් ඔහුගේ සම්පරීක්ෂණයේදී හේ බොහෝ දේ නොසලකා හරියි.

එකී ඌනතාවයන් ගලා එන්නේ ප්‍රාග්ධනය සහ ශ්‍රමය අතර සමාජ සම්බන්ධය මාක්ස්ගේ ප්‍රාග්ධනයේ පළමුවෙනි වෙලුමට සීමා වී විග්‍රහ කිරීමෙනි. මේ කරුණ පසු සටහනක දීර්‍ඝ වශයෙන් සාකච්ඡා කිරීමට ඉතුරුකර තබමි. දිනෙක ප්‍රාග්ධනය තෙවන වෙලුමේ අවසන් පරිච්ඡේදයෙන් නැවත පටන් ගන්නම්.

The post නිර්මාල් ගේ ”කිතලංගමුවේ මර්තේලිස් ”කෘතිය, ලංකාවේ වාමාංශික දේශපාලනයේ ස්ථාපිත ඉතිහාසයට විකල්පයක් ද? appeared first on විවරණ.

මෑතකදී මහාචාර්ය ක්ලාරා ඊ මතෙයි අලුතින් පළකල පොතක් අද සටහනට හසුකර ගැන්ම කාලීනව අදාල වේ. පොතේ නම Capital Order යන්න ය. එහි උපමැය පොතේ අදහස පැහැදිලි කරයි. එ මගින් ආර් ථික විද්‍යාඥයන් ට චෝදනාවක් එල්ල කරන සේ ය.

පටිතදකිරීම ක්‍රියාවට දමන්නේ කෙසේ ද?

පටි තද කිරීම එක් එක් කාලවල විවිධ සටන් පාඨ ලෙස ඉදිරිපත් කෙරේ. “වැඩියෙන් වැඩ කරමු, වැඩියෙන් ඉතුරු කරමු” එයින් එක් විදියකි. අද බොහෝවිට එය එන්නේ, “සියලුදෙන කැපකළ යුතු ය” යන යෝජනාව සමග ය. ආර්ථික විද්‍යාඥයන් මෙම ඉදිරිපත් කිරීම් මගින් පෙන්වන්න යන්නේ මේ පියවර අදේශපාලනික සහ දෘෂ්ටිවාදී නොවන්නක් ලෙස දැක්වීමට ය. මතෙයී මේ උත්සාහයන් එළිදරව් කරයි.

ඇය පෙන්වන්නේ පටිතද කිරීම ක්‍රියාවට දැමීමේදී ක්‍රමවේදයන් දෙකක් යොදාගන්නා බවයි. ඒ දණ්ඩ බලය (coercion) සහ ධර්‍ම බලය (consensus) යන ද්විත්ව ක්‍රමවේදයන් වේ. මෙයින් ධර්‍ම බලය ඉලක්ක කරගන්නේ මෙම පටිතද කිරීම අවශ්‍යම සහ සාධාරණ එකක් බව ජනතාවට පසක් කර දී ඔවුනගේ පුලුල් එකඟතාවය පටි තදකිරීම සඳහා ලබා ගැන්ම ය. රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපති ලෙස පත්වීම සමග සැලකිය යුතු ජන පිරිසක් කල්පනා කළේ වතුර බොන්නාක් මෙන් ඉංග්‍රීසි කතාකරන, ජාත්‍යන්තරය විශ්වාසකරන ඔහු ක්ෂණික අමාරුකම් ඇති වුනත් රට ගොඩ දමනු ඇත කියා ය. ඔහුගේ පටි තද කිරීම් ප්‍රතිපත්ති වලට සහ ජන විරෝධයන්ට කරන පහරදීම් වලට මිනිස්සු ගැහැනු කැමති වූහ. ලෝකය පුරා ඇවිද මසුරන් හා කහවණු ගෙනෙතැ යි ඔව්හු සිතූහ. ඒ නිසාම ඒ ප්‍රතිපත්ති වලට ජන සහාය ලැබින.

කෙසේ වුවද මේ වනවිට මෙම ධර්‍ම බලය ප්‍රයෝගකාරිත්වයක් ලෙස ඔප්පු වී ඇත. සීතාම්බර පට්ටය ඉරී ගොස්‍ ය. තම ප්‍රතිපත්තිවල සාර්ථක බව ගැන රනිල් ගේ ඔඩොක්කු කුක්කන් මැත දෙඩුවද, අද බහුතර ජනතාව රනිල්ගේ සෙළුව  දකිති.

මේ තත්ත්වය දත් නිසාම රනිල් මුල සිටම වැඩි විශ්වාසයක් තැබුවේ දණ්ඩ බලය කෙරෙහි ය. අරගලය චප්ප කර දැමුවේ ය. පෙළපාලි සහ විරෝධතා මර්ධනය කළේ ය. දණ්ඩ බලය ක්‍රියාත්මක කෙරුනේ වීථි වල පමණක් නොවේ. මහජන අදහස් ප්‍රකාශණයට ඉඩක් නොතබා ප්‍රාදේශීය සභා මැතිවරණය වළක්වා ලූයේ රනිල්-රාජපක්ෂ කඳවුර පරාජය වනබව ඔහු දත් හෙයිනි. පළාත් සභා මැතිවරණය ගැන කථාවක්වත් නැත.

මේ අතර දණ්ඩබලය ක්‍රියාවට නැගීමට අවශ්‍යවන පරිදි නීතියේ කඩතොලු ඉවත් කළ යුතු වේ. සමහර ප්‍රයත්නයන් සිතූ පරිද්දෙන් ඉටුකරගත නොහැකි වුවද ඔහු ඒ සඳහා දිගින් දිගට උත්සාහ කරයි. පහුගිය වසරක හමාරක කාලයක් එසේ අනුමතකළ හෝ අනුමත කර ගැන්මට තැත්කළ පනත් කෙටුම්පත් ගණන සුළු නොවේ. ත්‍රස්ත විරෝධී පනත (ATA), මාර්‍ගස්ථ මාධ්‍ය ආරක්ෂන පනත, මධ්‍යම බැංකු සංශෝධන පනත, කම්කරු පනත, බදු සංශෝධන පනත ඉන් සමහරකි.

දැන් අපි නැවත මතෙයි ගේ තර්ක වෙත හැරෙමු. ඇය තර්ක කරන්නේ මෙම පටි තදකිරීමේ ප්‍රතිපත්තිය හා බැඳී මර්ධනකාරී ආණ්ඩු සැලැස්ම අත්‍යන්තයෙන්ම බැඳී ඇති වගයි. පටි තදකිරීම යෝජනා කරන්නේ ප්‍රාග්ධනයේ නියමය රැක ගැන්මට ය. ප්‍රාග්ධනය සහ ශ්‍රමය අතර ඇති සමාජ සම්බන්ධතාවය දිගින් දිගට පවත්වා ගැන්මට ය.

The post සූරාකෑම සහ ප්‍රාග්ධන නියමය..! appeared first on විවරණ.

තවත් පිරිසකට අනුව චීනයේ හෝ වියට්නාමයේ හෝ ඉතිරිව ඇති සමාජවාදයක් නැත. ඒවා ධනේශ්වර රාජ්‍යයන් ය. ප්‍රාග්ධන සමුච්චන ක්‍රියාවලිය නොකඩවා ක්‍රියාත්මක වන්නේ ය. මේ විවාදය අතිශයින් අනුරාගික එකක් වුවද, එහි පැටලීමට මා මේ සටහනේ දී බලාපොරොත්තු නොවෙමි.

කෙසේ වුවද, මෙතනදී මග නොහැරිය හැකි ප්‍රශ්න දෙකක් අපට මුණ ගැසේ. විශේෂයෙන් ඒ දෙවන ආස්ථනයේ සිට චීනය දෙස බලන විට ය. ඒ ප්‍රශ්න දෙක මෙසේ සාරාංශකළ හැක.

මෙම දෙවන තර්කය පරස්පරයන් ගෙන් ගහණ ය. Triad රටවල් හා බහුජාතික මූල්‍ය සංවිධාන උත්සාහ කරන්නේ ගෝලීය මූල්‍ය ප්‍රාග්ධනයට ගෝලීය දකුණේ රටවල් යටත් කර ගැන්මට ය. එය කළ නොහැකිවන අවස්ථාවන්හි Triad කළේ ගෝලීය දකුණේ රටවල් ආක්‍රමණය කිරීම හෝ ඒ රටවල පාලනතන්ත්‍ර වෙනස් කිරීම ය.

ගෝලීය දකුණේ රටවල් තම ප්‍රාග්ධනයට යටත්කර ගැන්මට චීනය ද උත්සාහ කරන්නේ යැයි යමෙකුට ප්‍රශ්න කළ හැකිවේ. එසේ වුවද, චීනය මෙහිලා සන්නද්ධ බලය යොදන්නේ යැ යි කිසිවෙකුට කිව නොහැකි වේ.

මේ විවාදය හඳුන්වා දීම මා කළේ චීනය කිසියම් සම්පරීක්ෂණයකට ලක් කිරීම සඳහා පෙරවදනක් ලෙස ය. ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල විසින් ඩොලර් බිලියන 2.9 ක සොච්චමක් දීමටනම් ශ්‍රී ලංකාව දොළ පිදේනි දෙකක් පිදිය යුතු ය.

පළමුවැන්න, එහි කොන්දේසිවලට අනුව ජාතික ආර් ථිකය හැසිරවිය යුතු ය. මේ පියවරයන් ආර්ථිකය සංකෝචනය කිරීමට යොමුකරන ඒවා ය.

දෙවැන්න, ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුව තම ණය ප්‍රතිව්‍යුහගත කරගැන්මට චීනය, ඉන්දියාව සහ ජපානය කැමතිකරගත යුතු ය. චෝදනාව එල්ල වී ඇත්තේ චීනය ට ය. ආණ්ඩුවට අනුව චීනය ප්‍රමාණවත් ප්‍රතිව්‍යුහහගත කිරීමකට එකඟ නැත.

මා හිතන විධියට, චීනය ශ්‍රී ලංකාවේ ණය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමට එකඟවිය යුතු වේ. එහෙත් ඒ වෙනස් මානවවාදී ප්‍රවේශයකිනි. එනම් චීනය එසේ කළ යුත්තේ, ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුව ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ යෝජන ප්‍රතික්ෂේප කර, ජනතාව මත පැටවූ බර අඩුකිරීමට, ඉහළ දැමූ සේවා මිල පහළ දැමීම, පොලිය අඩුකිරීම වැනි පියවරයන්ට එකඟවන්නේ නම් පමණක් විය යුතු ය. ආර්ථිකය සංකෝචනය කරන පියවර වෙනුවට ජනහිතකාමී ප්‍රසාණාත්මක පියවර ගැන්මට ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවට බල කිරීමෙනි.

The post IMF ණයට චීන කොන්දේසි.. appeared first on විවරණ.

The post වොෂින්ටන් කුමන්ත්‍රණය සහ එයරොෆ්ලොට් තහනම.. appeared first on විවරණ.